Beschouwingen (al-Nazarat)

الغد

Morgen

عرفت أني فكرت ليلة أمس فيما أكتب اليوم، وعرفت أني آخذٌ الساعة بقلمي بين أناملي وأنَّ بين يديَّ صحيفة بيضاء،

Ik weet dat ik gisteravond nadacht over wat ik vandaag zou schrijven, en ik weet dat ik nu mijn pen tussen mijn vingertoppen houd en dat er een wit vel voor me ligt,

تسود قليلًا قليلًا كلما أجريت القلم فيها، ولكني لا أعلم هل يبلغ القلم مداه أو يكبو دون غايته؟

dat beetje bij beetje zwart wordt naarmate ik de pen erover laat gaan; maar ik weet niet of de pen haar einde zal halen of vóór haar doel zal struikelen.

وهل أستطيع أنْ أتمم رسالتي هذه أو يعترض عارضٌ من عوارض الدهر في سبيلها لأني لا أعرف من شئون الغد شيئًا، ولأن المستقبل بيد الله؟

En zal ik dit stuk kunnen voltooien, of zal een of andere tegenslag van het lot het in de weg staan? Want ik weet niets van de zaken van morgen, en de toekomst ligt in Gods hand.

عرفت أني لبست أثوابي في الصباح وأنها لا تزال فوق جسمي حتى الآن، ولكني لا أعلم هل أخلعها بيدي أو تخلعها يد الغاسل؟

Ik weet dat ik 's ochtends mijn kleren aantrok en dat ze tot nu toe nog aan mijn lijf zitten; maar ik weet niet of ik ze met eigen hand zal uittrekken of dat de hand van de lijkenwasser ze zal uittrekken.

الغد شبحٌ مبهمٌ يتراءى للناظر من مكانٍ بعيد، فربما كان ملكًا رحيمًا، وربما كان شيطانًا رجيمًا، بل ربما كان سحابةً سوداء،

Morgen is een vaag spook dat zich van ver aan de toeschouwer vertoont: misschien is het een barmhartige engel, misschien een vervloekte duivel, ja misschien wel een zwarte wolk,

إذا هبت عليها ريح باردة حللت أجزاءها وفرقت ذراتها فأصبحت كأنما هي عدمٌ من الأعدام التي لم يسبقها وجود؟

die, als er een koude wind over waait, in stukken uiteenvalt doordat hij haar deeltjes verstrooit, zodat zij wordt als een niets waaraan nooit een bestaan voorafging.

الغد بحر خضمٌّ زاخر يعب عبابه، وتصطخب أمواجه، فما يدريك إن كان يحمل في جوفه الدر والجوهر، أو الموت الأحمر؟

Morgen is een onmetelijke, kolkende zee waarvan de golven aanzwellen en bulderen; hoe kun je weten of zij in haar binnenste parels en edelstenen draagt, of de rode dood?

لقد غمض الغد عن العقول ودق شخصه عن الأنظار،

Morgen is voor het verstand verborgen en zijn gestalte te ijl voor de blik,

حتى لو أنَّ إنسانًا رفع قدمه ليضعها في خروجه من باب قصره لا يدري أيضعها على عتبة القصر، أم على حافة القبر؟

zodat een mens die bij het verlaten van zijn paleis zijn voet optilt om hem neer te zetten, niet weet of hij hem op de drempel van het paleis zal zetten of op de rand van het graf.

الغد صدرٌ مملوءٌ بالأسرار الغزار تحوم حوله البصائر، وتتسقطه العقول، وتستدرجه الأنظار، فلا يبوح بسرٍّ من أسراره إلا إذا جادت الصخرة بالماء الزلال!

Morgen is een borst vol talloze geheimen: het inzicht cirkelt eromheen, het verstand probeert haar te betrappen, de blikken trachten haar uit te lokken, maar zij geeft geen enkel geheim prijs, tenzij de rots helder, zuiver water schenkt!

كأني بالغد وهو كامنٌ في مكمنه، رابضٌ في مجثمه متلفعٌ بفضل إزاره، ينظر إلى آمالنا وأمانينا نظرات الهزء والسخرية، ويبتسم ابتسامات الاستخفاف والازدراء، يقول في نفسه:

Het is alsof ik morgen zie, loerend in zijn schuilplaats, gehurkt in zijn hol, gehuld in de slippen van zijn mantel, terwijl het onze hoop en wensen met spot en hoon bekijkt, glimlacht met minachting en verachting en bij zichzelf zegt:

لو علم هذا الجامع أنه يجمع للوارث، وهذا الباني أنه يبني للخراب، وهذا الوالد أنه يلد للموت، ما جمع الجامع، ولا بنى الباني، ولا ولد الوالد!

„Wist deze verzamelaar dat hij voor de erfgenaam verzamelt, en deze bouwer dat hij voor de ondergang bouwt, en deze vader dat hij voor de dood verwekt, dan zou de verzamelaar niet verzamelen, de bouwer niet bouwen en de vader niet verwekken!”

ذلل الإنسان كلَّ عقبةٍ في هذا العالم، فاتخذ نفقًا في الأرض، وصعد بسلم إلى السماء،

De mens heeft elk obstakel in deze wereld overwonnen: hij heeft een tunnel in de aarde gegraven en is met een ladder naar de hemel geklommen,

وعقد ما بين المشرق والمغرب بأسبابٍ من حديد وخيوط من نحاس، وانتقل بعقله إلى العالم العلوي،

hij heeft Oost en West met elkaar verbonden door touwen van ijzer en draden van koper, en is met zijn verstand naar de hogere wereld verhuisd,

فعاش في كواكبه، وعرف أغوارها وأنجادها، وسهولها وبطاحها، وعامرها وغامرها، ورطبها ويابسها، ووضع المقاييس لمعرفة أبعاد النجوم ومسافات الأشعة، والموازين لوزن كرة الأرض إجمالًا وتفصيلًا،

waar hij tussen haar planeten leefde en hun laagten en hoogten leerde kennen, hun vlakten en dalen, hun bewoonde en woeste streken, hun natte en droge delen; hij heeft maten opgesteld om de afstanden van de sterren en de wegen van de stralen te kennen, en weegschalen om de aardbol in zijn geheel en in detail te wegen,

وغاص في البحار فعرف أعماقها، وفحص تربتها، وأزعج سكانها، ونبش دفائنها، وسلبها كنوزها، وغلبها على لآلئها وجواهرها،

hij is in de zeeën gedoken en heeft hun diepten leren kennen, hun bodem onderzocht, hun bewoners verstoord, wat erin begraven lag opgegraven, hen van hun schatten beroofd en hun parels en edelstenen ontrukt,

ونفذ من بين الأحجار والآكام إلى القرون الخالية، فرأى أصحابها وعرف كيف يعيشون، وأين يسكنون، وماذا يأكلون ويشربون،

hij is door stenen en heuvels heen doorgedrongen tot vervlogen eeuwen, heeft hun mensen gezien en geleerd hoe zij leefden, waar zij woonden, wat zij aten en dronken,

وتسرَّب من منافذ الحواس الظاهرة إلى الحواس الباطنة، فعرف النفوس وطبائعها، والعقول ومذاهبها، والمدارك ومراكزها،

hij is via de openingen van de uiterlijke zintuigen naar de innerlijke zintuigen geglipt en heeft de zielen en hun aard leren kennen, het verstand en zijn wegen, de waarnemingen en hun zetels,

حتى كاد يسمع حديث النفس ودبيب المُنَى، واخترق بذكائه كل حجابٍ، وفتح كل باب،

totdat hij bijna de alleenspraak van de ziel en het voortkruipen van de wensen kon horen; met zijn vernuft heeft hij elke sluier doorboord en elke deur geopend,

ولكنه سقط أمام باب الغد عاجزًا مقهورًا لا يجرؤ على فتحه، بل لا يجسر على قرعه؛

maar voor de deur van morgen is hij machteloos en verslagen neergevallen, zonder haar te durven openen, ja zonder zelfs te durven aankloppen;

لأنه باب الله، والله لا يطلع على غيبه أحدًا.

want het is de deur van God, en God laat niemand in Zijn verborgene kijken.

أيها الشبح الملثَّم بلثام الغيب، هل لك أن ترفع عن وجهك هذا اللثام قليلًا لنرى صفحةً واحدةً من صفحات وجهك المقنَّع، أوْ لا،

O spook, gesluierd met de sluier van het verborgene, wil je die sluier een weinig van je gezicht lichten, zodat we één enkele zijde van je gemaskerde gelaat kunnen zien? Zo niet,

فاقترب منَّا قليلًا علَّنا نستطيع أن نستشف صورتك من وراء هذا اللثام المسبل دوننا، فقد طارت قلوبنا شوقًا إليك، وذابت أكبادنا وجدًا عليك؟

kom dan een weinig dichter bij ons, opdat we misschien je gestalte kunnen ontwaren achter deze sluier die tussen ons is neergelaten, want onze harten zijn van verlangen naar je weggevlogen en ons binnenste is van hartstocht voor je weggesmolten.

أيها الغد!

O morgen!

إنَّ لنا آمالًا كبارًا وصغارًا، وأمانيَّ حسانًا وغير حسانٍ، فحدثنا عن آمالنا، أين مكانها منك؟

Wij hebben hoop, groot en klein, en wensen, mooie en minder mooie; vertel ons dus over onze hoop: welke plaats heeft zij bij jou?

وخبرنا عن أمانينا ماذا صنعت بها؟

En vertel ons over onze wensen: wat heb je met ze gedaan?

أَأَذْلَلْتَها واحتقرتها، أم كنت لها من المكرمين؟

Heb je ze vernederd en veracht, of was je een van hen die ze eren?

لا، لا!

Nee, nee!

صن سرك في صدرك، وأبقِ لثامك على وجهك، ولا تحدثنا حديثًا واحدًا عن آمالنا وأمانينا حتى لا تفجعنا فيها فتفجعنا في أرواحنا ونفوسنا،

Bewaar je geheim in je borst, houd je sluier voor je gezicht en vertel ons geen enkel woord over onze hoop en wensen, opdat je ons niet treft met hun verlies en ons zo treft in onze geest en ziel,

فإنما نحن أحياءٌ بالآمال وإنْ كانت باطلةً، وسعداء بالأماني وإنْ كانت كاذبةً:

want wij leven slechts van hoop, ook al is zij ijdel, en zijn gelukkig door wensen, ook al zijn ze bedrieglijk:

وليست حياة المرء إلا أمانيا … إذا هي ضاعت فالحياة على الأثَرْ

Het leven van de mens is niets dan wensen; als die verloren gaan, volgt het leven hen op de voet.

الكأس الأولى

De eerste beker

كان لي صديق أحبه وأحب منه سلامة قلبه، وصفاء سريرته، وصدقه ووفاءه في حالي بعده وقربه، وغضبه وحلمه، وسخطه ورضاه،

Ik had een vriend van wie ik hield, en ik hield in hem van de zuiverheid van zijn hart, de oprechtheid van zijn binnenste, zijn eerlijkheid en trouw, of hij nu ver weg was of dichtbij, boos of mild, ontstemd of tevreden;

ففرق الدهر بيني وبينه فراق حياةٍ لا فراق ممات،

toen scheidde het lot ons, een scheiding bij leven, niet door de dood,

فأنا اليوم أبكيه حيًّا أكثر مما كنت أبكيه لو كان ميتًا،

zodat ik vandaag meer om hem, levend, ween dan ik om hem zou wenen als hij dood was;

بل أنا لا أبكي إلا حياته، ولا أتمنَّى إلا مماته،

ja, ik beween niets dan zijn leven en wens niets dan zijn dood.

فهل سمعت بأعجب من هذه الخلَّة الغريبة في طبائع النفوس؟!

Heb je ooit van iets vreemders gehoord dan deze wonderlijke trek in de aard van de zielen?!

عَلِقَتْ حبالي بحباله حقبة من الزمان عرفته فيها وعرفني، ثم سلك سبيلًا غير سبيله فأنكرته وأنكرني حتى ما أمر بباله؛

Een tijdlang waren mijn touwen aan de zijne verbonden, een tijd waarin ik hem kende en hij mij; toen sloeg hij een weg in die niet de zijne was, en ik verloochende hem en hij mij, totdat ik zelfs niet meer bij hem opkwam;

لأن الكأس التي عَلِق بها لم تدع في قلبه فراغًا يسع غيرها وغير العالقين بها، وربما كان يدفعني عن مخيلته دفعًا إذا تراءيت فيها؛

want de beker waaraan hij verslingerd was, liet in zijn hart geen ruimte voor iets anders dan hemzelf en wie eraan verslingerd waren; en misschien duwde hij mij uit zijn verbeelding weg zodra ik daarin verscheen,

لأنه إذا ذكرني ذكر معي تلك الكلمات المرة التي كنت ألقاه بها في فاتحة حياته الجديدة،

omdat hij, als hij aan mij dacht, samen met mij ook dacht aan die bittere woorden waarmee ik hem aan het begin van zijn nieuwe leven placht te begroeten,

وما كان له وهو يهيم في فضاء سعادته التي يتخيلها أن يُكَدِّرَ على نفسه بمثل هذه الذكرى صفاء هذا الخيال.

en terwijl hij ronddwaalde in de ruimte van het geluk dat hij zich inbeeldde, kon hij de helderheid van die droom niet voor zichzelf vertroebelen met zo'n herinnering.

ثم لم أعد أعلم من أمره بعد ذلك شيئًا جديدًا؛

Daarna vernam ik niets nieuws meer over hem;

لأن حياة المدمنين حياةٌ متشابهةٌ متماثلة، لا فرق بين صبحها ومسائها، وأمسها وغدها،

want het leven van verslaafden is een eentonig, steeds gelijk leven, zonder verschil tussen zijn ochtend en zijn avond, zijn gisteren en zijn morgen:

ذَهابٌ إلى الحانات، فشرابٌ فخُمارٌ، فنوم، فذهاب … كالحلقة المفرغة لا يدرى أين طرفاها، والمنظر المتكرر لا يلفت النظر ولا يشغل الذهن،

naar de kroegen gaan, dan drinken, dan de kater, dan slapen, dan weer gaan … als een gesloten ring waarvan men de uiteinden niet vindt; en een beeld dat zich herhaalt, trekt de blik niet en houdt de geest niet bezig,

حتى إنَّ بعض من ينام على دورة الرحى يستيقظ عند سكونها، وكان أَحْرَى أنْ يوقظه دورانها.

zozeer dat sommigen die slapen bij het draaien van een molensteen wakker worden wanneer hij stilvalt, terwijl eerder het draaien hen had moeten wekken.

لذلك لم يشغل هذا المسكين محلًّا من قلبي إلا بعد أن سكنت دورته، وهدأت حركته،

Daarom nam deze stakker geen plaats in mijn hart in voordat zijn kringloop tot stilstand was gekomen en zijn beweging was bedaard;

فلم أعد أراه معربدًا في الحانات، ولا مُطَّرَحًا في مدارج الطرق، ولا معتقلًا في أيدي الشُّرَط،

ik zag hem niet meer tekeergaan in de kroegen, noch languit liggen op de paden van de straten, noch vastgehouden in de handen van de politie.

هنالك سألت عنه فقيل لي إنه مريضٌ،

Toen pas vroeg ik naar hem, en men zei me dat hij ziek was,

فلم أعجب من شيءٍ كنت أعد له الأيام والأعوام كما يَعُدُّ الفلكي الساعات والدقائق لكسوف الشمس واصطدام الكواكب.

en ik verbaasde me niet over iets waarvoor ik de dagen en jaren had afgeteld, zoals de sterrenkundige de uren en minuten aftelt tot een zonsverduistering of een botsing van hemellichamen.

دخلت عليه أعوده فلم أجد عنده طبيبًا ولا عائدًا؛

Ik ging bij hem op ziekenbezoek en vond bij hem geen arts en geen bezoeker;

لأنه فقير، والأطباء يظهرون الرحمة بالفقراء ويبطنون حب الصفراء والبيضاء، والأصدقاء يخافون عدوى المرض وعدوى الفقر؛ فلا يعودون المريض ولا يزورون الفقير.

want hij was arm, en artsen tonen medelijden met de armen maar houden in stilte van het gele en het witte, en vrienden vrezen de besmetting van de ziekte en de besmetting van de armoede; dus bezoeken zij de zieke niet en gaan niet bij de arme langs.

دخلت منزله فلم أجد المنزل ولا صاحبه؛ لأني لم أجد فيه ذلك الروح العالي الذي كان يرفرف بأجنحته في غرفه وقاعاته،

Ik trad zijn huis binnen en vond noch het huis noch zijn heer; want ik vond er niet die verheven geest die vroeger met zijn vleugels door de kamers en zalen fladderde,

ولم أر دخان المطبخ، ولم أسمع ضوضاء الخدم ولا بكاء الأطفال ولا رنين الأجراس، فكأنني دخلت القبر أزور الميت، لا المنزلَ أعود الحيَّ!

ik zag geen rook uit de keuken, hoorde geen rumoer van bedienden, geen huilen van kinderen, geen geklingel van bellen; het was alsof ik een graf was binnengegaan om een dode te bezoeken, niet een huis om een levende te bezoeken!

ثم تقدمت نحو سرير المريض فكشفت كِلَّتُه البالية عن خيالٍ لم يبق منه إلا إهابٌ لاصقٌ بعظمٍ ناحل،

Toen liep ik naar het bed van de zieke, en zijn versleten klamboe onthulde een schim van wie niets was overgebleven dan een huid die aan uitgeteerd gebeente kleefde,

فقلت: «أيها الخيال الشاخص ببصره إلى السماء، قد كان لي في إهابك هذا صديقٌ محبوبٌ فهل لك أنْ تدلني عليه؟»

en ik zei: „O schim die je blik op de hemel gericht houdt, in deze huid van jou had ik eens een geliefde vriend; wil je mij naar hem wijzen?”

فبعد لأيٍ ما حرك شفتيه وقال: «هل أسمع صوت فلان؟»

Na veel moeite bewoog hij zijn lippen en zei: „Hoor ik de stem van die en die?”

قلت: «نعم، ممَّ تشكو؟»

Ik zei: „Ja. Waaraan lijd je?”

فزفر زفرةً كادت تتساقط لها أضلاعه، وأجاب: «أشكو الكأس الأولى.»

Hij slaakte een zucht waarvan zijn ribben bijna uiteenvielen, en antwoordde: „Ik lijd aan de eerste beker.”

قلت: «أيَّ كأس تريد؟»

Ik zei: „Welke beker bedoel je?”

قال: «أريد الكأس التي أودعتها مالي وعقلي وصحتي وشرفي، وهأنذا اليوم أودعها حياتي.»

Hij zei: „Ik bedoel de beker waaraan ik mijn geld, mijn verstand, mijn gezondheid en mijn eer heb toevertrouwd, en zie, vandaag vertrouw ik hem mijn leven toe.”

قلت: «قد كنت نصحتك ووعظتك وأنذرتك بهذا المصير الذي صرت إليه اليوم، فما أجديت عليك شيئًا.»

Ik zei: „Ik had je raad gegeven, je vermaand en je gewaarschuwd voor dit lot waarin je vandaag terecht bent gekomen, maar ik heb je niets geholpen.”

قال: «ما كنت تعلم حين نصحتني من غوائل هذا العيش النكد أكثر مما كنت أعلم،

Hij zei: „Toen je me raad gaf, wist je van de gevaren van dit ellendige leven niet meer dan ik wist,

ولكنني كنت شربت الكأس الأولى فخرج الأمر من يدي، كل كأس شربتها جنتها عليَّ الكأس الأولى،

maar ik had de eerste beker al gedronken, en de zaak was me uit handen geglipt; elke beker die ik dronk, heeft de eerste beker mij aangedaan,

أما هي فلم يجنها عليَّ غيرُ ضعفي وقصور عقلي عن إدراك خداع الأصدقاء والخلطاء.

maar die ene heeft mij niets anders aangedaan dan mijn zwakheid en het onvermogen van mijn verstand om het bedrog van vrienden en kameraden te doorzien.

لم تكن شهوة الشراب مركبةً في الإنسان كبقية الشهوات فيعذر في الانقياد إليها كما يعذر في الانقياد إلى غيرها من الشهوات الغريزية،

De zucht naar drank is de mens niet aangeboren zoals de andere begeerten, zodat men hem zou kunnen verontschuldigen als hij eraan toegeeft, zoals men hem verontschuldigt als hij aan andere, instinctieve begeerten toegeeft;

فلا سلطان لها عليه إلا بعد أن يتناول الكأس الأولى، فلم يتناولها؟

zij heeft geen macht over hem voordat hij de eerste beker neemt. Waarom neemt hij die dan?

يتناولها لأن الخونة الكاذبين من خلَّانه وعشرائه خدعوه عن نفسه في أمرها، ليستكملوا بانضمامه إليهم لذاتهم التي لا تتم إلا بقراع الكئوس وضوضاء الاجتماع،

Hij neemt hem omdat de verraderlijke leugenaars onder zijn vrienden en kameraden hem hierin tegen zijn eigen belang hebben bedrogen, om door zijn aansluiting hun genoegens te voltooien, die nooit volledig zijn zonder het klinken van de bekers en het rumoer van gezelschap.

ولو علمْتَ كيف خدعوه وزينوا له الخروج عن طبعه ومألوفه، وأيُّ ذريعةٍ تذرعوا بها إلى ذلك،

Als je wist hoe zij hem bedrogen en hem het afwijken van zijn aard en gewoonten aantrekkelijk voorstelden, en welk voorwendsel zij daartoe gebruikten,

لتحققت أنه أبله إلى النهاية من البلاهة، وضعيفٌ إلى الغاية التي ليس وراءها غاية.

dan zou je beseffen dat hij dwaas is tot het uiterste van de dwaasheid, en zwak tot aan de grens waarachter geen grens meer ligt.

أنا ذلك الأبله وذلك الضعيف، فاسمع كيف خدعني الأصدقاء وزينوا لي ما يزينه الشيطان للإنسان،

Ik ben die dwaas en die zwakkeling; luister dus hoe mijn vrienden mij bedrogen en mij aantrekkelijk voorstelden wat Satan de mens aantrekkelijk voorstelt.

قالوا: «إنَّ حياتك حياة هموم وأكدار، ولا دواء لهذه الأدواء إلا الشراب.»

Zij zeiden: ‚Jouw leven is een leven van zorgen en kommer, en tegen deze kwalen helpt niets dan drank.’

وقالوا: «إنَّ الشراب يزيد رونق الجسم ويبعث نشاطه، وإنه يفتِّق اللسان، ويعلم الإنسانَ البيان، وإنه يشجع الجبان، ويبعث في القلب الجرأة والإقدام.»

En zij zeiden: ‚Drank verhoogt de glans van het lichaam en wekt zijn kracht op; hij maakt de tong los en leert de mens welsprekendheid; hij maakt de lafaard moedig en wekt in het hart durf en stoutmoedigheid.’

هذا ما سمعته فصدقته وخدعت به؛ صدقت أنَّ في الشراب أربع مزايا: السعادة والصحة والفصاحة والإقدام، فوجدت فيه أربع رزايا: الفقر والمرض والسقوط والجنون.

Dat is wat ik hoorde, en ik geloofde het en liet me erdoor bedriegen: ik geloofde dat drank vier voordelen had, geluk, gezondheid, welsprekendheid en durf, en ik vond er vier rampen in: armoede, ziekte, verval en waanzin.

غرَّهم من الصحة ذلك اللون الأحمر الذي يتركه الشراب وراءه في الأعضاء وهو يتغلغل في الأحشاء،

Wat de gezondheid betreft, misleidde hen die rode kleur die de drank in de ledematen achterlaat terwijl hij in de ingewanden doordringt;

ومن الفصاحة الهذر والهذيان، وهُجْرُ القول وبذاءة اللسان، ومن الإقدام العربدة التي لا تسكن إلا في غرفة السجن،

wat de welsprekendheid betreft, het gewauwel en geraaskal, de vuile praat en de grove tong; wat de durf betreft, het dronken tumult dat pas in een gevangeniscel tot rust komt;

ومن السعادة اللحظات القليلة التي يغشَّى فيها على عقل الشارب فيعمى عن رؤية ما يحيط به من الأشياء كما هي،

en wat het geluk betreft, de weinige ogenblikken waarin het verstand van de drinker beneveld raakt, zodat hij blind wordt voor de dingen om hem heen zoals ze zijn,

فتنعكس في نظره الحقائق حتى يتخيَّل الشتم طُرْفةً والصفع تحيةً فيضحكه من ذلك ما يُضْحِكُ الأطفالَ والممرورين.

en de waarheden keren zich in zijn ogen om, totdat hij een scheldwoord voor een geestigheid houdt en een klap voor een groet, en hij moet lachen om wat kinderen en zotten aan het lachen maakt.

أي سرورٍ لمن يعيش في منزلٍ لا يزور الابتسامُ ثغرًا من ثغور ساكنيه؟!

Welke vreugde heeft wie in een huis woont waar de glimlach de lippen van geen enkele bewoner bezoekt?!

أيُّ سرورٍ لمن يودعه أهله كل يوم في صباحه بالحسرات، ويستقبلونه في مسائه بالزفرات؟!

Welke vreugde heeft wie door zijn gezin elke ochtend met zuchten van spijt wordt uitgeleide gedaan en elke avond met gekreun wordt ontvangen?!

أيُّ سعادة لمن يمشي دائمًا في طريقه متلوِّيًا متمعِّجًا يتسرب في المنعطفات والأزقة، ويعوذ بألواذ الجدر والأسوار فرارًا من نظرات الجزار، وتهكُّمات العطَّار، وصرخات الخمار؟!

Welk geluk heeft wie altijd kronkelend en slingerend zijn weg gaat, door bochten en stegen glipt en beschutting zoekt in de luwte van muren en omheiningen, op de vlucht voor de blikken van de slager, de spot van de kruidenier en het geschreeuw van de wijnhandelaar?!

ولقد كنت أرى هؤلاء الأشقياء في فاتحة حياتي التعِسة،

Ik zag deze ongelukkigen aan het begin van mijn rampzalige leven,

فكان يمر بخاطري ما يمر بخاطر أمثالي أنهم قتلى الإدمان لا قتلى الشراب،

en door mijn hoofd ging wat door het hoofd van mijns gelijken gaat: dat zij slachtoffers waren van de verslaving, niet van de drank,

وكنت أقدر لنفسي القصدَ فيه، إنْ قُدِّرَ لي في أمره شيءٌ حتى لا أبلغ مبلغهم ولا أنزل منزلتهم،

en ik nam me voor er matig in te zijn, mocht er iets van op mijn pad komen, zodat ik niet zou belanden waar zij waren beland en niet zo diep zou zinken als zij;

فلما شربت أخطأ العدُّ وضاع الحساب، وفسد التدبير، واختلف التقدير، وغُلبت على أمري كما يُغلب على أمره كلُّ مخدوعٍ بمثل ما خُدعتُ به،

maar toen ik dronk, raakte de telling in de war, ging de berekening verloren, bedierf het plan, liep de maat uit de hand, en verloor ik de macht over mezelf, zoals ieder die bedrogen wordt zoals ik bedrogen werd die macht verliest;

ولولا الكأسُ الأولى ما هلكت ولا شكوت الذي شكوت، ولولاها ما عافني الأصدقاء، ولا زهد فيَّ الأقرباء، فكن أنت وحدَك صديق السراء والضراء.»

en was de eerste beker er niet geweest, dan was ik niet te gronde gegaan en zou ik niet klagen waarover ik klaag; was hij er niet geweest, dan hadden mijn vrienden mij niet gemeden en hadden mijn verwanten zich niet van mij afgewend. Wees jij dus als enige mijn vriend in voor en tegenspoed.”

فعاهدته على ذلك، ثم تركته في حالةٍ:

Ik gaf hem daarop mijn woord, en liet hem toen achter in een toestand

تُصِمُّ السميعَ وتُعمي البصيرَ … ويُسْأَلُ من مثلها العافيةْ

die wie hoort doof maakt en wie ziet blind, en waarvoor men bidt gespaard te blijven.