Dracula

JONATHAN HARKER’S JOURNAL

JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ

(Kept in shorthand.)

(Kısaltılmış yazı sistemiyle tutulmuştur.)

3 May. Bistritz.—Left Munich at 8:35 P. M., on 1st May, arriving at Vienna early next morning; should have arrived at 6:46, but train was an hour late.

3 Mayıs. Bistritz.—1 Mayıs akşamı saat 20:35'te Münih'ten ayrıldım, ertesi sabah erken saatlerde Viyana'ya vardım; 06:46'da varmam gerekiyordu, ancak tren bir saat gecikti.

Buda-Pesth seems a wonderful place, from the glimpse which I got of it from the train and the little I could walk through the streets.

Tren yolculuğu sırasında ve sokaklarında kısa bir süre yürürken gördüğüm kadarıyla Buda-Peşt harika bir yer gibi görünüyor.

I feared to go very far from the station, as we had arrived late and would start as near the correct time as possible.

İstasyondan çok uzaklaşmaktan korkuyordum, çünkü geç gelmiştik ve mümkün olduğunca doğru saatte yola çıkacaktık.

The impression I had was that we were leaving the West and entering the East; the most western of splendid bridges over the Danube, which is here of noble width and depth, took us among the traditions of Turkish rule.

Bana öyle geldi ki, Batı'yı geride bırakıp Doğu'ya giriyorduk; burada görkemli genişliği ve derinliğiyle dikkat çeken Tuna Nehri üzerindeki en batıdaki muhteşem köprü, bizi Türk yönetiminin gelenekleri arasına götürdü.

We left in pretty good time, and came after nightfall to Klausenburgh. Here I stopped for the night at the Hotel Royale. I had for dinner, or rather supper, a chicken done up some way with red pepper, which was very good but thirsty.

Oldukça erken yola çıktık ve akşam karanlığı çöktükten sonra Klausenburgh'a vardık. Burada geceyi Hotel Royale'de geçirdim. Akşam yemeğinde, daha doğrusu gece yemeğinde, kırmızı biberle pişirilmiş bir tavuk yedim; çok lezzetliydi ama beni susattı.

(Mem., get recipe for Mina.) I asked the waiter, and he said it was called “paprika hendl,” and that, as it was a national dish, I should be able to get it anywhere along the Carpathians.

(Hatırlatayım, Mina için tarifini al.) Garsona sordum, o da bunun "paprika hendl" diye adlandırıldığını ve ulusal bir yemek olduğu için Karpatlar boyunca her yerde bulabileceğimi söyledi.

I found my smattering of German very useful here; indeed, I don’t know how I should be able to get on without it.

Burada Almanca bilgimin çok faydalı olduğunu gördüm; gerçekten de, onsuz nasıl idare edebileceğimi bilmiyorum.

Having had some time at my disposal when in London, I had visited the British Museum, and made search among the books and maps in the library regarding Transylvania; it had struck me that some foreknowledge of the country could hardly fail to have some importance in dealing with a nobleman of that country.

Londra'dayken biraz boş vaktim olmuştu; bu vesileyle British Museum'u ziyaret etmiş ve kütüphanedeki kitaplar ve haritalar arasında Transilvanya ile ilgili araştırmalar yapmıştım. Bu araştırmalar sonucunda, o ülkenin soylularından biriyle görüşürken, o ülke hakkında önceden bilgi sahibi olmanın mutlaka bir önemi olacağı sonucuna varmıştım.

I find that the district he named is in the extreme east of the country, just on the borders of three states, Transylvania, Moldavia and Bukovina, in the midst of the Carpathian mountains; one of the wildest and least known portions of Europe.

Bahsettiği bölgenin ülkenin en doğusunda, Transilvanya, Moldavya ve Bukovina olmak üzere üç eyaletin sınırında, Karpat Dağları'nın ortasında; Avrupa'nın en vahşi ve en az bilinen bölgelerinden birinde olduğunu görüyorum.

I was not able to light on any map or work giving the exact locality of the Castle Dracula, as there are no maps of this country as yet to compare with our own Ordnance Survey maps; but I found that Bistritz, the post town named by Count Dracula, is a fairly well-known place.

Kont Dracula'nın şatosunun tam yerini gösteren herhangi bir harita veya eser bulamadım, çünkü kendi haritalarımızla karşılaştırabileceğimiz bu ülkenin haritaları henüz mevcut değil; ancak Kont Dracula'nın adını verdiği posta kasabası Bistritz'in oldukça bilinen bir yer olduğunu öğrendim.

I shall enter here some of my notes, as they may refresh my memory when I talk over my travels with Mina.

Mina ile seyahatlerim hakkında konuşurken hafızamı tazelemek için notlarımın bir kısmını buraya yazacağım.

In the population of Transylvania there are four distinct nationalities: Saxons in the South, and mixed with them the Wallachs, who are the descendants of the Dacians; Magyars in the West, and Szekelys in the East and North.

Transilvanya nüfusunda dört farklı milliyet bulunmaktadır: Güneyde Saksonlar ve onlarla karışmış, Daçyalıların soyundan gelen Wallahlar; batıda Macarlar ve doğu ile kuzeyde Sikeller.

I am going among the latter, who claim to be descended from Attila and the Huns.

Ben de Attila ve Hunların soyundan geldiklerini iddia edenlerin arasına gidiyorum.

This may be so, for when the Magyars conquered the country in the eleventh century they found the Huns settled in it. I read that every known superstition in the world is gathered into the horseshoe of the Carpathians, as if it were the centre of some sort of imaginative whirlpool; if so my stay may be very interesting.

Bu doğru olabilir, çünkü Macarlar on birinci yüzyılda ülkeyi fethettiklerinde Hunların orada yerleşmiş olduğunu gördüler. Okuduğuma göre, dünyadaki bilinen tüm batıl inançlar Karpatların at nalı şeklindeki bölgesinde, sanki hayali bir girdabın merkeziymiş gibi toplanmış; eğer öyleyse, burada geçireceğim zaman çok ilginç olabilir.

(Mem., I must ask the Count all about them.)

(Aklınızda kalmış, Kont'a bunların hepsi hakkında soru sormalıyım.)

I did not sleep well, though my bed was comfortable enough, for I had all sorts of queer dreams.

Yatağım oldukça rahat olmasına rağmen, türlü türlü tuhaf rüyalar gördüğüm için iyi uyuyamadım.

There was a dog howling all night under my window, which may have had something to do with it; or it may have been the paprika, for I had to drink up all the water in my carafe, and was still thirsty.

Penceremin altında bütün gece uluyan bir köpek vardı, bununla bir ilgisi olabilir; ya da belki de kırmızı biberden kaynaklanmıştır, çünkü sürahideki bütün suyu içmek zorunda kaldım ve hala susuzdum.

Towards morning I slept and was wakened by the continuous knocking at my door, so I guess I must have been sleeping soundly then.

Sabaha doğru uyuyakaldım ve kapıma sürekli vurulmasıyla uyandım, sanırım o sırada derin bir uykuya dalmıştım.

I had for breakfast more paprika, and a sort of porridge of maize flour which they said was “mamaliga,” and egg-plant stuffed with forcemeat, a very excellent dish, which they call “impletata.” (Mem., get recipe for this also.) I had to hurry breakfast, for the train started a little before eight, or rather it ought to have done so, for after rushing to the station at 7:30 I had to sit in the carriage for more than an hour before we began to move.

Kahvaltıda daha fazla kırmızı biber ve "mamaliga" dedikleri bir çeşit mısır unu lapası ile "impletata" dedikleri, kıyma ile doldurulmuş patlıcan yedim; çok lezzetli bir yemekti. (Hatırlatma, bunun da tarifini bul.) Kahvaltıyı aceleyle yemem gerekiyordu çünkü tren sekizden biraz önce kalkacaktı, daha doğrusu kalkması gerekiyordu, çünkü saat 7:30'da istasyona koştuktan sonra hareket etmeye başlamadan önce bir saatten fazla vagonda oturmak zorunda kaldım.

It seems to me that the further east you go the more unpunctual are the trains. What ought they to be in China?

Bana kalırsa doğuya doğru gittikçe trenler daha da dakik olmuyor. Çin'de durum nasıl olmalı acaba?

All day long we seemed to dawdle through a country which was full of beauty of every kind.

Bütün gün, her türlü güzellikle dolu bir ülkede ağır ağır ilerliyorduk sanki.

Sometimes we saw little towns or castles on the top of steep hills such as we see in old missals; sometimes we ran by rivers and streams which seemed from the wide stony margin on each side of them to be subject to great floods.

Bazen eski dua kitaplarında gördüğümüz gibi dik tepelerin üzerinde küçük kasabalar veya kaleler görüyorduk; bazen de her iki tarafındaki geniş taşlık kıyılardan büyük sellere maruz kalmış gibi görünen nehirlerin ve derelerin kenarından geçiyorduk.

It takes a lot of water, and running strong, to sweep the outside edge of a river clear. At every station there were groups of people, sometimes crowds, and in all sorts of attire.

Bir nehrin dış kenarını temizlemek için çok miktarda ve güçlü akan suya ihtiyaç vardır. Her istasyonda, bazen kalabalıklar halinde, her türlü kıyafet giymiş insan grupları vardı.

Some of them were just like the peasants at home or those I saw coming through France and Germany, with short jackets and round hats and home-made trousers; but others were very picturesque.

Bazıları tıpkı memleketimdeki köylüler ya da Fransa ve Almanya'dan geçerken gördüklerim gibiydi; kısa ceketler, yuvarlak şapkalar ve ev yapımı pantolonlar giymişlerdi; ama diğerleri çok ilginçti.

The women looked pretty, except when you got near them, but they were very clumsy about the waist.

Kadınlar güzel görünüyordu, ancak yanlarına yaklaştığınızda durum değişiyordu; bel bölgeleri çok beceriksizdi.

They had all full white sleeves of some kind or other, and most of them had big belts with a lot of strips of something fluttering from them like the dresses in a ballet, but of course there were petticoats under them.

Hepsinin kolları beyaz, uzun kollu ve çoğu da bale elbiselerindeki gibi bir sürü kumaş şeridinin dalgalandığı büyük kemerler takmıştı, tabii ki altlarında da iç etekler vardı.

The strangest figures we saw were the Slovaks, who were more barbarian than the rest, with their big cow-boy hats, great baggy dirty-white trousers, white linen shirts, and enormous heavy leather belts, nearly a foot wide, all studded over with brass nails.

Gördüğümüz en garip figürler, büyük kovboy şapkaları, bol, kirli beyaz pantolonları, beyaz keten gömlekleri ve neredeyse 30 cm genişliğinde, pirinç çivilerle süslenmiş devasa, ağır deri kemerleriyle diğerlerinden daha barbar olan Slovaklardı.

They wore high boots, with their trousers tucked into them, and had long black hair and heavy black moustaches. They are very picturesque, but do not look prepossessing.

Pantolonlarını botlarının içine sokmuş, yüksek çizmeler giymişlerdi; uzun siyah saçları ve kalın siyah bıyıkları vardı. Çok güzel görünüyorlardı, ama çekici değillerdi.

On the stage they would be set down at once as some old Oriental band of brigands. They are, however, I am told, very harmless and rather wanting in natural self-assertion.

Sahneye çıktıklarında hemen eski bir Doğu haydut çetesi olarak lanse edilirlerdi. Ancak bana anlatılanlara göre, oldukça zararsızlar ve doğal özgüven eksikliği çekiyorlar.

It was on the dark side of twilight when we got to Bistritz, which is a very interesting old place.

Bistritz'e vardığımızda hava kararmaya başlamıştı; burası çok ilginç bir eski yer.

Being practically on the frontier—for the Borgo Pass leads from it into Bukovina—it has had a very stormy existence, and it certainly shows marks of it. Fifty years ago a series of great fires took place, which made terrible havoc on five separate occasions.

Neredeyse sınır bölgesinde yer alması (Borgo Geçidi buradan Bukovina'ya açılıyor) nedeniyle çok fırtınalı bir geçmişe sahip ve bunun izlerini de açıkça gösteriyor. Elli yıl önce, beş ayrı olayda korkunç yıkımlara yol açan bir dizi büyük yangın meydana geldi.

At the very beginning of the seventeenth century it underwent a siege of three weeks and lost 13,000 people, the casualties of war proper being assisted by famine and disease.

17. yüzyılın başlarında üç hafta süren bir kuşatmaya maruz kaldı ve 13.000 kişi hayatını kaybetti; savaşın yol açtığı kayıplara kıtlık ve hastalık da eklendi.

Count Dracula had directed me to go to the Golden Krone Hotel, which I found, to my great delight, to be thoroughly old-fashioned, for of course I wanted to see all I could of the ways of the country.

Kont Dracula beni Altın Taç Oteli'ne gitmeye yönlendirmişti ve ben de büyük bir memnuniyetle otelin son derece eski moda olduğunu gördüm; çünkü elbette ülkenin yaşam tarzını olabildiğince yakından görmek istiyordum.

I was evidently expected, for when I got near the door I faced a cheery-looking elderly woman in the usual peasant dress—white undergarment with long double apron, front, and back, of coloured stuff fitting almost too tight for modesty.

Belli ki bekleniyordum, çünkü kapıya yaklaştığımda her zamanki köylü kıyafetini giymiş, neşeli görünümlü yaşlı bir kadınla karşılaştım: beyaz iç çamaşırı ve önü ve arkası renkli kumaştan yapılmış, neredeyse mahremiyet için fazla dar olan uzun çift önlük.

When I came close she bowed and said, “The Herr Englishman?” “Yes,” I said, “Jonathan Harker.” She smiled, and gave some message to an elderly man in white shirt-sleeves, who had followed her to the door.

Yanına yaklaştığımda eğilerek, "Bay İngiliz mi?" diye sordu. "Evet," dedim, "Jonathan Harker." Gülümsedi ve kapıya kadar onu takip eden beyaz gömlekli yaşlı bir adama bir şeyler söyledi.

He went, but immediately returned with a letter:—

Gitti, ama hemen bir mektupla geri döndü:

“My Friend.—Welcome to the Carpathians. I am anxiously expecting you. Sleep well to-night. At three to-morrow the diligence will start for Bukovina; a place on it is kept for you.

"Dostum.—Karpatlara hoş geldin. Seni heyecanla bekliyorum. Bu gece iyi uyu. Yarın saat üçte Bukovina'ya doğru yola çıkacak olan gemide senin için bir yer ayrıldı."

At the Borgo Pass my carriage will await you and will bring you to me. I trust that your journey from London has been a happy one, and that you will enjoy your stay in my beautiful land.

Borgo Geçidi'nde arabam sizi bekliyor olacak ve beni yanıma getirecek. Londra'dan yolculuğunuzun mutlu geçtiğini ve güzel ülkemde keyifli bir konaklama geçireceğinizi umuyorum.

“Your friend,

"Arkadaşın,

“Dracula.”

“Drakula.”

4 May.—I found that my landlord had got a letter from the Count, directing him to secure the best place on the coach for me; but on making inquiries as to details he seemed somewhat reticent, and pretended that he could not understand my German.

4 Mayıs.—Ev sahibimin Kont'tan bana otobüste en iyi yeri ayarlamasını emreden bir mektup aldığını öğrendim; ancak ayrıntıları sorduğumda biraz ketum davrandı ve Almancamı anlamadığını iddia etti.

This could not be true, because up to then he had understood it perfectly; at least, he answered my questions exactly as if he did. He and his wife, the old lady who had received me, looked at each other in a frightened sort of way.

Bu doğru olamazdı, çünkü o zamana kadar her şeyi mükemmel bir şekilde anlamıştı; en azından sorularıma sanki anlamış gibi cevap vermişti. O ve beni karşılayan yaşlı kadın birbirlerine korkmuş bir şekilde baktılar.

He mumbled out that the money had been sent in a letter, and that was all he knew.

Paranın bir mektupla gönderildiğini ve bildiği tek şeyin bu olduğunu mırıldandı.

When I asked him if he knew Count Dracula, and could tell me anything of his castle, both he and his wife crossed themselves, and, saying that they knew nothing at all, simply refused to speak further.

Ona Kont Dracula'yı tanıyıp tanımadığını ve şatosu hakkında bana bir şeyler anlatıp anlatamayacağını sorduğumda, hem o hem de karısı haç işareti yaptılar ve hiçbir şey bilmediklerini söyleyerek daha fazla konuşmayı reddettiler.

It was so near the time of starting that I had no time to ask any one else, for it was all very mysterious and not by any means comforting.

Başlama zamanı o kadar yakındı ki, başka kimseye sormaya vaktim olmadı, çünkü her şey çok gizemliydi ve hiç de iç rahatlatıcı değildi.

Just before I was leaving, the old lady came up to my room and said in a very hysterical way:

Tam ayrılmak üzereyken yaşlı kadın odama geldi ve çok histerik bir şekilde şunları söyledi:

“Must you go? Oh! young Herr, must you go?” She was in such an excited state that she seemed to have lost her grip of what German she knew, and mixed it all up with some other language which I did not know at all.

“Gitmeniz mi gerekiyor? Ah, genç beyefendi, gitmeniz mi gerekiyor?” O kadar heyecanlıydı ki, bildiği Almancayı tamamen unutmuş ve benim hiç bilmediğim başka bir dille karıştırmış gibiydi.

I was just able to follow her by asking many questions. When I told her that I must go at once, and that I was engaged on important business, she asked again:

Ona birçok soru sorarak ancak anlayabildim. Hemen gitmem gerektiğini ve önemli bir işim olduğunu söylediğimde, tekrar sordu:

“Do you know what day it is?” I answered that it was the fourth of May. She shook her head as she said again:

“Bugün hangi gün olduğunu biliyor musun?” diye sordu. Ben de 4 Mayıs olduğunu söyledim. Başını sallayarak tekrar sordu:

“Oh, yes! I know that! I know that, but do you know what day it is?” On my saying that I did not understand, she went on:

“Ah, evet! Bunu biliyorum! Bunu biliyorum, ama bugün hangi gün olduğunu biliyor musun?” Anlamadığımı söyleyince şöyle devam etti:

“It is the eve of St. George’s Day. Do you not know that to-night, when the clock strikes midnight, all the evil things in the world will have full sway?

“Bugün Aziz George Günü arifesi. Bilmiyor musunuz ki, bu gece saat gece yarısını vurduğunda, dünyadaki bütün kötülükler tam anlamıyla hüküm sürecek?”

Do you know where you are going, and what you are going to?” She was in such evident distress that I tried to comfort her, but without effect.

"Nereye gittiğini ve ne yapacağını biliyor musun?" O kadar büyük bir sıkıntı içindeydi ki, onu teselli etmeye çalıştım ama faydası olmadı.

Finally she went down on her knees and implored me not to go; at least to wait a day or two before starting. It was all very ridiculous but I did not feel comfortable.

Sonunda dizlerinin üzerine çöktü ve gitmemem için, en azından başlamadan önce bir iki gün beklemem için yalvardı. Her şey çok saçmaydı ama kendimi rahat hissetmiyordum.

However, there was business to be done, and I could allow nothing to interfere with it. I therefore tried to raise her up, and said, as gravely as I could, that I thanked her, but my duty was imperative, and that I must go. She then rose and dried her eyes, and taking a crucifix from her neck offered it to me.

Ancak yapılması gereken işler vardı ve hiçbir şeyin buna engel olmasına izin veremezdim. Bu yüzden onu ayağa kaldırmaya çalıştım ve olabildiğince ciddi bir şekilde teşekkür ettiğimi, ancak görevimin zorunlu olduğunu ve gitmem gerektiğini söyledim. Bunun üzerine ayağa kalktı, gözlerini sildi ve boynundaki haçı çıkarıp bana uzattı.

I did not know what to do, for, as an English Churchman, I have been taught to regard such things as in some measure idolatrous, and yet it seemed so ungracious to refuse an old lady meaning so well and in such a state of mind.

Ne yapacağımı bilemedim, çünkü bir İngiliz din adamı olarak bu tür şeyleri bir ölçüde putperestlik olarak görmem gerektiği öğretilmişti bana; yine de iyi niyetli ve böyle bir ruh halinde olan yaşlı bir hanımefendiyi geri çevirmek çok kaba olurdu.

She saw, I suppose, the doubt in my face, for she put the rosary round my neck, and said, “For your mother’s sake,” and went out of the room.

Sanırım yüzümdeki tereddüdü gördü, çünkü tesbihi boynuma taktı, "Annen hatırına," dedi ve odadan çıktı.

I am writing up this part of the diary whilst I am waiting for the coach, which is, of course, late; and the crucifix is still round my neck.

Otobüsü beklerken günlüğümün bu bölümünü yazıyorum; otobüs elbette gecikti ve haç hâlâ boynumda.

Whether it is the old lady’s fear, or the many ghostly traditions of this place, or the crucifix itself, I do not know, but I am not feeling nearly as easy in my mind as usual.

Yaşlı kadının korkusu mu, bu yerin sayısız hayaletli geleneği mi, yoksa haçın kendisi mi bilmiyorum, ama zihnim eskisi kadar rahat değil.

If this book should ever reach Mina before I do, let it bring my good-bye. Here comes the coach!

Eğer bu kitap benden önce Mina'ya ulaşırsa, veda mesajımı da beraberinde getirsin. İşte otobüs geliyor!

5 May. The Castle.—The grey of the morning has passed, and the sun is high over the distant horizon, which seems jagged, whether with trees or hills I know not, for it is so far off that big things and little are mixed.

5 Mayıs. Kale.—Sabahın griliği geçti ve güneş uzaktaki ufkun üzerinde yükseldi; ufuk, ağaçlarla mı yoksa tepelerle mi dolu bilmiyorum, girintili çıkıntılı görünüyor, çünkü o kadar uzakta ki büyük şeyler küçük şeylerle iç içe geçmiş durumda.

I am not sleepy, and, as I am not to be called till I awake, naturally I write till sleep comes.

Uykum gelmedi ve uyanana kadar çağrılmamam gerektiğinden, doğal olarak uyku gelene kadar yazıyorum.

There are many odd things to put down, and, lest who reads them may fancy that I dined too well before I left Bistritz, let me put down my dinner exactly.

Yazılacak pek çok tuhaf şey var ve bunları okuyanların Bistritz'den ayrılmadan önce çok iyi yemek yediğimi düşünmemeleri için, akşam yemeğimi tam olarak yazayım.

I dined on what they called “robber steak”—bits of bacon, onion, and beef, seasoned with red pepper, and strung on sticks and roasted over the fire, in the simple style of the London cat’s meat!

"Hırsız bifteği" dedikleri şeyi yedim: pastırma, soğan ve dana eti parçaları, kırmızı biberle baharatlandırılmış, çubuklara dizilmiş ve Londra kedisinin eti gibi basit bir şekilde ateşte kızartılmıştı!

The wine was Golden Mediasch, which produces a queer sting on the tongue, which is, however, not disagreeable. I had only a couple of glasses of this, and nothing else.

Şarap, dilde tuhaf bir yanma hissi bırakan, ancak rahatsız edici olmayan Golden Mediasch idi. Sadece birkaç kadeh içtim, başka hiçbir şey içmedim.

When I got on the coach the driver had not taken his seat, and I saw him talking with the landlady.

Otobüse bindiğimde şoför henüz yerine oturmamıştı ve ev sahibiyle konuşurken gördüm.

They were evidently talking of me, for every now and then they looked at me, and some of the people who were sitting on the bench outside the door—which they call by a name meaning “word-bearer”—came and listened, and then looked at me, most of them pityingly.

Belli ki benden bahsediyorlardı, çünkü arada bir bana bakıyorlardı ve kapının dışındaki bankta oturanlardan bazıları -ki ona "söz taşıyıcı" anlamına gelen bir isim veriyorlardı- gelip dinliyor, sonra da bana bakıyorlardı, çoğu acıyarak.

I could hear a lot of words often repeated, queer words, for there were many nationalities in the crowd; so I quietly got my polyglot dictionary from my bag and looked them out.

Kalabalıkta birçok farklı milletten insan olduğu için, sık sık tekrarlanan, tuhaf kelimeler duyabiliyordum; bu yüzden sessizce çantamdan çok dilli sözlüğümü çıkardım ve kelimelere baktım.

I must say they were not cheering to me, for amongst them were “Ordog”—Satan, “pokol”—hell, “stregoica”—witch, “vrolok” and “vlkoslak”—both of which mean the same thing, one being Slovak and the other Servian for something that is either were-wolf or vampire.

Doğrusunu söylemek gerekirse, bana tezahürat etmiyorlardı; çünkü aralarında "Ordog" (Şeytan), "pokol" (cehennem), "stregoica" (cadı), "vrolok" ve "vlkoslak" (ikisi de aynı anlama geliyor, biri Slovakça diğeri Sırpça ve kurt adam veya vampir anlamına geliyor) gibi kelimeler vardı.

(Mem., I must ask the Count about these superstitions)

(Hatırlatma, bu batıl inançlar hakkında Kont'a sormam gerek.)

When we started, the crowd round the inn door, which had by this time swelled to a considerable size, all made the sign of the cross and pointed two fingers towards me. With some difficulty I got a fellow-passenger to tell me what they meant; he would not answer at first, but on learning that I was English, he explained that it was a charm or guard against the evil eye.

Yola çıktığımızda, o zamana kadar oldukça kalabalıklaşmış olan hanın kapısının etrafındaki herkes haç işareti yaptı ve iki parmağını bana doğru uzattı. Bir yolcudan bunun ne anlama geldiğini öğrenmekte biraz zorlandım; önce cevap vermedi, ancak İngiliz olduğumu öğrenince bunun nazardan korunma veya nazardan korunma anlamına geldiğini açıkladı.

This was not very pleasant for me, just starting for an unknown place to meet an unknown man; but every one seemed so kind-hearted, and so sorrowful, and so sympathetic that I could not but be touched.

Bilmediğim bir yere, tanımadığım bir adamla buluşmaya gitmek benim için hiç de hoş bir durum değildi; ama herkes o kadar iyi kalpli, o kadar üzgün ve o kadar anlayışlı görünüyordu ki, etkilenmemek mümkün değildi.

I shall never forget the last glimpse which I had of the inn-yard and its crowd of picturesque figures, all crossing themselves, as they stood round the wide archway, with its background of rich foliage of oleander and orange trees in green tubs clustered in the centre of the yard.

Han avlusunu ve geniş kemerli geçidin etrafında toplanmış, hepsi haç işareti yapan, pitoresk figürlerden oluşan kalabalığı son görüşüm asla unutmayacağım; arka planda ise avlunun ortasında kümelenmiş yeşil saksılardaki zakkum ve portakal ağaçlarının zengin yaprakları vardı.

Then our driver, whose wide linen drawers covered the whole front of the box-seat—“gotza” they call them—cracked his big whip over his four small horses, which ran abreast, and we set off on our journey.

Ardından, geniş keten pantolonu (onların "gotza" dediği türden) locanın ön kısmını tamamen kaplayan şoförümüz, yan yana koşan dört küçük atının üzerine büyük kırbacını şaklattı ve yolculuğumuza başladık.

I soon lost sight and recollection of ghostly fears in the beauty of the scene as we drove along, although had I known the language, or rather languages, which my fellow-passengers were speaking, I might not have been able to throw them off so easily.

Yolculuk boyunca manzaranın güzelliği karşısında hayalet korkularımı çabucak unuttum; ancak yol arkadaşlarımın konuştuğu dili, daha doğrusu dilleri bilseydim, bu korkuları bu kadar kolay üzerimden atamazdım.

Before us lay a green sloping land full of forests and woods, with here and there steep hills, crowned with clumps of trees or with farmhouses, the blank gable end to the road.

Önümüzde, yer yer dik tepelerle bezeli, ormanlar ve ağaçlıklarla dolu, yeşil, eğimli bir arazi uzanıyordu; tepelerin üzerinde ağaç kümeleri veya çiftlik evleri vardı, yolun karşısında ise boş üçgen çatıları bulunuyordu.

There was everywhere a bewildering mass of fruit blossom—apple, plum, pear, cherry; and as we drove by I could see the green grass under the trees spangled with the fallen petals.

Her yerde elma, erik, armut, kiraz gibi meyve ağaçlarının çiçekleri göz kamaştırıcı bir şekilde açmıştı; arabayla geçerken ağaçların altındaki yeşil çimenlerin dökülen çiçek yapraklarıyla bezenmiş olduğunu görebiliyordum.

In and out amongst these green hills of what they call here the “Mittel Land” ran the road, losing itself as it swept round the grassy curve, or was shut out by the straggling ends of pine woods, which here and there ran down the hillsides like tongues of flame.

Burada "Mittel Land" dedikleri bu yeşil tepelerin arasında yol, çimenli virajlarda kaybolurken ya da yer yer alev dilleri gibi yamaçlardan aşağı inen çam ormanlarının seyrek uçları tarafından kapatılarak ilerliyordu.

The road was rugged, but still we seemed to fly over it with a feverish haste. I could not understand then what the haste meant, but the driver was evidently bent on losing no time in reaching Borgo Prund.

Yol engebeliydi, ama yine de sanki ateşli bir aceleyle üzerinden uçuyorduk. O zaman bu acelenin ne anlama geldiğini anlayamıyordum, ama şoförün Borgo Prund'a bir an önce ulaşmakta kararlı olduğu açıktı.

I was told that this road is in summertime excellent, but that it had not yet been put in order after the winter snows.

Bana bu yolun yaz aylarında mükemmel olduğu, ancak kış karlarından sonra henüz düzene sokulmadığı söylendi.

In this respect it is different from the general run of roads in the Carpathians, for it is an old tradition that they are not to be kept in too good order.

Bu açıdan Karpatlar'daki genel yol akışından farklıdır, çünkü bu yolların çok iyi durumda tutulmaması eski bir gelenektir.

Of old the Hospadars would not repair them, lest the Turk should think that they were preparing to bring in foreign troops, and so hasten the war which was always really at loading point.

Eskiden Hospadarlar, Türklerin yabancı birlikler getirmeye hazırlandıklarını düşünmelerinden ve her zaman başlamaya hazır olan savaşı hızlandırmalarından korktukları için bu gemileri tamir etmezlerdi.

Beyond the green swelling hills of the Mittel Land rose mighty slopes of forest up to the lofty steeps of the Carpathians themselves.

Orta Amerika'nın yemyeşil, kabarık tepelerinin ötesinde, Karpatların yüksek yamaçlarına kadar uzanan görkemli ormanlık yamaçlar yükseliyordu.

Right and left of us they towered, with the afternoon sun falling full upon them and bringing out all the glorious colours of this beautiful range, deep blue and purple in the shadows of the peaks, green and brown where grass and rock mingled, and an endless perspective of jagged rock and pointed crags, till these were themselves lost in the distance, where the snowy peaks rose grandly.

Sağımızda ve solumuzda yükselen bu dağ sıraları, öğleden sonra güneşinin tam üzerlerine vurduğu ve bu güzel sıradağların tüm muhteşem renklerini ortaya çıkardığı bir görüntü sunuyordu: zirvelerin gölgelerinde koyu mavi ve mor, çimen ve kayaların karıştığı yerlerde yeşil ve kahverengi, ve sivri kayalıkların sonsuz bir manzarası, ta ki bunlar uzakta kaybolup karlı zirvelerin görkemli bir şekilde yükseldiği yere kadar.

Here and there seemed mighty rifts in the mountains, through which, as the sun began to sink, we saw now and again the white gleam of falling water.

Dağlarda yer yer devasa yarıklar vardı ve güneş batmaya başlarken, bu yarıkların arasından zaman zaman şelalelerin beyaz parıltısını görebiliyorduk.

One of my companions touched my arm as we swept round the base of a hill and opened up the lofty, snow-covered peak of a mountain, which seemed, as we wound on our serpentine way, to be right before us:—

Yoldaşlarımdan biri, bir tepenin eteğini dönüp, kıvrımlı yolumuzda ilerlerken tam karşımızda gibi görünen, yüksek ve karla kaplı dağ zirvesini araladığımızda koluma dokundu:

“Look! Isten szek!”—“God’s seat!”—and he crossed himself reverently.

“Bakın! İsten szek!”—“Tanrı’nın tahtı!”—ve saygıyla haç çıkardı.

As we wound on our endless way, and the sun sank lower and lower behind us, the shadows of the evening began to creep round us. This was emphasised by the fact that the snowy mountain-top still held the sunset, and seemed to glow out with a delicate cool pink.

Sonsuz yolculuğumuzda ilerlerken ve güneş arkamızda gittikçe alçalırken, akşamın gölgeleri etrafımızı sarmaya başladı. Karlı dağ zirvesinin hala gün batımını yansıtıyor olması ve narin, serin bir pembe tonuyla parıldıyor gibi görünmesi bunu daha da vurguluyordu.

Here and there we passed Cszeks and Slovaks, all in picturesque attire, but I noticed that goitre was painfully prevalent. By the roadside were many crosses, and as we swept by, my companions all crossed themselves.

Yolda arada sırada, hepsi de oldukça güzel giyinmiş Çekler ve Slovaklarla karşılaştık, ancak guatrın oldukça yaygın olduğunu fark ettim. Yol kenarında birçok haç vardı ve yanlarından geçerken arkadaşlarımın hepsi haç işareti yaptı.

Here and there was a peasant man or woman kneeling before a shrine, who did not even turn round as we approached, but seemed in the self-surrender of devotion to have neither eyes nor ears for the outer world.

Burada ve orada, bir türbenin önünde diz çökmüş, biz yaklaşırken bile arkalarını dönmeyen, adanmışlığın getirdiği teslimiyet içinde dış dünyaya karşı ne gözleri ne de kulakları olmayan köylü erkekler veya kadınlar vardı.

There were many things new to me: for instance, hay-ricks in the trees, and here and there very beautiful masses of weeping birch, their white stems shining like silver through the delicate green of the leaves.

Orada benim için birçok yeni şey vardı: örneğin, ağaçların arasında saman yığınları ve yer yer çok güzel sarkık dallı huş ağaçları, beyaz gövdeleri yaprakların narin yeşili arasından gümüş gibi parlıyordu.

Now and again we passed a leiter-wagon—the ordinary peasant’s cart—with its long, snake-like vertebra, calculated to suit the inequalities of the road.

Ara sıra, yolun engebelerine uyacak şekilde tasarlanmış uzun, yılan gibi bir omurgaya sahip, sıradan köylü arabası olan bir leiter-wagon'a rastlıyorduk.

On this were sure to be seated quite a group of home-coming peasants, the Cszeks with their white, and the Slovaks with their coloured, sheepskins, the latter carrying lance-fashion their long staves, with axe at end.

Burada, evlerine dönen köylülerden oluşan oldukça kalabalık bir grup oturmuş olmalıydı; Çekler beyaz, Slovaklar ise renkli koyun postlarından yapılmış örtüler giymişti; Slovaklar ellerinde ucunda balta bulunan mızrak şeklinde uzun sopalar taşıyorlardı.

As the evening fell it began to get very cold, and the growing twilight seemed to merge into one dark mistiness the gloom of the trees, oak, beech, and pine, though in the valleys which ran deep between the spurs of the hills, as we ascended through the Pass, the dark firs stood out here and there against the background of late-lying snow.

Akşam çökerken hava iyice soğumaya başladı ve yükselen alacakaranlık, meşe, kayın ve çam ağaçlarının kasvetiyle birleşerek karanlık bir sis haline geldi; ancak tepelerin yamaçları arasında uzanan derin vadilerde, geçitten yukarı çıkarken, koyu renkli köknar ağaçları, yeni yağan karın fonunda yer yer göze çarpıyordu.

Sometimes, as the road was cut through the pine woods that seemed in the darkness to be closing down upon us, great masses of greyness, which here and there bestrewed the trees, produced a peculiarly weird and solemn effect, which carried on the thoughts and grim fancies engendered earlier in the evening, when the falling sunset threw into strange relief the ghost-like clouds which amongst the Carpathians seem to wind ceaselessly through the valleys.

Bazen, karanlıkta üzerimize kapanıyormuş gibi görünen çam ormanlarının içinden yol açılırken, ağaçların üzerine serpiştirilmiş büyük gri kütleler, tuhaf ve ciddi bir etki yaratıyordu; bu etki, akşamın erken saatlerinde, batan güneşin Karpatlar arasında vadilerde durmaksızın kıvrılan hayaletimsi bulutları garip bir şekilde belirginleştirmesiyle ortaya çıkan düşünceleri ve kasvetli hayalleri devam ettiriyordu.

Sometimes the hills were so steep that, despite our driver’s haste, the horses could only go slowly.

Bazen tepeler o kadar dik oluyordu ki, şoförümüzün acele etmesine rağmen atlar ancak yavaş ilerleyebiliyordu.

I wished to get down and walk up them, as we do at home, but the driver would not hear of it. “No, no,” he said; “you must not walk here; the dogs are too fierce”; and then he added, with what he evidently meant for grim pleasantry—for he looked round to catch the approving smile of the rest—“and you may have enough of such matters before you go to sleep.” The only stop he would make was a moment’s pause to light his lamps.

Evde yaptığımız gibi inip merdivenlerden yukarı yürümek istedim ama şoför bunu kabul etmedi. "Hayır, hayır," dedi; "burada yürümemelisiniz; köpekler çok vahşi"; sonra da, belli ki alaycı bir tonla -çünkü diğerlerinin onaylayan gülümsemelerini yakalamak için etrafına bakındı- "ve uyumadan önce bu tür şeylerden yeterince bıkabilirsiniz" diye ekledi. Yaptığı tek duraklama, lambalarını yakmak için kısa bir mola oldu.

When it grew dark there seemed to be some excitement amongst the passengers, and they kept speaking to him, one after the other, as though urging him to further speed.

Hava kararınca yolcular arasında bir heyecan oluştu ve sanki daha da hızlanması için onu teşvik edercesine, sırayla onunla konuşmaya devam ettiler.

He lashed the horses unmercifully with his long whip, and with wild cries of encouragement urged them on to further exertions. Then through the darkness I could see a sort of patch of grey light ahead of us, as though there were a cleft in the hills.

Uzun kırbacıyla atları acımasızca dövdü ve vahşi teşvik çığlıklarıyla onları daha da ileri gitmeye teşvik etti. Sonra karanlığın içinden önümüzde, tepelerde bir yarık varmış gibi, gri bir ışık lekesi görebildim.

The excitement of the passengers grew greater; the crazy coach rocked on its great leather springs, and swayed like a boat tossed on a stormy sea. I had to hold on. The road grew more level, and we appeared to fly along.

Yolcuların heyecanı giderek arttı; çılgın otobüs, büyük deri yayları üzerinde sallanıyor ve fırtınalı bir denizde savrulan bir tekne gibi yalpalıyordu. Tutunmak zorundaydım. Yol daha düzleşti ve sanki uçarak ilerliyorduk.

Then the mountains seemed to come nearer to us on each side and to frown down upon us; we were entering on the Borgo Pass.

Sonra dağlar her iki yandan da bize yaklaştı ve adeta kaşlarını çattı; Borgo Geçidi'ne giriyorduk.

One by one several of the passengers offered me gifts, which they pressed upon me with an earnestness which would take no denial; these were certainly of an odd and varied kind, but each was given in simple good faith, with a kindly word, and a blessing, and that strange mixture of fear-meaning movements which I had seen outside the hotel at Bistritz—the sign of the cross and the guard against the evil eye.

Yolculardan birkaçı teker teker bana hediyeler sundu ve bunları reddetmeyi imkansız kılacak bir ciddiyetle bana verdiler; bunlar elbette tuhaf ve çeşitli türden hediyelerdi, ancak her biri saf bir iyi niyetle, nazik bir söz ve bir dua eşliğinde ve Bistritz'deki otelin dışında gördüğüm o garip korku dolu hareketler karışımıyla -haç işareti ve nazardan korunma işareti- verilmişti.

Then, as we flew along, the driver leaned forward, and on each side the passengers, craning over the edge of the coach, peered eagerly into the darkness.

Sonra, hızla ilerlerken, şoför öne eğildi ve her iki taraftaki yolcular, otobüsün kenarından boyunlarını uzatarak karanlığa doğru merakla baktılar.

It was evident that something very exciting was either happening or expected, but though I asked each passenger, no one would give me the slightest explanation.

Belli ki çok heyecan verici bir şey oluyordu ya da bekleniyordu, ama her yolcuya sordum, kimse bana en ufak bir açıklama bile yapmadı.

This state of excitement kept on for some little time; and at last we saw before us the Pass opening out on the eastern side. There were dark, rolling clouds overhead, and in the air the heavy, oppressive sense of thunder.

Bu heyecan hali bir süre daha devam etti; ve sonunda doğu tarafında geçidin açıldığını gördük. Başımızın üzerinde koyu, yuvarlanan bulutlar vardı ve havada ağır, bunaltıcı bir gök gürültüsü hissi vardı.

It seemed as though the mountain range had separated two atmospheres, and that now we had got into the thunderous one. I was now myself looking out for the conveyance which was to take me to the Count.

Sanki dağ sırası iki atmosferi birbirinden ayırmıştı ve şimdi biz o gürültülü olanın içine girmiştik. Artık Kont'un yanına götürecek aracı arıyordum.

Each moment I expected to see the glare of lamps through the blackness; but all was dark. The only light was the flickering rays of our own lamps, in which the steam from our hard-driven horses rose in a white cloud.

Her an karanlığın içinden lambaların parıltısını görmeyi bekliyordum; ama her yer karanlıktı. Tek ışık, kendi lambalarımızın titrek ışınlarıydı; bu ışınlarda, hızla giden atlarımızın buharı beyaz bir bulut gibi yükseliyordu.

We could see now the sandy road lying white before us, but there was on it no sign of a vehicle. The passengers drew back with a sigh of gladness, which seemed to mock my own disappointment.

Önümüzde bembeyaz uzanan kumlu yolu görebiliyorduk, ama üzerinde hiçbir araç izi yoktu. Yolcular, benim hayal kırıklığımla alay edercesine, sevinç dolu bir iç çekişle geriye çekildiler.

I was already thinking what I had best do, when the driver, looking at his watch, said to the others something which I could hardly hear, it was spoken so quietly and in so low a tone; I thought it was “An hour less than the time.” Then turning to me, he said in German worse than my own:—

Ne yapmam gerektiği konusunda düşünmeye başlamıştım ki, şoför saatine bakarak diğerlerine neredeyse duyamadığım bir şey söyledi; o kadar alçak sesle ve kısık bir sesle söylüyordu ki, "Zaman geçenden bir saat az" sandım. Sonra bana dönerek, benimkinden daha kötü bir Almancayla şunları söyledi:

“There is no carriage here. The Herr is not expected after all.

“Burada at arabası yok. Beyefendinin buraya gelmesi beklenmiyor zaten.”

He will now come on to Bukovina, and return to-morrow or the next day; better the next day.” Whilst he was speaking the horses began to neigh and snort and plunge wildly, so that the driver had to hold them up. Then, amongst a chorus of screams from the peasants and a universal crossing of themselves, a calèche, with four horses, drove up behind us, overtook us, and drew up beside the coach.

"Şimdi Bukovina'ya gidecek ve yarın ya da ertesi gün dönecek; ertesi gün dönmesi daha iyi olur." O konuşurken atlar kişnemeye, homurdanmaya ve çılgınca şaha kalkmaya başladılar, öyle ki sürücü onları durdurmak zorunda kaldı. Sonra, köylülerin çığlıkları ve herkesin haç işareti yapması arasında, dört atlı bir fayton arkamızdan geldi, bizi geçti ve faytonun yanına yanaştı.

I could see from the flash of our lamps, as the rays fell on them, that the horses were coal-black and splendid animals.

Lambalarımızın ışınlarının üzerlerine düşmesiyle oluşan parıltıdan, atların kömür karası ve muhteşem hayvanlar olduğunu görebiliyordum.

They were driven by a tall man, with a long brown beard and a great black hat, which seemed to hide his face from us. I could only see the gleam of a pair of very bright eyes, which seemed red in the lamplight, as he turned to us. He said to the driver:—

Onları, uzun kahverengi sakallı ve yüzünü bizden saklıyormuş gibi görünen büyük siyah bir şapka takmış uzun boylu bir adam sürüyordu. Sadece lambanın ışığında kırmızı gibi görünen çok parlak bir çift gözün parıltısını görebiliyordum, bize doğru döndüğünde. Şoföre şöyle dedi:—

“You are early to-night, my friend.” The man stammered in reply:—

"Bu gece erkenden geldin dostum." Adam kekeleyerek karşılık verdi:

“The English Herr was in a hurry,” to which the stranger replied:—

“İngiliz beyefendi acele ediyordu,” diye yanıtladı yabancı:

“That is why, I suppose, you wished him to go on to Bukovina.

"Sanırım bu yüzden onun Bukovina'ya gitmesini istediniz."

You cannot deceive me, my friend; I know too much, and my horses are swift.” As he spoke he smiled, and the lamplight fell on a hard-looking mouth, with very red lips and sharp-looking teeth, as white as ivory.

"Beni kandıramazsın dostum; çok şey biliyorum ve atlarım çok hızlı." Konuşurken gülümsedi ve lambanın ışığı, kıpkırmızı dudakları ve fildişi kadar beyaz, keskin dişleri olan sert görünümlü bir ağza düştü.

One of my companions whispered to another the line from Burger’s “Lenore”:—

Arkadaşlarımdan biri diğerine Burger'in "Lenore" adlı eserinden bir dizeyi fısıldadı:

“Denn die Todten reiten schnell”—

“Denn die Todten reiten schnell”—

(“For the dead travel fast.”)

(“Çünkü ölüler hızlı yolculuk eder.”)

The strange driver evidently heard the words, for he looked up with a gleaming smile. The passenger turned his face away, at the same time putting out his two fingers and crossing himself.

Tuhaf şoför, söylenenleri duymuş gibiydi, çünkü yüzünde parıldayan bir gülümsemeyle yukarı baktı. Yolcu ise yüzünü çevirdi, aynı anda iki parmağını uzatıp haç işareti yaptı.

“Give me the Herr’s luggage,” said the driver; and with exceeding alacrity my bags were handed out and put in the calèche.

"Bayın valizlerini verin," dedi şoför; ve valizlerim büyük bir hızla uzatılıp faytona yerleştirildi.

Then I descended from the side of the coach, as the calèche was close alongside, the driver helping me with a hand which caught my arm in a grip of steel; his strength must have been prodigious.

Sonra faytonun yanından indim, çünkü fayton hemen yanımızdaydı; şoför bana yardım etmek için elini uzattı ve kolumu çelik gibi bir kavrayışla tuttu; gücü inanılmaz olmalıydı.

Without a word he shook his reins, the horses turned, and we swept into the darkness of the Pass.

Hiçbir şey söylemeden dizginlerini salladı, atlar döndü ve biz de geçidin karanlığına doğru ilerledik.

As I looked back I saw the steam from the horses of the coach by the light of the lamps, and projected against it the figures of my late companions crossing themselves.

Geriye baktığımda, lambaların ışığında faytonun atlarından çıkan buharı ve onun üzerinde az önce yanımda olan arkadaşlarımın haç işareti yapan silüetlerini gördüm.

Then the driver cracked his whip and called to his horses, and off they swept on their way to Bukovina.

Ardından sürücü kırbacını şaklattı, atlarını çağırdı ve atlar Bukovina'ya doğru hızla yola koyuldular.

As they sank into the darkness I felt a strange chill, and a lonely feeling came over me; but a cloak was thrown over my shoulders, and a rug across my knees, and the driver said in excellent German:—

Karanlığa doğru batarken garip bir ürperti hissettim ve içimi yalnızlık duygusu kapladı; ama omuzlarıma bir pelerin, dizlerime de bir kilim atıldı ve şoför mükemmel bir Almancayla şöyle dedi:

“The night is chill, mein Herr, and my master the Count bade me take all care of you.

"Gece soğuk, efendim, ve efendim Kont bana sizinle ilgilenmemi emretti."

There is a flask of slivovitz (the plum brandy of the country) underneath the seat, if you should require it.” I did not take any, but it was a comfort to know it was there all the same. I felt a little strangely, and not a little frightened.

"İhtiyaç duyarsanız, koltuğun altında bir şişe slivovitz (ülkenin erik brendisi) var." Almadım ama orada olduğunu bilmek yine de bir teselliydi. Biraz tuhaf ve oldukça korkmuş hissettim.

I think had there been any alternative I should have taken it, instead of prosecuting that unknown night journey. The carriage went at a hard pace straight along, then we made a complete turn and went along another straight road.

Sanırım başka bir alternatif olsaydı, o bilinmeyen gece yolculuğuna çıkmak yerine onu tercih ederdim. Araba hızla dümdüz ilerledi, sonra tam bir dönüş yaptık ve başka bir düz yola girdik.

It seemed to me that we were simply going over and over the same ground again; and so I took note of some salient point, and found that this was so. I would have liked to have asked the driver what this all meant, but I really feared to do so, for I thought that, placed as I was, any protest would have had no effect in case there had been an intention to delay.

Bana kalırsa aynı şeyleri tekrar tekrar yapıyorduk; bu yüzden bazı önemli noktalara dikkat ettim ve bunun böyle olduğunu gördüm. Şoföre bunun ne anlama geldiğini sormak isterdim ama gerçekten sormaktan korktum, çünkü bulunduğum konumda, geciktirme niyeti varsa herhangi bir itirazın bir etkisi olmayacağını düşündüm.

By-and-by, however, as I was curious to know how time was passing, I struck a match, and by its flame looked at my watch; it was within a few minutes of midnight.

Ancak bir süre sonra, zamanın nasıl geçtiğini merak ettiğim için bir kibrit çaktım ve alevine bakarak saate baktım; gece yarısına birkaç dakika kalmıştı.

This gave me a sort of shock, for I suppose the general superstition about midnight was increased by my recent experiences. I waited with a sick feeling of suspense.

Bu beni bir tür şoka uğrattı, çünkü sanırım gece yarısıyla ilgili genel batıl inanç, son deneyimlerimle daha da artmıştı. İçimde kötü bir gerilim hissiyle bekledim.

Then a dog began to howl somewhere in a farmhouse far down the road—a long, agonised wailing, as if from fear.

Sonra yolun ilerisindeki bir çiftlik evinden bir köpek ulumaya başladı; uzun, acı dolu bir feryat, sanki korkudan kaynaklanıyordu.

The sound was taken up by another dog, and then another and another, till, borne on the wind which now sighed softly through the Pass, a wild howling began, which seemed to come from all over the country, as far as the imagination could grasp it through the gloom of the night.

Sesi önce başka bir köpek, sonra bir başkası ve bir başkası daha aldı; derken, geçitten usulca esen rüzgarla birlikte, gece karanlığında hayal gücünün kavrayabildiği kadarıyla, ülkenin her yerinden geliyormuş gibi görünen vahşi bir uluma başladı.

At the first howl the horses began to strain and rear, but the driver spoke to them soothingly, and they quieted down, but shivered and sweated as though after a runaway from sudden fright.

İlk ulumayla atlar gerilmeye ve şaha kalkmaya başladı, ancak sürücü onlarla yatıştırıcı bir şekilde konuştu ve atlar sakinleşti, ancak ani bir korkudan kaçmış gibi titrediler ve terlediler.

Then, far off in the distance, from the mountains on each side of us began a louder and a sharper howling—that of wolves—which affected both the horses and myself in the same way—for I was minded to jump from the calèche and run, whilst they reared again and plunged madly, so that the driver had to use all his great strength to keep them from bolting.

Sonra, uzaktan, her iki yanımızdaki dağlardan daha yüksek ve daha keskin bir uluma sesi gelmeye başladı—kurtların uluması—bu ses hem atları hem de beni aynı şekilde etkiledi—çünkü ben faytondan atlayıp kaçmayı düşünüyordum, atlar ise tekrar şaha kalkıp çılgınca atılmaya başladılar, öyle ki sürücü onların kaçmasını engellemek için tüm gücünü kullanmak zorunda kaldı.

In a few minutes, however, my own ears got accustomed to the sound, and the horses so far became quiet that the driver was able to descend and to stand before them.

Ancak birkaç dakika içinde kulaklarım sese alıştı ve atlar o kadar sakinleşti ki sürücü aşağı inip önlerinde durabildi.

He petted and soothed them, and whispered something in their ears, as I have heard of horse-tamers doing, and with extraordinary effect, for under his caresses they became quite manageable again, though they still trembled.

Onları okşadı, sakinleştirdi ve kulaklarına bir şeyler fısıldadı; tıpkı at terbiyecilerinin yaptığı gibi ve bu yöntem olağanüstü bir etki yarattı, çünkü okşamaları altında titremeye devam etseler de tekrar uysal hale geldiler.

The driver again took his seat, and shaking his reins, started off at a great pace. This time, after going to the far side of the Pass, he suddenly turned down a narrow roadway which ran sharply to the right.

Sürücü tekrar yerine oturdu, dizginleri salladı ve büyük bir hızla yola koyuldu. Bu sefer, geçidin öbür tarafına geçtikten sonra, aniden sağa doğru keskin bir şekilde kıvrılan dar bir yola saptı.

Soon we were hemmed in with trees, which in places arched right over the roadway till we passed as through a tunnel; and again great frowning rocks guarded us boldly on either side.

Çok geçmeden ağaçlarla çevrili kaldık; bazı yerlerde ağaçlar yolun tam üzerinden geçerek tünelden geçiyormuş gibi hissetmemize neden oluyordu; ve yine iki yanımızda da büyük, heybetli kayalar bizi cesurca koruyordu.

Though we were in shelter, we could hear the rising wind, for it moaned and whistled through the rocks, and the branches of the trees crashed together as we swept along.

Sığınakta olmamıza rağmen, yükselen rüzgarı duyabiliyorduk; kayaların arasından inleyip ıslık çalıyordu ve biz ilerlerken ağaçların dalları birbirine çarpıyordu.

It grew colder and colder still, and fine, powdery snow began to fall, so that soon we and all around us were covered with a white blanket. The keen wind still carried the howling of the dogs, though this grew fainter as we went on our way.

Hava gittikçe soğuyordu ve ince, toz gibi kar yağmaya başladı, böylece kısa sürede biz ve etrafımızdakiler beyaz bir örtüyle kaplandı. Keskin rüzgar hâlâ köpeklerin ulumalarını taşıyordu, ancak yolumuza devam ettikçe bu ulumalar giderek azaldı.

The baying of the wolves sounded nearer and nearer, as though they were closing round on us from every side. I grew dreadfully afraid, and the horses shared my fear.

Kurtların ulumaları gittikçe yaklaşıyordu, sanki her taraftan üzerimize doğru geliyorlardı. Çok korktum ve atlar da benimle aynı korkuyu paylaştılar.

The driver, however, was not in the least disturbed; he kept turning his head to left and right, but I could not see anything through the darkness.

Şoför ise hiç rahatsız olmamıştı; başını sağa sola çevirmeye devam ediyordu ama karanlıktan hiçbir şey göremiyordum.

Suddenly, away on our left, I saw a faint flickering blue flame. The driver saw it at the same moment; he at once checked the horses, and, jumping to the ground, disappeared into the darkness.

Aniden, solumuzda, hafifçe titreyen mavi bir alev gördüm. Sürücü de aynı anda gördü; hemen atları durdurdu ve yere atlayarak karanlığın içinde kayboldu.

I did not know what to do, the less as the howling of the wolves grew closer; but while I wondered the driver suddenly appeared again, and without a word took his seat, and we resumed our journey.

Ne yapacağımı bilemedim, hele de kurtların ulumaları yaklaştıkça; ama ben şaşkınlık içindeyken şoför aniden tekrar ortaya çıktı, tek kelime etmeden yerine oturdu ve yolculuğumuza devam ettik.

I think I must have fallen asleep and kept dreaming of the incident, for it seemed to be repeated endlessly, and now looking back, it is like a sort of awful nightmare.

Sanırım uyuyakalmışım ve olayı rüyalarımda görmeye devam etmişim, çünkü sanki sonsuza dek tekrar ediyormuş gibiydi ve şimdi geriye baktığımda, korkunç bir kabus gibi geliyor.

Once the flame appeared so near the road, that even in the darkness around us I could watch the driver’s motions.

Alev bir keresinde yola o kadar yaklaştı ki, etrafımızdaki karanlığa rağmen sürücünün hareketlerini görebiliyordum.

He went rapidly to where the blue flame arose—it must have been very faint, for it did not seem to illumine the place around it at all—and gathering a few stones, formed them into some device.

Mavi alevin yükseldiği yere hızla gitti—alev çok sönük olmalıydı, çünkü etrafı hiç aydınlatmıyor gibiydi—ve birkaç taş toplayarak onlardan bir şekil verdi.

Once there appeared a strange optical effect: when he stood between me and the flame he did not obstruct it, for I could see its ghostly flicker all the same.

Bir keresinde garip bir optik etki ortaya çıktı: O benimle alevin arasına girdiğinde alevi engellemedi, çünkü yine de hayaletimsi titremesini görebiliyordum.

This startled me, but as the effect was only momentary, I took it that my eyes deceived me straining through the darkness.

Bu beni ürküttü, ancak etki sadece anlık olduğu için, gözlerimin karanlığı zorlayarak beni yanılttığını düşündüm.

Then for a time there were no blue flames, and we sped onwards through the gloom, with the howling of the wolves around us, as though they were following in a moving circle.

Sonra bir süre mavi alevler kayboldu ve etrafımızda kurtların ulumaları eşliğinde, sanki hareketli bir daire çizerek bizi takip ediyorlarmış gibi, karanlığın içinde hızla ilerledik.

At last there came a time when the driver went further afield than he had yet gone, and during his absence, the horses began to tremble worse than ever and to snort and scream with fright.

Nihayet, sürücünün daha önce hiç gitmediği kadar uzak bir yere gittiği bir zaman geldi ve onun yokluğunda atlar her zamankinden daha çok titremeye, korkudan homurdanmaya ve çığlık atmaya başladılar.

I could not see any cause for it, for the howling of the wolves had ceased altogether; but just then the moon, sailing through the black clouds, appeared behind the jagged crest of a beetling, pine-clad rock, and by its light I saw around us a ring of wolves, with white teeth and lolling red tongues, with long, sinewy limbs and shaggy hair.

Bunun için hiçbir sebep göremedim, çünkü kurtların uluması tamamen kesilmişti; ama tam o sırada, kara bulutların arasından süzülen ay, sivri, çam ağaçlarıyla kaplı bir kayanın tepesinin arkasından belirdi ve ışığıyla etrafımızda beyaz dişli, sarkık kırmızı dilli, uzun, kaslı uzuvlu ve kabarık tüylü bir kurt halkası gördüm.

They were a hundred times more terrible in the grim silence which held them than even when they howled. For myself, I felt a sort of paralysis of fear.

Onları saran kasvetli sessizlikte, uludukları zamankinden bile yüz kat daha korkunçlardı. Ben şahsen bir tür korku felci yaşadım.

It is only when a man feels himself face to face with such horrors that he can understand their true import.

İnsan ancak bu tür dehşetlerle yüzleştiğinde bunların gerçek önemini anlayabilir.

All at once the wolves began to howl as though the moonlight had had some peculiar effect on them.

Ay ışığının kurtlar üzerinde tuhaf bir etkisi olmuş gibi, birdenbire ulumaya başladılar.

The horses jumped about and reared, and looked helplessly round with eyes that rolled in a way painful to see; but the living ring of terror encompassed them on every side; and they had perforce to remain within it. I called to the coachman to come, for it seemed to me that our only chance was to try to break out through the ring and to aid his approach.

Atlar sıçrıyor, şaha kalkıyor ve gözlerini acı verici bir şekilde yuvarlayarak çaresizce etrafa bakıyorlardı; ama onları her yandan saran canlı bir dehşet çemberi vardı ve mecburen bu çemberin içinde kalmak zorundaydılar. Arabacıyı çağırdım, çünkü bana öyle geliyordu ki tek şansımız çemberi kırıp onun yaklaşmasına yardım etmekti.

I shouted and beat the side of the calèche, hoping by the noise to scare the wolves from that side, so as to give him a chance of reaching the trap.

Bağırdım ve faytonun yan tarafına vurdum, çıkardığım gürültüyle o taraftaki kurtları korkutup tuzağa ulaşmasına fırsat vermeyi umuyordum.

How he came there, I know not, but I heard his voice raised in a tone of imperious command, and looking towards the sound, saw him stand in the roadway.

Oraya nasıl geldiğini bilmiyorum, ama sesinin buyurgan bir tonda yükseldiğini duydum ve sesin geldiği yöne baktığımda onu yolun ortasında dururken gördüm.

As he swept his long arms, as though brushing aside some impalpable obstacle, the wolves fell back and back further still. Just then a heavy cloud passed across the face of the moon, so that we were again in darkness.

Uzun kollarını sanki görünmez bir engeli kenara itiyormuş gibi savurduğunda, kurtlar geriye ve daha da geriye çekildiler. Tam o sırada ayın yüzeyinden kalın bir bulut geçti ve tekrar karanlığa gömüldük.

When I could see again the driver was climbing into the calèche, and the wolves had disappeared. This was all so strange and uncanny that a dreadful fear came upon me, and I was afraid to speak or move.

Tekrar görebildiğimde sürücü faytona biniyordu ve kurtlar ortadan kaybolmuştu. Her şey o kadar garip ve esrarengizdi ki, korkunç bir dehşete kapıldım ve konuşmaktan ya da hareket etmekten korktum.

The time seemed interminable as we swept on our way, now in almost complete darkness, for the rolling clouds obscured the moon. We kept on ascending, with occasional periods of quick descent, but in the main always ascending.

Yol boyunca ilerlerken zaman sonsuz gibi geliyordu; artık neredeyse tamamen karanlıktı, çünkü yuvarlanan bulutlar ayı gizliyordu. Arada sırada hızlı inişler yaşasak da, çoğunlukla hep yükselişteydik.

Suddenly, I became conscious of the fact that the driver was in the act of pulling up the horses in the courtyard of a vast ruined castle, from whose tall black windows came no ray of light, and whose broken battlements showed a jagged line against the moonlit sky.

Birdenbire, sürücünün, yüksek siyah pencerelerinden hiçbir ışık huzmesinin girmediği ve yıkık surlarının ay ışığıyla aydınlanmış gökyüzüne karşı girintili çıkıntılı bir çizgi oluşturduğu, uçsuz bucaksız, yıkık bir kalenin avlusunda atları durdurmakta olduğunu fark ettim.