The Adventures of Sherlock Holmes

To Sherlock Holmes she is always the woman. I have seldom heard him mention her under any other name. In his eyes she eclipses and predominates the whole of her sex. It was not that he felt any emotion akin to love for Irene Adler.

Sherlock Holmes için o her zaman kadındır. Onu başka bir isimle andığını nadiren duydum. Onun gözünde, tüm kadınları gölgede bırakır ve onlara hükmeder. Irene Adler'e karşı aşk benzeri bir duygu beslemiyordu.

All emotions, and that one particularly, were abhorrent to his cold, precise, but admirably balanced mind.

Tüm duygular, özellikle de bu duygu, onun soğuk, kesin ama hayranlık uyandıracak derecede dengeli zihnine tiksindirici geliyordu.

He was, I take it, the most perfect reasoning and observing machine that the world has seen; but, as a lover, he would have placed himself in a false position. He never spoke of the softer passions, save with a gibe and a sneer.

Tahminimce, dünyanın gördüğü en mükemmel akıl yürütme ve gözlem makinesiydi; ama bir aşık olarak kendini yanlış bir konuma yerleştirirdi. Daha yumuşak tutkulardan asla alaycı ve küçümseyici bir tonla bahsetmezdi.

They were admirable things for the observer—excellent for drawing the veil from men’s motives and actions.

Bunlar, gözlemci için hayranlık uyandıran şeylerdi; insanların niyetlerinin ve eylemlerinin ardındaki perdeyi aralamak için mükemmeldi.

But for the trained reasoner to admit such intrusions into his own delicate and finely adjusted temperament was to introduce a distracting factor which might throw a doubt upon all his mental results.

Ancak, eğitimli bir akıl yürütücünün kendi hassas ve ince ayarlanmış mizacına bu tür müdahaleleri kabul etmesi, tüm zihinsel sonuçlarına şüphe düşürebilecek dikkat dağıtıcı bir faktörün ortaya çıkması anlamına geliyordu.

Grit in a sensitive instrument, or a crack in one of his own high-power lenses, would not be more disturbing than a strong emotion in a nature such as his.

Hassas bir aletteki toz zerresi veya kendi yüksek güçlü lenslerinden birindeki çatlak, onun gibi bir insandaki güçlü bir duygudan daha rahatsız edici olmazdı.

And yet there was but one woman to him, and that woman was the late Irene Adler, of dubious and questionable memory.

Oysa onun için tek bir kadın vardı ve o kadın da, hatırası şüpheli ve tartışmalı olan merhum Irene Adler'di.

I had seen little of Holmes lately. My marriage had drifted us away from each other.

Son zamanlarda Holmes'ü pek görmemiştim. Evliliğimiz bizi birbirinden uzaklaştırmıştı.

My own complete happiness, and the home-centred interests which rise up around the man who first finds himself master of his own establishment, were sufficient to absorb all my attention; while Holmes, who loathed every form of society with his whole Bohemian soul, remained in our lodgings in Baker Street, buried among his old books, and alternating from week to week between cocaine and ambition, the drowsiness of the drug, and the fierce energy of his own keen nature.

Kendi mutluluğum ve kendi kurumunun efendisi olan bir adamın etrafında yükselen ev merkezli ilgi alanlarım tüm dikkatimi çekmeye yetmişti; oysa tüm bohem ruhuyla her türlü toplumsal yaşamdan nefret eden Holmes, Baker Street'teki odamızda eski kitaplarının arasında gömülü kalmış, haftadan haftaya kokain ve hırs, uyuşturucunun uyuşukluğu ve kendi keskin doğasının şiddetli enerjisi arasında gidip gelmişti.

He was still, as ever, deeply attracted by the study of crime, and occupied his immense faculties and extraordinary powers of observation in following out those clues, and clearing up those mysteries, which had been abandoned as hopeless by the official police.

O, her zamanki gibi, suç araştırmalarına derinden ilgi duyuyordu ve muazzam zekasını ve olağanüstü gözlem yeteneğini, resmi polis tarafından umutsuz olarak görülen gizemleri aydınlatmak ve ipuçlarını takip etmek için kullanıyordu.

From time to time I heard some vague account of his doings: of his summons to Odessa in the case of the Trepoff murder, of his clearing up of the singular tragedy of the Atkinson brothers at Trincomalee, and finally of the mission which he had accomplished so delicately and successfully for the reigning family of Holland.

Zaman zaman onun yaptıklarına dair belirsiz bazı bilgiler duyuyordum: Trepoff cinayeti davasında Odessa'ya çağrılması, Trincomalee'deki Atkinson kardeşlerin tuhaf trajedisinin aydınlatılması ve son olarak Holland'ın hüküm süren ailesi için son derece incelikli ve başarılı bir şekilde tamamladığı görev.

Beyond these signs of his activity, however, which I merely shared with all the readers of the daily press, I knew little of my former friend and companion.

Ancak, günlük basının tüm okurlarıyla paylaştığım bu faaliyet belirtilerinin ötesinde, eski dostum ve yol arkadaşım hakkında çok az şey biliyordum.

One night—it was on the 20th of March, 1888—I was returning from a journey to a patient (for I had now returned to civil practice), when my way led me through Baker Street.

Bir gece—20 Mart 1888'deydi—bir hastayı ziyaret ettikten sonra eve dönerken (çünkü artık tekrar sivil pratiğe dönmüştüm), yolum beni Baker Caddesi'nden geçirdi.

As I passed the well-remembered door, which must always be associated in my mind with my wooing, and with the dark incidents of the Study in Scarlet, I was seized with a keen desire to see Holmes again, and to know how he was employing his extraordinary powers.

Aklımda her zaman aşk hikayemle ve Kızıl Çalışma Odası'ndaki karanlık olaylarla bağlantılı olan, iyi hatırladığım kapının önünden geçerken, Holmes'ü tekrar görme ve olağanüstü yeteneklerini nasıl kullandığını öğrenme konusunda yoğun bir arzu duydum.

His rooms were brilliantly lit, and, even as I looked up, I saw his tall, spare figure pass twice in a dark silhouette against the blind. He was pacing the room swiftly, eagerly, with his head sunk upon his chest and his hands clasped behind him.

Odaları ışıl ışıl aydınlatılmıştı ve ben yukarı baktığımda bile, uzun, ince figürünün perdenin önünde karanlık bir silüet halinde iki kez geçtiğini gördüm. Başını göğsüne yaslamış, ellerini arkasında kavuşturmuş bir şekilde odada hızlı ve hevesli bir şekilde volta atıyordu.

To me, who knew his every mood and habit, his attitude and manner told their own story. He was at work again. He had arisen out of his drug-created dreams, and was hot upon the scent of some new problem.

Onun her halini ve alışkanlığını bilen biri olarak, tavrı ve davranışları her şeyi anlatıyordu. Yine iş başındaydı. Uyuşturucunun yarattığı rüyalardan uyanmış ve yeni bir sorunun izini sürüyordu.

I rang the bell, and was shown up to the chamber which had formerly been in part my own.

Zili çaldım ve daha önce kısmen bana ait olan odaya götürüldüm.

His manner was not effusive. It seldom was; but he was glad, I think, to see me. With hardly a word spoken, but with a kindly eye, he waved me to an arm-chair, threw across his case of cigars, and indicated a spirit case and a gasogene in the corner.

Tavrı aşırı coşkulu değildi. Nadiren olurdu; ama sanırım beni gördüğüne sevinmişti. Neredeyse hiç konuşmadan, ama nazik bir bakışla, beni bir koltuğa davet etti, puro kutusunu bana fırlattı ve köşedeki içki kutusunu ve gazlı içeceği işaret etti.

Then he stood before the fire, and looked me over in his singular introspective fashion.

Sonra ateşin önüne geçti ve kendine özgü içe dönük bir şekilde beni süzdü.

“Wedlock suits you,” he remarked. “I think, Watson, that you have put on seven and a half pounds since I saw you.”

"Evlilik sana yakışıyor," diye belirtti. "Sanırım Watson, seni gördüğümden beri yedi buçuk kilo almışsın."

“Seven!” I answered.

“Yedi!” diye yanıtladım.

“Indeed, I should have thought a little more. Just a trifle more, I fancy, Watson. And in practice again, I observe. You did not tell me that you intended to go into harness.”

"Aslında biraz daha düşünmeliydim. Sadece biraz daha, Watson. Ve yine pratikte, fark ediyorum. Bana koşum takımına katılmayı düşündüğünüzü söylemediniz."

“Then, how do you know?”

"Öyleyse, bunu nereden biliyorsunuz?"

“I see it, I deduce it. How do I know that you have been getting yourself very wet lately, and that you have a most clumsy and careless servant girl?”

“Görüyorum, çıkarıyorum. Son zamanlarda çok ıslandığınızı ve son derece beceriksiz ve dikkatsiz bir hizmetçi kızınız olduğunu nereden biliyorum?”

“My dear Holmes,” said I, “this is too much. You would certainly have been burned, had you lived a few centuries ago.

"Sevgili Holmes," dedim, "bu çok fazla. Birkaç yüzyıl önce yaşamış olsaydın kesinlikle yakılırdın."

It is true that I had a country walk on Thursday and came home in a dreadful mess; but, as I have changed my clothes, I can’t imagine how you deduce it. As to Mary Jane, she is incorrigible, and my wife has given her notice; but there, again, I fail to see how you work it out.”

Doğru, Perşembe günü kırsalda bir yürüyüşe çıktım ve eve berbat bir halde döndüm; ama kıyafetlerimi değiştirdiğime göre, bunu nasıl çıkardığınızı anlayamıyorum. Mary Jane'e gelince, o iflah olmaz biri ve karım ona işten ayrılma bildirimini verdi; ama yine, bunu nasıl çözdüğünüzü anlamıyorum."

He chuckled to himself and rubbed his long, nervous hands together.

Kendi kendine kıkırdadı ve uzun, gergin ellerini birbirine sürdü.

“It is simplicity itself,” said he; “my eyes tell me that on the inside of your left shoe, just where the firelight strikes it, the leather is scored by six almost parallel cuts.

"Bu son derece basit," dedi; "gözlerim bana sol ayakkabınızın iç kısmında, tam ateş ışığının vurduğu yerde, derinin neredeyse paralel altı kesikle çizildiğini söylüyor."

Obviously they have been caused by some one who has very carelessly scraped round the edges of the sole in order to remove crusted mud from it. Hence, you see, my double deduction that you had been out in vile weather, and that you had a particularly malignant boot-slitting specimen of the London slavey.

Açıkçası, bu izler, birinin ayakkabının tabanındaki kurumuş çamuru temizlemek için çok dikkatsizce kenarlarını kazımasından kaynaklanıyor. Bu nedenle, kötü bir havada dışarıda olduğunuzu ve özellikle kötü niyetli bir Londra kölesi ayakkabısının tabanını yırtan bir örneğini giydiğinizi çıkarım yoluyla belirledim.

As to your practice, if a gentleman walks into my rooms smelling of iodoform, with a black mark of nitrate of silver upon his right forefinger, and a bulge on the side of his top-hat to show where he has secreted his stethoscope, I must be dull, indeed, if I do not pronounce him to be an active member of the medical profession.”

Mesleğinize gelince, eğer bir beyefendi iyodoform kokusuyla, sağ işaret parmağında gümüş nitrat lekesiyle ve silindir şapkasının kenarında stetoskopunu sakladığı yeri gösteren bir şişkinlikle odalarıma girerse, onu aktif bir tıp mensubu olarak ilan etmezsem gerçekten de aptal olmalıyım.”

I could not help laughing at the ease with which he explained his process of deduction.

Mantıksal çıkarım yöntemini bu kadar kolaylıkla açıklamasına gülmeden edemedim.

“When I hear you give your reasons,” I remarked, “the thing always appears to me to be so ridiculously simple that I could easily do it myself, though at each successive instance of your reasoning I am baffled, until you explain your process.

“Siz gerekçelerinizi açıklarken,” diye belirttim, “her şey bana her zaman o kadar gülünç derecede basit görünüyor ki, sanki ben de kolayca kendim yapabilirmişim gibi geliyor; ancak mantığınızı her açıkladığınızda, sürecinizi anlatana kadar şaşkına dönüyorum.”

And yet I believe that my eyes are as good as yours.”

Yine de gözlerimin sizinkiler kadar iyi olduğuna inanıyorum.

“Quite so,” he answered, lighting a cigarette, and throwing himself down into an arm-chair. “You see, but you do not observe. The distinction is clear. For example, you have frequently seen the steps which lead up from the hall to this room.”

“Öyle,” diye yanıtladı, bir sigara yakıp koltuğa çökerken. “Görüyorsunuz ama gözlemlemiyorsunuz. Aradaki fark açık. Örneğin, salondan bu odaya çıkan merdivenleri sık sık gördünüz.”

“Frequently.”

"Sıklıkla."

“How often?”

"Ne sıklıkta?"

“Well, some hundreds of times.”

"Evet, yüzlerce kez."

“Then how many are there?”

"Peki, kaç tane var?"

“How many? I don’t know.”

“Kaç tane? Bilmiyorum.”

“Quite so! You have not observed. And yet you have seen. That is just my point. Now, I know that there are seventeen steps, because I have both seen and observed.

“Kesinlikle! Gözlemlemediniz. Ama gördünüz. Tam da benim anlatmak istediğim bu. Şimdi, on yedi adım olduğunu biliyorum, çünkü hem gördüm hem de gözlemledim.

By-the-way, since you are interested in these little problems, and since you are good enough to chronicle one or two of my trifling experiences, you may be interested in this.” He threw over a sheet of thick, pink-tinted note-paper which had been lying open upon the table.

Bu arada, bu küçük sorunlarla ilgilendiğinize ve önemsiz deneyimlerimden bir iki tanesini kaydetmeye layık olduğunuza göre, bu da ilginizi çekebilir.” Masanın üzerinde açık duran kalın, pembe tonlu bir not kağıdını fırlattı.

“It came by the last post,” said he. “Read it aloud.”

"Son postayla geldi," dedi. "Yüksek sesle okuyun."

The note was undated, and without either signature or address.

Notun üzerinde tarih yoktu ve ne imza ne de adres bulunuyordu.

“There will call upon you to-night, at a quarter to eight o’clock,” it said, “a gentleman who desires to consult you upon a matter of the very deepest moment.

"Bu gece saat sekize çeyrek kala," diye yazıyordu, "çok önemli bir konuda sizinle görüşmek isteyen bir beyefendi sizi ziyaret edecek."

Your recent services to one of the royal houses of Europe have shown that you are one who may safely be trusted with matters which are of an importance which can hardly be exaggerated. This account of you we have from all quarters received.

Avrupa kraliyet ailelerinden birine yaptığınız son hizmetler, önemi abartılamayacak kadar büyük olan konularda size güvenle emanet edilebilecek biri olduğunuzu göstermiştir. Sizin hakkınızdaki bu değerlendirmeyi her yerden aldık.

Be in your chamber then at that hour, and do not take it amiss if your visitor wear a mask.”

O saatte odanızda olun ve ziyaretçinizin maske takmasında bir sakınca görmeyin.

“This is indeed a mystery,” I remarked. “What do you imagine that it means?”

“Bu gerçekten de bir gizem,” dedim. “Sizce bunun anlamı ne olabilir?”

“I have no data yet. It is a capital mistake to theorize before one has data. Insensibly one begins to twist facts to suit theories, instead of theories to suit facts. But the note itself. What do you deduce from it?”

“Henüz elimde veri yok. Veri olmadan teori üretmek büyük bir hatadır. İnsan farkında olmadan gerçekleri teorilere uydurmaya başlar, gerçekleri uydurmak yerine. Ama notun kendisi... Ondan ne çıkarım yapıyorsunuz?”

I carefully examined the writing, and the paper upon which it was written.

Yazıyı ve yazının yazıldığı kağıdı dikkatlice inceledim.

“The man who wrote it was presumably well to do,” I remarked, endeavoring to imitate my companion’s processes. “Such paper could not be bought under half a crown a packet. It is peculiarly strong and stiff.”

"Bunu yazan adamın muhtemelen varlıklı biri olduğunu tahmin ediyorum," diye belirttim, arkadaşımın yöntemini taklit etmeye çalışarak. "Böyle bir kağıdı paket başına yarım şilinden daha ucuza almak mümkün değil. Özellikle sağlam ve sert."

“Peculiar—that is the very word,” said Holmes. “It is not an English paper at all. Hold it up to the light.”

"Tuhaf, tam da olması gereken kelime bu," dedi Holmes. "Bu hiç de İngiliz gazetesi değil. Işığa tutun."

I did so, and saw a large E with a small g, a P, and a large G with a small t woven into the texture of the paper.

Öyle yaptım ve kağıdın dokusuna işlenmiş büyük bir E harfi ile küçük bir g harfi, bir P harfi ve büyük bir G harfi ile küçük bir t harfi gördüm.

“What do you make of that?” asked Holmes.

"Bu konuda ne düşünüyorsunuz?" diye sordu Holmes.

“The name of the maker, no doubt; or his monogram, rather.”

"Şüphesiz ki, üreticinin adı; ya da daha doğrusu, monogramı."

“Not at all.

"Hiç de bile.

The G with the small t stands for ‘Gesellschaft,’ which is the German for ‘Company.’ It is a customary contraction like our ‘Co.’ P, of course, stands for ‘Papier.’ Now for the Eg. Let us glance at our Continental Gazetteer.” He took down a heavy brown volume from his shelves.

Küçük t harfiyle yazılan G, Almanca'da 'Şirket' anlamına gelen 'Gesellschaft' kelimesinin kısaltmasıdır. Bizim 'Co.' kısaltmamız gibi, P harfi de elbette 'Papier' (Kağıt) anlamına gelir. Şimdi de örneğe geçelim. Kıta Coğrafya Sözlüğümüze bir göz atalım." Raflarından ağır, kahverengi bir kitap aldı.

“Eglow, Eglonitz—here we are, Egria. It is in a German-speaking country—in Bohemia, not far from Carlsbad.

“Eglow, Eglonitz—işte buradayız, Egria. Almanca konuşulan bir ülkedeyiz—Bohemya'da, Carlsbad'a çok uzak olmayan bir yerdeyiz.

‘Remarkable as being the scene of the death of Wallenstein, and for its numerous glass-factories and paper-mills.’ Ha, ha, my boy, what do you make of that?” His eyes sparkled, and he sent up a great blue triumphant cloud from his cigarette.

“Wallenstein’ın ölüm yeri olması ve sayısız cam fabrikası ve kağıt fabrikasıyla dikkat çekiyor.” Ha, ha, evlat, sen buna ne diyorsun?” Gözleri parladı ve sigarasından büyük, zafer dolu mavi bir duman bulutu çıkardı.

“The paper was made in Bohemia,” I said.

"Bu kağıt Bohemya'da üretildi," dedim.

“Precisely. And the man who wrote the note is a German. Do you note the peculiar construction of the sentence—‘This account of you we have from all quarters received.’ A Frenchman or Russian could not have written that.

“Kesinlikle. Ve notu yazan kişi bir Alman. Cümlenin tuhaf yapısına dikkat ettiniz mi—‘Sizin hakkınızdaki bu bilgiyi her yerden aldık.’ Bunu bir Fransız veya Rus yazmış olamazdı.”

It is the German who is so uncourteous to his verbs. It only remains, therefore, to discover what is wanted by this German who writes upon Bohemian paper, and prefers wearing a mask to showing his face.

Fiillerine karşı bu kadar saygısız olan Alman'dır. Bu nedenle, Bohemya kağıdına yazan ve yüzünü göstermektense maske takmayı tercih eden bu Alman'ın ne istediğini keşfetmek kalıyor geriye.

And here he comes, if I am not mistaken, to resolve all our doubts.”

Ve yanılmıyorsam, tüm şüphelerimizi gidermek için işte geliyor."

As he spoke there was the sharp sound of horses’ hoofs and grating wheels against the curb, followed by a sharp pull at the bell. Holmes whistled.

Konuşurken atların toynaklarının keskin sesi ve tekerleklerin kaldırıma sürtünme sesi duyuldu, ardından zile sertçe vuruldu. Holmes ıslık çaldı.

“A pair, by the sound,” said he. “Yes,” he continued, glancing out of the window. “A nice little brougham and a pair of beauties. A hundred and fifty guineas apiece. There’s money in this case, Watson, if there is nothing else.”

“Sesinden anladığım kadarıyla bir çift,” dedi. “Evet,” diye devam etti, pencereden dışarı bakarak. “Güzel bir küçük binek araba ve iki güzel kadın. Tanesi yüz elli gine. Bu durumda para var Watson, başka bir şey olmasa bile.”

“I think that I had better go, Holmes.”

"Sanırım gitmem daha iyi olur, Holmes."

“Not a bit, doctor. Stay where you are. I am lost without my Boswell. And this promises to be interesting. It would be a pity to miss it.”

“Kesinlikle hayır, doktor. Olduğunuz yerde kalın. Boswell'im olmadan kendimi kaybolmuş hissediyorum. Ve bu çok ilginç olacak gibi görünüyor. Bunu kaçırmak yazık olur.”

“But your client—”

“Ama müvekkiliniz—”

“Never mind him. I may want your help, and so may he. Here he comes. Sit down in that arm-chair, doctor, and give us your best attention.”

“Onu boş verin. Benim de sizin yardımınıza ihtiyacı olabilir, onun da. İşte geliyor. Doktor, şu koltuğa oturun ve bize en iyi şekilde bakın.”

A slow and heavy step, which had been heard upon the stairs and in the passage, paused immediately outside the door. Then there was a loud and authoritative tap.

Merdivenlerde ve koridorda duyulan yavaş ve ağır bir adım sesi, kapının hemen önünde durdu. Ardından yüksek ve otoriter bir tıkırtı geldi.

“Come in!” said Holmes.

"İçeri gelin!" dedi Holmes.

A man entered who could hardly have been less than six feet six inches in height, with the chest and limbs of a Hercules. His dress was rich with a richness which would, in England, be looked upon as akin to bad taste.

İçeriye boyu 1.98 metreden az olmayan, Herkül gibi göğüs ve uzuvlara sahip bir adam girdi. Giysileri, İngiltere'de zevksizlik olarak değerlendirilecek kadar zengin ve gösterişliydi.

Heavy bands of Astrakhan were slashed across the sleeves and fronts of his double-breasted coat, while the deep blue cloak which was thrown over his shoulders was lined with flame-colored silk, and secured at the neck with a brooch which consisted of a single flaming beryl.

Çift düğmeli ceketinin kollarına ve ön kısmına kalın Astrakhan şeritleri işlenmişti, omuzlarına attığı koyu mavi pelerin ise alev rengi ipekle astarlanmış ve boynunda tek bir alevli beril taşından oluşan bir broşla tutturulmuştu.

Boots which extended half-way up his calves, and which were trimmed at the tops with rich brown fur, completed the impression of barbaric opulence which was suggested by his whole appearance.

Baldırlarının yarısına kadar uzanan ve üst kısımları zengin kahverengi kürkle süslenmiş çizmeleri, tüm görünümünün çağrıştırdığı barbarca zenginlik izlenimini tamamlıyordu.

He carried a broad-brimmed hat in his hand, while he wore across the upper part of his face, extending down past the cheekbones, a black vizard mask, which he had apparently adjusted that very moment, for his hand was still raised to it as he entered.

Elinde geniş kenarlı bir şapka taşıyordu, yüzünün üst kısmını, elmacık kemiklerinin altına kadar uzanan siyah bir vizard maskesi takmıştı; içeri girerken eli hâlâ maskeye uzanmış olduğundan, maskeyi o anda düzelttiği anlaşılıyordu.

From the lower part of the face he appeared to be a man of strong character, with a thick, hanging lip, and a long, straight chin, suggestive of resolution pushed to the length of obstinacy.

Yüzünün alt kısmından, kalın, sarkık dudağı ve uzun, düz çenesiyle, inatçılığa varan bir kararlılığı yansıtan, güçlü karakterli bir adam olduğu anlaşılıyordu.

“You had my note?” he asked, with a deep harsh voice and a strongly marked German accent. “I told you that I would call.” He looked from one to the other of us, as if uncertain which to address.

"Notumu aldın mı?" diye sordu, kalın ve sert bir sesle, belirgin bir Alman aksanıyla. "Arayacağımı söylemiştim." Hangi kişiye hitap edeceğinden emin değilmiş gibi, birimize bir diğerine baktı.

“Pray take a seat,” said Holmes. “This is my friend and colleague, Dr. Watson, who is occasionally good enough to help me in my cases. Whom have I the honor to address?”

"Lütfen oturun," dedi Holmes. "Bu benim arkadaşım ve meslektaşım, Dr. Watson; kendisi zaman zaman davalarımda bana yardımcı olacak kadar nazik davranıyor. Kime hitap etme şerefine nail oldum?"

“You may address me as the Count Von Kramm, a Bohemian nobleman. I understand that this gentleman, your friend, is a man of honor and discretion, whom I may trust with a matter of the most extreme importance.

"Bana Bohemyalı bir soylu olan Kont Von Kramm diye hitap edebilirsiniz. Anladığım kadarıyla, arkadaşınız olan bu beyefendi, onurlu ve sağduyulu bir kişidir ve kendisine son derece önemli bir konuda güvenebilirim."

If not, I should much prefer to communicate with you alone.”

Eğer öyle değilse, sizinle yalnız iletişim kurmayı çok daha fazla tercih ederim."

I rose to go, but Holmes caught me by the wrist and pushed me back into my chair. “It is both, or none,” said he. “You may say before this gentleman anything which you may say to me.”

Kalkıp gitmek istedim ama Holmes bileğimden yakalayıp beni sandalyeme geri itti. "Ya ikisi birden, ya da hiçbiri," dedi. "Bu beyefendinin önünde bana söyleyebileceğiniz her şeyi söyleyebilirsiniz."

The count shrugged his broad shoulders. “Then I must begin,” said he, “by binding you both to absolute secrecy for two years, at the end of that time the matter will be of no importance.

Kont geniş omuzlarını silkti. "Öyleyse," dedi, "ikinizi de iki yıl boyunca mutlak gizlilik yeminiyle bağlamalıyım; bu sürenin sonunda meselenin hiçbir önemi kalmayacak."

At present it is not too much to say that it is of such weight it may have an influence upon European history.”

Şu an itibariyle, bunun Avrupa tarihini etkileyebilecek kadar önemli olduğunu söylemek abartı olmaz.

“I promise,” said Holmes.

"Söz veriyorum," dedi Holmes.

“And I.”

“Ve ben.”

“You will excuse this mask,” continued our strange visitor. “The august person who employs me wishes his agent to be unknown to you, and I may confess at once that the title by which I have just called myself is not exactly my own.”

"Bu maskeyi mazur görün lütfen," diye devam etti tuhaf ziyaretçimiz. "Beni işe alan saygın kişi, temsilcisinin sizin tarafınızdan tanınmamasını istiyor ve hemen itiraf etmeliyim ki, az önce kullandığım unvan tam olarak bana ait değil."

“I was aware of it,” said Holmes, dryly.

"Bunun farkındaydım," dedi Holmes kuru bir tonda.

“The circumstances are of great delicacy, and every precaution has to be taken to quench what might grow to be an immense scandal and seriously compromise one of the reigning families of Europe.

"Durum son derece hassas ve büyük bir skandala dönüşebilecek ve Avrupa'nın önde gelen ailelerinden birini ciddi şekilde tehlikeye atabilecek bir durumu önlemek için her türlü önlem alınmalıdır."

To speak plainly, the matter implicates the great House of Ormstein, hereditary kings of Bohemia.”

Açıkça söylemek gerekirse, bu mesele Bohemya'nın kalıtsal kralları olan büyük Ormstein Hanedanı'nı ilgilendiriyor."

“I was also aware of that,” murmured Holmes, settling himself down in his arm-chair and closing his eyes.

"Bunun da farkındaydım," diye mırıldandı Holmes, koltuğuna rahatça oturup gözlerini kapatırken.

Our visitor glanced with some apparent surprise at the languid, lounging figure of the man who had been no doubt depicted to him as the most incisive reasoner and most energetic agent in Europe.

Ziyaretçimiz, kendisine Avrupa'nın en keskin zekâlı düşünürü ve en enerjik ajanı olarak tanıtılan adamın uyuşuk, rahat bir şekilde uzanmış haline şaşkınlıkla baktı.

Holmes slowly reopened his eyes and looked impatiently at his gigantic client.

Holmes yavaşça gözlerini yeniden açtı ve sabırsızca devasa müşterisine baktı.

“If your Majesty would condescend to state your case,” he remarked, “I should be better able to advise you.”

"Eğer Majesteleri davanızı açıklama zahmetine girerse," diye belirtti, "size daha iyi tavsiyelerde bulunabilirim."