Sonata de primavera

ANOCHECÍA cuando la silla de posta traspuso la Puerta Salaria y comenzamos á cruzar la campiña llena de misterio y de rumores lejanos.

De avond viel toen de postkoets de Salarispoort passeerde en we het platteland doorkruisten, vol mysterie en verre geruchten.

Era la campiña clásica de las vides y de los olivos, con sus acueductos ruinosos, y sus colinas que tienen la graciosa ondulación de los senos femeninos.

Het was het klassieke landschap met wijngaarden en olijfgaarden, met zijn vervallen aquaducten en heuvels die de sierlijke glooiing van vrouwenborsten vertoonden.

La silla de posta caminaba por una vieja calzada: Las mulas del tiro sacudían pesadamente las colleras, y el golpe alegre y desigual de los cascabeles despertaba un eco en los floridos olivares.

De postkoets reed over een oude weg: de muildieren van het span schudden luid met hun halsbanden en het vrolijke, onregelmatige geklingel van de bellen wekte een echo in de bloeiende olijfgaarden.

Antiguos sepulcros orillaban el camino y mustios cipreses dejaban caer sobre ellos su sombra venerable.

Langs de weg lagen oude graven, en verdorde cipressen wierpen hun eerbiedwaardige schaduw erop.

La silla de posta seguía siempre la vieja calzada, y mis ojos fatigados de mirar en la noche, se cerraban con sueño. Al fin quedéme dormido, y no desperté hasta cerca del amanecer, cuando la luna, ya muy pálida, se desvanecía en el cielo.

De postkoets volgde de oude weg en mijn ogen, vermoeid van het staren in de nacht, sloten zich door de slaap. Eindelijk viel ik in slaap en werd pas wakker tegen de ochtend, toen de maan, die toen al erg bleek was, aan de hemel verdween.

Poco después, todavía entumecido por la quietud y el frío de la noche, comencé á oir el canto de madrugueros gallos, y el murmullo bullente de un arroyo que parecía despertarse con el sol.

Kort daarna, nog steeds verdoofd door de stilte en kou van de nacht, begon ik het gekraai van de hanen in de vroege ochtend te horen, en het kabbelende geluid van een beekje dat leek te ontwaken met de zon.

A lo lejos, almenados muros se destacaban negros y sombríos sobre celajes de frío azul. Era la vieja, la noble, la piadosa ciudad de Ligura.

In de verte staken de gekanteelde muren, zwart en somber, af tegen de koude blauwe hemel. Het was de oude, nobele, vrome stad Ligura.

Entramos por la Puerta Lorencina. La silla de posta caminaba lentamente, y el cascabeleo de las mulas hallaba un eco burlón, casi sacrílego, en las calles desiertas donde crecía la yerba.

We gingen door de Lorencina-poort. De postkoets bewoog zich langzaam voort en het gekletter van de muilezelbellen vond een spottende, bijna godslasterlijke echo in de verlaten straten waar gras groeide.

Tres viejas, que parecían tres sombras, esperaban acurrucadas á la puerta de una iglesia todavía cerrada, pero otras campanas distantes ya tocaban á la misa de alba.

Drie oude vrouwen, die eruitzagen als drie schimmen, stonden dicht bij elkaar in de deuropening van een kerk die nog gesloten was, maar in de verte luidden al klokken voor de ochtendmis.

La silla de posta seguía una calle de huertos, de caserones y de conventos, una calle antigua, enlosada y resonante. Bajo los aleros sombríos revoloteaban los gorriones, y en el fondo de la calle el farol de una hornacina agonizaba.

De postkoets volgde een straat met boomgaarden, herenhuizen en kloosters – een oude, geplaveide straat waar het geluid galmde. Mussen fladderden onder de schaduwrijke dakranden en aan het einde van de straat flikkerde een lantaarn in een nis en doofde uit.

El tardo paso de las mulas me dejó vislumbrar una Madona: Sostenía al Niño en el regazo, y el Niño, riente y desnudo, tendía los brazos para alcanzar un pez que los dedos virginales de la madre le mostraban en alto, como en un juego cándido y celeste.

Het langzame tempo van de muildieren gaf me de gelegenheid een glimp op te vangen van de Madonna: ze hield het Kind op haar schoot, en het Kind, lachend en naakt, strekte zijn armen uit naar een vis die de maagdelijke vingers van de moeder hem omhoog hielden, als in een openhartig en hemels spel.

La silla de posta se detuvo. Estábamos á las puertas del Colegio Clementino.

De postbode stopte. We stonden voor de poorten van Clementine College.

Ocurría esto en los felices tiempos del Papa-Rey, y el Colegio Clementino conservaba todas sus premáticas, sus fueros y sus rentas. Todavía era retiro de ilustres varones, todavía se le llamaba noble archivo de las ciencias.

Dit speelde zich af tijdens de bloeiperiode van de paus-koning, en het Clementine College behield al zijn decreten, privileges en inkomsten. Het bleef een toevluchtsoord voor vooraanstaande mannen en stond nog steeds bekend als het nobele archief van de wetenschappen.

El rectorado ejercíalo desde hacía muchos años un ilustre prelado: Monseñor Estefano Gaetani, obispo de Betulia, de la familia de los Príncipes Gaetani.

Het rectoraat werd jarenlang bekleed door een illustere geestelijke: monseigneur Estefano Gaetani, bisschop van Betulia, afkomstig uit de prinsenfamilie Gaetani.

Para aquel varón, lleno de evangélicas virtudes y de ciencia teológica, llevaba yo el capelo cardenalicio. Su Santidad había querido honrar mis juveniles años, eligiéndome entre sus guardias nobles, para tan alta misión.

Voor die man, vol evangelische deugden en theologische kennis, droeg ik de kardinaalsmuts. Zijn Heiligheid had mijn jeugd willen eren door mij uit zijn edele lijfwacht voor zo'n hoge missie te kiezen.

Yo soy Bibiena di Rienzo, por la línea de mi abuela paterna.

Ik ben Bibiena di Rienzo, via de lijn van mijn grootmoeder van vaderskant.

Julia Aldegrina, hija del Príncipe Máximo de Bibiena, que murió en 1770, envenenado por la famosa comedianta Simoneta la Corticelli, que tiene un largo capítulo en las Memorias del Caballero de Sentgal.

Julia Aldegrina, dochter van prins Máximo de Bibiena, die in 1770 stierf, vergiftigd door de beroemde comédienne Simoneta la Corticelli, over wie een uitgebreid hoofdstuk is geschreven in de Memoires van de Ridder van Sentgal.