Pride and Prejudice

It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune, must be in want of a wife.

Jest prawdą powszechnie znaną, że kawaler, a mimo to bogaty, musi pragnąć żony.

However little known the feelings or views of such a man may be on his first entering a neighbourhood, this truth is so well fixed in the minds of the surrounding families, that he is considered the rightful property of some one or other of their daughters.

Choć uczucia i poglądy takiego człowieka mogą być mało znane, gdy po raz pierwszy pojawia się w danej okolicy, prawda ta jest tak mocno zakorzeniona w umysłach okolicznych rodzin, że jest on uważany za prawowitą własność jednej z ich córek.

“My dear Mr. Bennet,” said his lady to him one day, “have you heard that Netherfield Park is let at last?”

„Mój drogi panie Bennet” – zwróciła się do niego pewnego dnia jego żona – „czy słyszał pan, że Netherfield Park został w końcu wynajęty?”

Mr. Bennet replied that he had not.

Pan Bennet odpowiedział, że nie.

“But it is,” returned she; “for Mrs. Long has just been here, and she told me all about it.”

„Ale tak” – odparła – „bo pani Long właśnie tu była i opowiedziała mi o wszystkim”.

Mr. Bennet made no answer.

Pan Bennet nie odpowiedział.

“Do you not want to know who has taken it?” cried his wife impatiently.

„Nie chcesz wiedzieć, kto ją zabrał?” – krzyknęła niecierpliwie jego żona.

“YOU want to tell me, and I have no objection to hearing it.”

„CHCESZ mi powiedzieć, a ja nie mam nic przeciwko temu, żeby to usłyszeć”.

This was invitation enough.

To było wystarczające zaproszenie.

“Why, my dear, you must know, Mrs.

„Dlaczego, moja droga, musisz wiedzieć, pani...

Long says that Netherfield is taken by a young man of large fortune from the north of England; that he came down on Monday in a chaise and four to see the place, and was so much delighted with it, that he agreed with Mr. Morris immediately; that he is to take possession before Michaelmas, and some of his servants are to be in the house by the end of next week.”

Long mówi, że Netherfield zostaje zajęty przez młodego, bardzo bogatego mężczyznę z północnej Anglii; że przyjechał w poniedziałek powozem i czwórką, żeby obejrzeć to miejsce i był tak zachwycony, że natychmiast zgodził się z panem Morrisem; że ma objąć posiadłość przed świętem Michała Archanioła, a niektórzy z jego służących mają się pojawić w domu do końca przyszłego tygodnia.

“What is his name?”

„Jak on się nazywa?”

“Bingley.”

„Bingley.”

“Is he married or single?”

„Czy on jest żonaty czy wolny?”

“Oh! Single, my dear, to be sure! A single man of large fortune; four or five thousand a year. What a fine thing for our girls!”

„Och! Kawaler, moja droga, oczywiście! Kawaler z dużym majątkiem; cztery lub pięć tysięcy dolarów rocznie. Co za wspaniała sprawa dla naszych dziewcząt!”

“How so? How can it affect them?”

„Jak to? Jak to może na nich wpłynąć?”

“My dear Mr. Bennet,” replied his wife, “how can you be so tiresome! You must know that I am thinking of his marrying one of them.”

„Mój drogi panie Bennet” – odpowiedziała jego żona – „jak możesz być taki uciążliwy! Musisz wiedzieć, że myślę o jego ślubie z jedną z nich”.

“Is that his design in settling here?”

„Czy to był jego cel, żeby się tu osiedlić?”

“Design! Nonsense, how can you talk so! But it is very likely that he MAY fall in love with one of them, and therefore you must visit him as soon as he comes.”

„Projekt! Bzdura, jak możesz tak mówić! Ale jest bardzo prawdopodobne, że MOŻE się zakochać w jednej z nich, dlatego musisz go odwiedzić, jak tylko przyjedzie.”

“I see no occasion for that. You and the girls may go, or you may send them by themselves, which perhaps will be still better, for as you are as handsome as any of them, Mr. Bingley may like you the best of the party.”

„Nie widzę ku temu powodu. Ty i dziewczęta możecie pójść, albo możesz je wysłać same, co być może będzie jeszcze lepsze, bo skoro jesteś równie przystojny jak one, pan Bingley może polubić cię najbardziej z całej grupy”.

“My dear, you flatter me. I certainly HAVE had my share of beauty, but I do not pretend to be anything extraordinary now. When a woman has five grown-up daughters, she ought to give over thinking of her own beauty.”

„Moja droga, pochlebiasz mi. Z pewnością MIAŁAM swój udział w pięknie, ale teraz nie udaję niczego nadzwyczajnego. Kiedy kobieta ma pięć dorosłych córek, powinna przestać myśleć o własnej urodzie”.

“In such cases, a woman has not often much beauty to think of.”

„W takich przypadkach kobieta nie ma często zbyt wielu powodów do obaw o urodę.”

“But, my dear, you must indeed go and see Mr. Bingley when he comes into the neighbourhood.”

„Ale, moja droga, musisz koniecznie odwiedzić pana Bingleya, kiedy przyjedzie do sąsiedztwa.”

“It is more than I engage for, I assure you.”

„Zapewniam cię, że to więcej, niż się za to zabiorę”.

“But consider your daughters. Only think what an establishment it would be for one of them. Sir William and Lady Lucas are determined to go, merely on that account, for in general, you know, they visit no newcomers.

„Ale pomyśl o swoich córkach. Pomyśl tylko, jakie to byłoby dla jednej z nich. Sir William i Lady Lucas są zdecydowani pojechać, właśnie z tego powodu, bo generalnie, wiesz, nie odwiedzają żadnych nowicjuszy.

Indeed you must go, for it will be impossible for US to visit him if you do not.”

Rzeczywiście musisz iść, bo jeśli tego nie zrobisz, NAM nie będzie dane go odwiedzić.

“You are over-scrupulous, surely.

„Jesteś chyba zbyt skrupulatny.

I dare say Mr. Bingley will be very glad to see you; and I will send a few lines by you to assure him of my hearty consent to his marrying whichever he chooses of the girls; though I must throw in a good word for my little Lizzy.”

Śmiem twierdzić, że pan Bingley będzie bardzo rad widząc pana; wyślę mu kilka linijek listu, aby zapewnić go o mojej szczerej zgodzie na poślubienie przez niego którejkolwiek z dziewcząt, które wybierze; choć muszę też wspomnieć o mojej małej Lizzy.

“I desire you will do no such thing. Lizzy is not a bit better than the others; and I am sure she is not half so handsome as Jane, nor half so good-humoured as Lydia. But you are always giving HER the preference.”

„Nie chcę, żebyś robił coś takiego. Lizzy nie jest ani trochę lepsza od innych; i jestem pewien, że nie jest nawet w połowie tak przystojna jak Jane ani tak pogodna jak Lydia. Ale ty zawsze dajesz JEJ pierwszeństwo.”

“They have none of them much to recommend them,” replied he; “they are all silly and ignorant like other girls; but Lizzy has something more of quickness than her sisters.”

„Nie mają w sobie nic szczególnego, co mogłoby je wyróżniać” – odpowiedział. „Są wszystkie głupie i nieudolne, jak inne dziewczyny, ale Lizzy ma w sobie coś z bystrości, coś więcej niż jej siostry”.

“Mr. Bennet, how CAN you abuse your own children in such a way? You take delight in vexing me. You have no compassion for my poor nerves.”

„Panie Bennet, jak MOŻE pan w taki sposób znęcać się nad własnymi dziećmi? Pan znajduje przyjemność w drażnieniu mnie. Nie ma pan litości dla moich biednych nerwów”.

“You mistake me, my dear. I have a high respect for your nerves. They are my old friends. I have heard you mention them with consideration these last twenty years at least.”

„Mylisz się, moja droga. Mam wielki szacunek dla twoich nerwów. To moi starzy przyjaciele. Słyszałem, jak wspominasz o nich z namysłem przez ostatnie co najmniej dwadzieścia lat.”

Mr. Bennet was so odd a mixture of quick parts, sarcastic humour, reserve, and caprice, that the experience of three-and-twenty years had been insufficient to make his wife understand his character. HER mind was less difficult to develop.

Pan Bennet był tak osobliwą mieszanką błyskotliwych ról, sarkastycznego humoru, powściągliwości i kaprysu, że doświadczenie dwudziestu trzech lat nie wystarczyło, by jego żona zrozumiała jego charakter. Jej umysł był łatwiejszy do rozwinięcia.

She was a woman of mean understanding, little information, and uncertain temper. When she was discontented, she fancied herself nervous. The business of her life was to get her daughters married; its solace was visiting and news.

Była kobietą mało inteligentną, mało zorientowaną i o niepewnym usposobieniu. Kiedy była niezadowolona, ​​wyobrażała sobie, że jest nerwowa. Jej celem życiowym było wydanie córek za mąż; pocieszeniem były odwiedziny i nowiny.