Sonata de primavera

ANOCHECÍA cuando la silla de posta traspuso la Puerta Salaria y comenzamos á cruzar la campiña llena de misterio y de rumores lejanos.

Zapadała już noc, gdy przewodniczący poczty przekroczył Bramę Wypłat, a my zaczęliśmy przemierzać okolicę pełną tajemnic i odległych plotek.

Era la campiña clásica de las vides y de los olivos, con sus acueductos ruinosos, y sus colinas que tienen la graciosa ondulación de los senos femeninos.

To był klasyczny krajobraz pełen winnic i gajów oliwnych, z ruinami akweduktów i wzgórzami o łagodnych, falujących kształtach kobiecych piersi.

La silla de posta caminaba por una vieja calzada: Las mulas del tiro sacudían pesadamente las colleras, y el golpe alegre y desigual de los cascabeles despertaba un eco en los floridos olivares.

Trasa pocztowa poruszała się starą drogą: muły w zaprzęgu ciężko potrząsały kołnierzami, a radosny i nierówny dźwięk dzwonków budził echo w kwitnących gajach oliwnych.

Antiguos sepulcros orillaban el camino y mustios cipreses dejaban caer sobre ellos su sombra venerable.

Wzdłuż drogi znajdowały się starożytne grobowce, a uschnięte drzewa cyprysowe rzucały na nie swój czcigodny cień.

La silla de posta seguía siempre la vieja calzada, y mis ojos fatigados de mirar en la noche, se cerraban con sueño. Al fin quedéme dormido, y no desperté hasta cerca del amanecer, cuando la luna, ya muy pálida, se desvanecía en el cielo.

Krzesło pocztowe podążało starą drogą, a moje oczy, zmęczone wpatrywaniem się w nocy, zamknęły się we śnie. W końcu zasnąłem i obudziłem się dopiero nad ranem, gdy księżyc, już wtedy bardzo blady, chylił się ku zachodowi.

Poco después, todavía entumecido por la quietud y el frío de la noche, comencé á oir el canto de madrugueros gallos, y el murmullo bullente de un arroyo que parecía despertarse con el sol.

Niedługo potem, wciąż odrętwiały z powodu nocnej ciszy i chłodu, usłyszałem pianie porannych kogutów i bulgotanie strumienia, który zdawał się budzić wraz ze słońcem.

A lo lejos, almenados muros se destacaban negros y sombríos sobre celajes de frío azul. Era la vieja, la noble, la piadosa ciudad de Ligura.

W oddali blankowane mury odcinały się ponuro i czarno na tle zimnego, błękitnego nieba. To było stare, szlachetne i pobożne miasto Ligura.

Entramos por la Puerta Lorencina. La silla de posta caminaba lentamente, y el cascabeleo de las mulas hallaba un eco burlón, casi sacrílego, en las calles desiertas donde crecía la yerba.

Weszliśmy przez Bramę Lorencina. Krzesło pocztowe poruszało się powoli, a stukot dzwonków mułów odbijał się szyderczym, niemal świętokradczym echem po opustoszałych ulicach, porośniętych trawą.

Tres viejas, que parecían tres sombras, esperaban acurrucadas á la puerta de una iglesia todavía cerrada, pero otras campanas distantes ya tocaban á la misa de alba.

Trzy starsze kobiety, wyglądające jak trzy cienie, czekały skulone przy drzwiach kościoła, który był jeszcze zamknięty, ale w oddali rozbrzmiewał już dźwięk dzwonów wzywających na mszę o świcie.

La silla de posta seguía una calle de huertos, de caserones y de conventos, una calle antigua, enlosada y resonante. Bajo los aleros sombríos revoloteaban los gorriones, y en el fondo de la calle el farol de una hornacina agonizaba.

Krzesło pocztowe podążało ulicą otoczoną sadami, rezydencjami i klasztorami – starą, brukowaną i rozbrzmiewającą echem ulicą. Wróble trzepotały pod zacienionymi okapami, a na końcu ulicy latarnia w niszy zamigotała i zgasła.

El tardo paso de las mulas me dejó vislumbrar una Madona: Sostenía al Niño en el regazo, y el Niño, riente y desnudo, tendía los brazos para alcanzar un pez que los dedos virginales de la madre le mostraban en alto, como en un juego cándido y celeste.

Powolny krok mułów pozwolił mi dostrzec Madonnę: trzymała Dzieciątko na kolanach, a Dzieciątko, śmiejące się i nagie, wyciągało ramiona, aby dosięgnąć ryby, którą dziewicze palce matki pokazywały Mu w górze, jakby w szczerej i niebiańskiej grze.

La silla de posta se detuvo. Estábamos á las puertas del Colegio Clementino.

Przewodnicząca poczty zatrzymała się. Staliśmy u bram Clementine College.

Ocurría esto en los felices tiempos del Papa-Rey, y el Colegio Clementino conservaba todas sus premáticas, sus fueros y sus rentas. Todavía era retiro de ilustres varones, todavía se le llamaba noble archivo de las ciencias.

Miało to miejsce w okresie prosperity papieża-króla, a Kolegium Klementyńskie zachowało wszystkie swoje dekrety, przywileje i dochody. Nadal było miejscem schronienia dla wybitnych mężów, znanym jako szlachetne archiwum nauk.

El rectorado ejercíalo desde hacía muchos años un ilustre prelado: Monseñor Estefano Gaetani, obispo de Betulia, de la familia de los Príncipes Gaetani.

Przez wiele lat funkcję rektora sprawował wybitny prałat, Monsignor Estefano Gaetani, biskup Betulii, z rodu książąt Gaetani.

Para aquel varón, lleno de evangélicas virtudes y de ciencia teológica, llevaba yo el capelo cardenalicio. Su Santidad había querido honrar mis juveniles años, eligiéndome entre sus guardias nobles, para tan alta misión.

Dla tego człowieka, pełnego ewangelicznych cnót i wiedzy teologicznej, nosiłem kapelusz kardynalski. Jego Świątobliwość pragnął uhonorować moje młode lata, wybierając mnie spośród swojej szlachetnej gwardii do tak wzniosłej misji.

Yo soy Bibiena di Rienzo, por la línea de mi abuela paterna.

Nazywam się Bibiena di Rienzo i pochodzę ze strony babci ze strony ojca.

Julia Aldegrina, hija del Príncipe Máximo de Bibiena, que murió en 1770, envenenado por la famosa comedianta Simoneta la Corticelli, que tiene un largo capítulo en las Memorias del Caballero de Sentgal.

Julia Aldegrina, córka księcia Máximo de Bibiena, która zmarła w 1770 r. w wyniku otrucia przez sławną komediantkę Simonetę la Corticelli, której historia opisana jest w obszernym rozdziale Pamiętników rycerza Sengal.