Een traan en een glimlach

دمعة وابتسامة

Een traan en een glimlach

توطئة

Voorwoord

أنا لا أبدل أحزان قلبي بأفراح الناس، ولا أرضى أن تنقلب الدموع التي تستدرها الكآبة من جوارحي وتصير ضحكا، أتمنى أن تبقى حياتي دمعة وابتسامة،

Ik ruil de smarten van mijn hart niet voor de vreugden van de mensen, en ik sta niet toe dat de tranen die de droefheid uit mijn binnenste perst zich keren en tot lachen worden. Ik wens dat mijn leven een traan en een glimlach blijft,

دمعة تطهر قلبي وتفهمني أسرار الحياة وغوامضها، وابتسامة تدنيني من أبناء بجدتي وتكون رمز تمجيدي الآلهة، دمعة أشارك بها منسحقي القلب، وابتسامة تكون عنوان فرحي بوجودي.

een traan die mijn hart loutert en mij de geheimen en raadsels van het leven doet begrijpen, en een glimlach die mij nader brengt tot mijn verwanten en het teken wordt van mijn verheerlijking van de goden; een traan waarmee ik het lot van de gebrokenen van hart deel, en een glimlach die het teken is van mijn vreugde om mijn bestaan.

أريد أن أموت شوقا ولا أحيا مللا، أريد أن تكون في أعماق نفسي مجاعة للحب والجمال؛

Ik wil liever sterven van verlangen dan leven in verveling; ik wil dat er in de diepten van mijn ziel een honger naar liefde en schoonheid is;

لأني نظرت فرأيت المستكفئين أشقى الناس وأقربهم من المادة، وأصغيت فسمعت تنهدات المشتاق المتمني أعذب من رنات المثاني والمثالث.

want ik keek en zag dat de verzadigden de ongelukkigsten der mensen zijn en het dichtst bij de materie staan, en ik luisterde en hoorde dat de zuchten van wie verlangt en hoopt zoeter zijn dan het klinken van de luitsnaren.

يأتي المساء فتضم الزهرة أوراقها وتنام معانقة شوقها، وعندما يأتي الصباح تفتح شفتيها لاقتبال قبلة الشمس، فحياة الأزهار شوق ووصال، دمعة وابتسامة.

De avond komt, en de bloem vouwt haar bladeren en slaapt, haar verlangen omarmend, en wanneer de morgen komt, opent zij haar lippen om de kus van de zon te ontvangen; zo is het leven van de bloemen verlangen en vereniging, een traan en een glimlach.

تتبخر مياه البحر وتتصاعد ثم تجتمع وتصير غيمة، وتسير فوق الطلول والأودية حتى إذا ما لاقت نسمات لطيفة تساقطت باكية نحو الحقول، وانضمت إلى الجداول ورجعت إلى البحر موطنها.

Het water van de zee verdampt en stijgt op, verzamelt zich dan en wordt een wolk, en die trekt over heuvels en dalen tot zij, wanneer zij zachte briesjes ontmoet, wenend neervalt op de velden, zich bij de beken voegt en terugkeert naar de zee, haar vaderland.

حياة الغيوم فراق ولقاء، دمعة وابتسامة.

Het leven van de wolken is scheiden en weerzien, een traan en een glimlach.

كذا النفس تنفصل عن الروح العام وتسير في عالم المادة، وتمر كغيمة فوق جبال الأحزان وسهول الأفراح فتلتقي بنسيمات الموت فترجع إلى حيث كانت، إلى بحر المحبة والجمال، إلى الله.

Zo scheidt de ziel zich van de algeest en gaat zij door de wereld van de materie, en trekt zij als een wolk over de bergen van verdriet en de vlakten van vreugde, en ontmoet zij de briesjes van de dood, en keert zij terug naar waar zij was, naar de zee van liefde en schoonheid, naar God.

حياة الحب

Het leven van de liefde

الربيع:

Lente:

هلمي يا محبوبتي نمشي بين الطلول، فقد ذابت الثلوج وهبت الحياة من مراقدها وتمايلت في الأودية والمنحدرات،

Kom, mijn geliefde, laten we tussen de heuvels wandelen, want de sneeuw is gesmolten en het leven is ontwaakt uit zijn rustplaatsen en wiegt in de dalen en op de hellingen;

سيري معي لنتتبع آثار أقدام الربيع في الحقل البعيد، تعالي لنصعد إلى أعالي الربى ونتأمل في تموجات اخضرار السهول حولها.

ga met mij mee, dat wij de voetsporen van de lente volgen in het verre veld; kom, laten we naar de toppen van de heuvels klimmen en het golvende groen van de vlakten eromheen aanschouwen.

ها قد نشر فجر الربيع ثوبا طواه ليل الشتاء، فاكتست به أشجار الخوخ والتفاح فظهرت كالعرائس في ليلة القدر ،

Zie, de dageraad van de lente heeft een kleed uitgespreid dat de winternacht had opgevouwen, en de perzik- en appelbomen hebben zich ermee getooid en verschijnen als bruiden in de Nacht van de Bestemming;

واستيقظت الكروم وتعانقت قضبانها كمعاشر العشاق، وجرت الجداول راقصة بين الصخور مرددة أغنية الفرح، وانبثقت الأزهار من قلب الطبيعة انبثاق الزبد من البحر.

en de wijnstokken zijn ontwaakt en hun ranken omhelzen elkaar als scharen van geliefden, en de beken stromen dansend tussen de rotsen en herhalen het lied van de vreugde, en de bloemen zijn opgeweld uit het hart van de natuur zoals het schuim opwelt uit de zee.

تعالي لنشرب بقايا دموع المطر من كئوس النرجس، ونملأ نفسينا بأغاني العصافير المسرورة، ونغتنم استنشاق عطر النسيمات.

Kom, laten we de laatste tranen van de regen drinken uit de bekers van de narcissen, onze zielen vullen met de liederen van de blije vogels en de kans grijpen om de geur van de briesjes in te ademen.

لنجلس بقرب تلك الصخرة حيث يختبئ البنفسج، ونتبادل قبلات المحبة.

Laten we bij die rots gaan zitten waar het viooltje zich verbergt, en kussen van liefde wisselen.

الصيف:

Zomer:

هيا بنا إلى الحقل يا حبيبتي فقد جاءت أيام الحصاد، وبلغ الزرع مبلغه وأنضجته حرارة محبة الشمس للطبيعة، تعالي قبل أن تسبقنا الطيور فتستغل أتعابنا، وجماعة النمل فتأخذ أرضنا،

Kom, mijn liefste, laten we naar het veld gaan, want de dagen van de oogst zijn gekomen; het gewas is volgroeid, gerijpt door de warmte van de liefde van de zon voor de natuur. Kom, voordat de vogels ons voor zijn en de vrucht van onze arbeid nemen, en de zwermen mieren ons land;

هلمي نجن ثمار الأرض مثلما جنت النفس حبوب السعادة من بذور الوفاء التي زرعتها المحبة في أعماق قلبينا، ونملأ المخازن من نتاج العناصر كما ملأت الحياة أهراء عواطفنا.

kom, laten we de vruchten van de aarde oogsten, zoals de ziel de korrels van het geluk heeft geoogst uit de zaden van de trouw die de liefde zaaide in de diepten van onze beide harten, en de schuren vullen met de opbrengst van de elementen, zoals het leven de graanzolders van onze gevoelens heeft gevuld.

هلمي يا رفيقتي نفترش الأعشاب ونلتحف السماء ونوسد رأسينا بضغث من القش الناعم، فنرتاح من عمل النهار ونسمع مسامرة غدير الوادي.

Kom, mijn gezellin, laten we ons bed spreiden op het gras en ons dekken met de hemel en onze hoofden te rusten leggen op een bundel zacht stro, en uitrusten van het werk van de dag en luisteren naar het nachtelijk gekeuvel van de beek in het dal.

الخريف:

Herfst:

لنذهب إلى الكرمة يا محبوبتي ونعصر العنب ونوعيه في الأجران مثلما توعي النفس حكمة الأجيال، ونجمع الأثمار اليابسة ونستقطر الأزهار ونستعيض عن العين بالأثر.

Laten we naar de wijngaard gaan, mijn geliefde, de druiven persen en het sap in de kuipen bewaren, zoals de ziel de wijsheid der eeuwen bewaart, en de gedroogde vruchten verzamelen en de bloemen distilleren, en het spoor nemen in plaats van de bron.

لنرجع نحو المساكن، فقد اصفرت أوراق الأشجار ونثرها الهواء كأنه يريد أن يكفن بها أزهارا قضت لوعة عندما ودعها الصيف،

Laten we teruggaan naar de woningen, want de bladeren van de bomen zijn geel geworden en de wind heeft ze verstrooid, alsof hij er de bloemen mee in een lijkwade wil wikkelen die van verdriet stierven toen de zomer afscheid van hen nam;

تعالي فقد رحلت الطيور نحو الساحل وحملت معها أنس الرياض، وخلفت الوحشة للياسمين والسيسبان فبكى باقي الدموع على أديم التراب.

kom, want de vogels zijn naar de kust vertrokken en hebben de vrolijkheid van de tuinen meegenomen, en de jasmijn en de sesban de verlatenheid nagelaten, die hun laatste tranen weenden op het aangezicht van de aarde.

لنرجع! فالجداول قد وقفت عن مسيرها، والعيون نشفت دموع فرحها، والطلول خلعت باهي أثوابها.

Laten we teruggaan! Want de beken zijn in hun loop blijven staan, en de bronnen hebben hun vreugdetranen gedroogd, en de heuvels hebben hun prachtige kleren afgelegd.

تعالي يا محبوبتي، فالطبيعة قد راودها النعاس فأمست تودع اليقظة بأغنية نهاوندية مؤثرة.

Kom, mijn geliefde, want de slaap heeft de natuur beslopen, en zij neemt afscheid van het waken met een ontroerend lied in de nahawand-toonsoort.

الشتاء:

Winter:

اقتربي يا شريكة حياتي، اقتربي مني ولا تدعي أنفاس الثلوج تفصل جسمينا، اجلسي بجانبي أمام هذا الموقد، فالنار فاكهة الشتاء الشهية،

Kom dichterbij, gezellin van mijn leven, kom dicht bij mij en laat de adem van de sneeuw onze lichamen niet scheiden; zit naast mij voor deze haard, want het vuur is de heerlijke vrucht van de winter;

حدثيني بمآتي الأجيال، فآذاني قد تعبت من تأوه الأرياح وندب العناصر، أوصدي الأبواب والنوافذ، فمرأى وجه الجو الغضوب يحزن نفسي،

vertel mij van de daden der geslachten, want mijn oren zijn moe van het kreunen van de winden en het klagen van de elementen; grendel de deuren en de ramen, want de aanblik van het toornige gelaat van de hemel bedroeft mijn ziel,

والنظر إلى المدينة الجالسة كالثكلى تحت أطباق الثلوج يدمي قلبي، اسقي السراج زيتا يا رفيقة عمري،

en het zien van de stad, die als een moeder die haar kinderen verloor onder lagen sneeuw zit, doet mijn hart bloeden. Geef de lamp olie, gezellin van mijn leven,

فقد أوشك أن ينطفئ، وضعيه بالقرب منك لأرى ما كتبته الليالي على وجهك، إيتي بجرة الخمر لنشرب ونذكر أيام العصر.

want hij dreigt te doven, en zet hem dicht bij je, dat ik zie wat de nachten op je gezicht hebben geschreven; breng de kruik met wijn, dat wij drinken en de dagen van het persen gedenken.

اقتربي ! اقتربي مني يا حبيبة نفسي فقد خمدت النار وكاد الرماد يخفيها، ضميني فقد انطفأ السراج وتغلبت عليه الظلمة، ها قد أثقلت أعيننا خمرة السنين،

Kom dichterbij! Kom dicht bij mij, geliefde van mijn ziel, want het vuur is gedoofd en de as heeft het bijna verborgen; houd mij vast, want de lamp is uitgegaan en de duisternis heeft haar overwonnen; zie, de wijn der jaren heeft onze ogen zwaar gemaakt;

ارمقيني بعين كحلها النعاس، عانقيني قبل أن يعانقنا الكرى، قبليني فالثلج قد تغلب على كل شيء إلا قبلتك، آه يا حبيبتي ما أعمق بحر النوم!

kijk mij aan met ogen die de slaap met kohl heeft omrand; omhels mij voordat de sluimer ons omhelst; kus mij, want de sneeuw heeft alles overwonnen behalve jouw kus. Ach, mijn geliefde, hoe diep is de zee van de slaap!

آه ما أبعد الصباح في هذا العالم!

Ach, hoe ver is de morgen in deze wereld!

حكاية

Een verhaal

على ضفة ذلك النهر، في ظل أشجار الجوز والصفصاف جلس ابن زراع يتأمل في المياه الجارية بسكينة وهدوء،

Aan de oever van die rivier, in de schaduw van de notenbomen en de wilgen, zat de zoon van een boer in stilte en rust naar het stromende water te staren,

فتى ربي بين الحقول حيث يتكلم كل شيء عن الحب، حيث الأغصان تتعانق والأزهار تتمايل والطيور تتشبب، حيث الطبيعة بأسرها تكرز بالروح،

een jongen die was opgegroeid tussen de velden, waar alles van liefde spreekt, waar de takken elkaar omhelzen en de bloemen wiegen en de vogels van liefde zingen, waar de hele natuur de geest predikt,

ابن عشرين رأى بالأمس على الينبوع صبية جالسة بين الصبايا فأحبها، ثم علم أنها ابنة الأمير فلام قلبه وشكا نفسه إلى نفسه،

een jongen van twintig, die gisteren bij de bron een meisje tussen de meisjes had zien zitten en haar had liefgekregen; toen vernam hij dat zij de dochter van de vorst was, en hij verweet zijn hart en beklaagde zich over zichzelf bij zichzelf;

ولكن الملامة لا تميل بالقلب عن الحب، والعذل لا يصرف النفس عن الحقيقة، والإنسان بين قلبه ونفسه كغصن لين في مهب ريح الجنوب وريح الشمال.

maar verwijt brengt het hart niet af van de liefde, en berisping keert de ziel niet af van de waarheid, en de mens tussen zijn hart en zijn ziel is als een tere tak in de baan van de zuidenwind en de noordenwind.

نظر الفتى فرأى زهرة البنفسج قد نبتت بقرب زهرة الأقحوان، ثم سمع الهزار يناجي الشحرور فبكى لوحدته وانفراده،

De jongen keek en zag een viooltje dat naast een madeliefje was opgekomen, toen hoorde hij de nachtegaal fluisteren met de merel, en hij weende om zijn eenzaamheid en verlatenheid;

ثم مرت ساعات حبه أمام عينيه مرور الأشباح، فقال وعواطفه تسيل مع كلماته ودموعه: «هو ذا الحب يستهزئ بي،

toen trokken de uren van zijn liefde als schimmen aan zijn ogen voorbij, en hij zei, terwijl zijn gevoelens met zijn woorden en tranen stroomden: "Zie, de liefde spot met mij;

ها قد جعلني سخرية وقادني إلى حيث الآمال تعد عيوبا والأماني مذلة، الحب الذي عبدته قد رفع قلبي إلى قصر الأمير وخفض منزلتي إلى كوخ الزراع،

ze heeft mij tot een spotfiguur gemaakt en mij gevoerd naar waar hoop als een gebrek geldt en verlangens als vernedering. De liefde die ik aanbad heeft mijn hart verheven tot het paleis van de vorst en mijn stand verlaagd tot de hut van de boer,

وسار بنفسي إلى جمال حورية تحيط بها الرجال ويحميها الشرف الرفيع، أنا طائع أيها الحب فماذا تريد؟

en heeft mijn ziel gevoerd naar de schoonheid van een nimf, omringd door mannen en beschermd door hoge stand. Ik ben gehoorzaam, o liefde, wat wil je?

قد اتبعتك على سبل نارية فلذعني اللهيب، قد فتحت عيني فلم أر غير الظلمة، وأطلقت لساني فلم أتكلم بغير الأسى،

Ik heb je gevolgd op vurige paden en de vlam heeft mij verschroeid; ik opende mijn ogen en zag niets dan duisternis, ik maakte mijn tong los en sprak niets dan droefheid.

قد عانقني الشوق أيها الحب بمجاعة روحية لن تزول بغير قبل الحبيب، أنا ضعيف أيها الحب فلم تخاصمني وأنت القوي؟

Het verlangen heeft mij omhelsd, o liefde, met een honger van de geest die niet zal wijken dan door de kussen van de geliefde. Ik ben zwak, o liefde, waarom strijd je dan met mij, jij die sterk bent?

لماذا تظلمني وأنت العادل وأنا البريء؟

Waarom doe je mij onrecht, terwijl jij rechtvaardig bent en ik onschuldig?

لماذا تذلني ولم يكن غيرك ناصري؟

Waarom verneder je mij, terwijl ik geen helper had dan jou?

لماذا تتخلى عني وأنت موجدي؟

Waarom verlaat je mij, terwijl jij het bent die mij het aanzijn gaf?

إن جرى دمي بغير مشيئتك فأهرقه، وإن تحركت قدماي على غير طرقك فشلها.

Als mijn bloed stroomt zonder jouw wil, vergiet het dan; en als mijn voeten zich bewegen buiten jouw wegen, verlam ze dan.

افعل مشيئتك بهذا الجسد وخل نفسي تفرح بهذه الحقول المستأمنة بظل جناحيك، الجداول تسير إلى حبيبها البحر، والأزهار تتنسم لعشيقها النور، والغيوم تهبط نحو مريدها الوادي،

Doe je wil met dit lichaam, maar laat mijn ziel zich verheugen in deze velden die veilig zijn in de schaduw van je vleugels. De beken gaan naar hun geliefde, de zee; en de bloemen ademen naar hun minnaar, het licht; en de wolken dalen neer naar hun beminde, het dal;

وأنا - وبي ما لا تعرفه الجداول ولا تسمع به الأزهار ولا تدركه الغيوم - قد رأيتني وحيدا في محنتي،

en ik, met in mij wat de beken niet kennen, waarvan de bloemen niet horen en wat de wolken niet begrijpen, zie mijzelf alleen in mijn beproeving,

منفردا في غرامي، بعيدا عن التي لا تريدني جنديا في كتائب أبيها ولا ترضاني خادما في قصرها».

eenzaam in mijn hartstocht, ver van haar die mij niet wil als soldaat in de bataljons van haar vader en mij niet aanvaardt als dienaar in haar paleis."

وسكت الفتى هنيهة كأنه يريد أن يتعلم الكلام من خرير النهر وحفيف أوراق الغصون، ثم عاد فقال: «وأنت يا من أخاف من أمها أن أدعوها باسمها،

De jongen zweeg een ogenblik, alsof hij het spreken wilde leren van het ruisen van de rivier en het ritselen van de bladeren aan de takken; toen sprak hij weer: "En jij, die ik uit vrees voor haar moeder niet bij haar naam durf te noemen,

أيتها المحبوبة عني بستائر العظمة وجدران الجلال، أيتها الحورية التي لا أطمع بلقائها إلا في الأبدية حيث المساواة، يا من تطيعها الصوارم وتنحني أمامها الرقاب وتتفتح لها الخزائن والمساجد!

o geliefde, voor mij verborgen achter gordijnen van grootheid en muren van majesteit, o nimf die ik niet hoop te ontmoeten dan in de eeuwigheid, waar gelijkheid heerst, o jij wie de zwaarden gehoorzamen, voor wie de nekken buigen en voor wie de schatkamers en de moskeeën opengaan!

قد ملكت قلبا قدسه الحب، واستعبدت نفسا شرفها الله، وخلبت عقلا كان بالأمس حرا بحرية هذه الحقول،

Je hebt bezit genomen van een hart dat de liefde heeft geheiligd, en een ziel tot slaaf gemaakt die God heeft geadeld, en een geest betoverd die gisteren nog vrij was met de vrijheid van deze velden,

فصار اليوم أسيرا بقيود هذا الغرام، رأيتك أيتها الجميلة فعرفت سبب مجيئي إلى هذا العالم،

en die nu gevangen is geraakt in de ketenen van deze hartstocht. Ik zag je, o schone, en wist waarom ik in deze wereld ben gekomen;

ولما عرفت رفعة منزلتك ونظرت إلى حقارتي علمت أن للآلهة أسرارا لا يعرفها الإنسان، وسبلا تذهب بالأرواح إلى حيث المحبة تقضي بغير الشرائع البشرية،

en toen ik de verhevenheid van jouw stand leerde kennen en naar mijn eigen nietigheid keek, wist ik dat de goden geheimen hebben die de mens niet kent, en paden die de geesten voeren naar waar de liefde oordeelt naar andere dan menselijke wetten.

أيقنت لما نظرت إلى عينيك أن هذه الحياة فردوس بابه القلب البشري، ولما رأيت شرفك وذلي يتصارعان صراع مارد ورئبال، علمت أن هذه الأرض لم تعد وطنا لي،

Ik wist zeker, toen ik in je ogen keek, dat dit leven een paradijs is waarvan de poort het menselijk hart is; en toen ik jouw stand en mijn nederigheid met elkaar zag worstelen als een reus en een leeuw, wist ik dat deze aarde geen vaderland meer voor mij was.

ظننت لما وجدتك جالسة بين نسائك كالوردة بين الرياحين، أن عروس أحلامي قد تجسدت وصارت بشرا مثلي،

Ik dacht, toen ik je tussen je vrouwen zag zitten als de roos tussen de geurige kruiden, dat de bruid van mijn dromen vlees was geworden en een mens als ik;

ولما تخبرت مجد أبيك وجدت أن دون اجتناء الورد أشواكا تدمي الأصابع، وأن ما تجمعه الأحلام تفرقه اليقظة ...».

maar toen ik vernam van de glorie van je vader, ontdekte ik dat er vóór het plukken van de roos doornen zijn die de vingers doen bloeden, en dat wat de dromen verzamelen, het ontwaken verstrooit..."

وقام إذ ذاك ومشى نحو الينبوع منخفض الجناح، كسير القلب، مجسما الأسي والقنوط بهذه الكلمات: «تعال يا موت وأنقذني، فالأرض التي تخنق أشواكها أزهارها لا تصلح للسكن،

Toen stond hij op en liep naar de bron, met neergeslagen vleugel en gebroken hart, en gaf gestalte aan zijn verdriet en wanhoop in deze woorden: "Kom, o dood, en red mij, want de aarde waarvan de doornen haar bloemen verstikken is niet geschikt om te bewonen;

هلم وخلصني من أيام تخلع الحب عن كرسي مجده وتقيم الشرف العالي مكانه، خلصني يا موت فالأبدية أجدر ببقاء المحبين من هذا العالم، هناك أنتظر حبيبتي، وهناك أجتمع بها».

kom en verlos mij van dagen die de liefde van haar troon van glorie stoten en hoge stand in haar plaats zetten; verlos mij, o dood, want de eeuwigheid is waardiger dan deze wereld om de geliefden te bewaren; daar zal ik op mijn geliefde wachten, en daar zal ik met haar verenigd zijn."

بلغ الينبوع وقد جاء المساء وأخذت الشمس تلم وشاحها الذهبي عن الحقل،

Hij bereikte de bron toen de avond was gevallen en de zon haar gouden sjaal van het veld begon in te halen,

فجلس يذرف الدموع على حضيض وطئته أقدام ابنة الأمير وقد حنى رأسه على صدره كأنه يمنع قلبه عن الخروج.

en hij zat tranen te storten op de laagte die de voeten van de vorstendochter hadden betreden, het hoofd op de borst gebogen alsof hij zijn hart belette naar buiten te komen.

في تلك الدقيقة ظهرت من وراء أشجار الصفصاف صبية تجر أذيالها على الأعشاب، ووقفت بجانب الفتى ووضعت يدها الحريرية على رأسه، فنظر إليها نظرة نائم أيقظه شعاع الشمس،

Op dat ogenblik verscheen van achter de wilgen een meisje dat haar sleep over het gras trok, en zij ging naast de jongen staan en legde haar zijden hand op zijn hoofd; en hij keek haar aan met de blik van een slaper die door een zonnestraal is gewekt,

فرأى ابنة الأمير واقفة حذاءه فجثا على ركبتيه مثلما فعل موسى عندما رأى العليقة مشتعلة أمامه، ولما أراد الكلام أرتج عليه فنابت عيناه الطافحتان بالدمع عن لسانه.

en hij zag de dochter van de vorst voor zich staan, en hij viel op zijn knieën zoals Mozes deed toen hij de braamstruik voor zich zag branden; en toen hij wilde spreken, stokten de woorden hem, en zijn ogen, overvol tranen, spraken in plaats van zijn tong.

ثم عانقته الصبية وقبلت شفتيه، وقبلت عينيه راشفة المدامع السخينة، وقالت بصوت ألطف من نغمة الناي: «قد رأيتك يا حبيبي في أحلامي، ونظرت وجهك في وحدتي وانقطاعي،

Toen omhelsde het meisje hem en kuste zijn lippen, en kuste zijn ogen terwijl zij de hete tranen opdronk, en zei met een stem zachter dan de toon van de fluit: "Ik heb je gezien, mijn geliefde, in mijn dromen, en ik heb je gelaat aanschouwd in mijn eenzaamheid en afzondering;

فأنت رفيق نفسي الذي فقدته، ونصفي الجميل الذي انفصلت عنه عندما حكم علي بالمجيء إلى هذا العالم،

want jij bent de metgezel van mijn ziel die ik verloor, en mijn schone helft van wie ik gescheiden werd toen ik veroordeeld werd om in deze wereld te komen.

قد جئت سرا يا حبيبي لألتقي بك، وها أنت الآن بين ذراعي فلا تجزع!

Ik ben in het geheim gekomen, mijn geliefde, om je te ontmoeten, en nu ben je in mijn armen, vrees dus niet!

قد تركت مجد والدي لأتبعك إلى أقاصي الأرض وأشرب معك كأس الحياة والموت، قم يا حبيبي فنذهب إلى البرية البعيدة عن الإنسان».

Ik heb de glorie van mijn vader achtergelaten om je te volgen tot aan de einden der aarde en met jou de beker van leven en dood te drinken. Sta op, mijn geliefde, en laten we naar de wildernis gaan, ver van de mens."

ومشى الحبيبان بين الأشجار تخفيهما ستائر الليل ولا يخيفهما بطش الأمير ولا أشباح الظلمة.

En de twee geliefden liepen tussen de bomen, verborgen door de gordijnen van de nacht, en noch het geweld van de vorst noch de schimmen van de duisternis maakten hen bang.

هناك في أطراف البلاد عثر رواد الأمير على هيكلين بشريين في عنق أحدهما قلادة ذهبية، وبقربهما حجر كتبت عليه هذه الكلمات: «قد جمعنا الحب فمن يفرقنا، وأخذنا الموت فمن يرجعنا؟».

Daar, aan de uithoeken van het land, stuitten de verkenners van de vorst op twee menselijke geraamten, om de hals van een van hen een gouden halssnoer, en naast hen een steen waarop deze woorden geschreven stonden: "De liefde heeft ons verenigd, wie zal ons scheiden? En de dood heeft ons genomen, wie zal ons terugbrengen?"

في مدينة الأموات

In de stad van de doden

تملصت بالأمس من غوغاء المدينة، وخرجت أمشي في الحقول الساكنة حتى بلغت أكمة عالية ألبستها الطبيعة أجمل حلاها،

Gisteren ontglipte ik aan het rumoer van de stad en ging ik wandelen door de stille velden, tot ik een hoge heuvel bereikte die de natuur met haar mooiste sieraden had getooid,

فوقفت وقد بانت المدينة بكل ما فيها من البنايات الشاهقة والقصور الفخمة تحت غيمة كثيفة من دخان المعامل.

en ik bleef staan, en de stad verscheen met al haar torenhoge gebouwen en prachtige paleizen onder een dichte wolk van fabrieksrook.

جلست أتأمل عن بعد في أعمال الإنسان فوجدت أكثرها عناء، فحاولت في قلبي ألا أفتكر بما صنعه ابن آدم،

Ik ging zitten en beschouwde van verre de werken van de mens, en ik vond dat de meeste ervan zwoegen waren, en ik probeerde in mijn hart niet te denken aan wat de zoon van Adam heeft gemaakt,

وحولت عيني نحو الحقل، كرسي مجد الله، فرأيت في وسطه مقبرة ظهرت فيها الأجداث الرخامية المحاطة بأشجار السرو.

en ik wendde mijn ogen naar het veld, de troon van Gods glorie, en zag in het midden daarvan een begraafplaats waar marmeren graven uitstaken, omringd door cipressen.

هناك بين مدينة الأحياء ومدينة الأموات جلست أفكر، أفكر في كيفية العراك المستمر والحركة الدائمة في هذه، وفي السكينة السائدة والهدوء المستقر في تلك، من الجهة الواحدة آمال وقنوط ،

Daar, tussen de stad van de levenden en de stad van de doden, zat ik te peinzen; ik peinsde over de onophoudelijke strijd en de voortdurende beweging in de ene, en over de heersende stilte en de vaste rust in de andere: aan de ene kant hoop en wanhoop,

ومحبة وبغضة، وغنى وفقر، واعتقاد وجحود، ومن الأخرى تراب في تراب تقلب الطبيعة بطنه ظاهرا وتبدع منه نباتا ثم حيوانا، وكل ذلك يتم في سكينة الليل.

en liefde en haat, en rijkdom en armoede, en geloof en ontkenning; en aan de andere kant stof in stof, waarvan de natuur het binnenste naar buiten keert en waaruit zij planten en daarna dieren schept; en dat alles voltrekt zich in de stilte van de nacht.

بينا أنا مستسلم لعوامل هذه التأملات، استلفت ناظري جمع غفير يسير الهويناء تتقدمه الموسيقى وتملأ الجو ألحانا محزنة،

Terwijl ik mij overgaf aan de werking van deze overpeinzingen, trok een grote menigte mijn blik, die langzaam voortschreed, voorafgegaan door muziek die de lucht vulde met droeve melodieën,

موكب جمع بين الفخامة والعظمة وآلف بين أشكال الناس، جنازة غني قوي، رفات ميت تتبعها الأحياء وهم يبكون ويولولون ويبثون بالهواء الصراخ والعويل.

een stoet die praal met grootsheid verenigde en allerlei soorten mensen samenbracht: de begrafenis van een rijke machtige, het stoffelijk overschot van een dode, gevolgd door de levenden, die weenden en jammerden en de lucht vulden met geschreeuw en geweeklaag.

بلغوا الجبانة فاجتمع الكهان يصلون ويبخرون، وانفرد الموسيقيون ينفخون الأبواق، وبعد قليل انبرى الخطباء فأبنوا الراحل بمنتقيات الكلام، ثم الشعراء فرثوه بمنتخبات المعاني،

Zij bereikten de begraafplaats, en de priesters kwamen samen om te bidden en wierook te branden, en de muzikanten gingen terzijde op hun hoorns blazen; even later traden de redenaars naar voren en prezen de overledene met uitgelezen woorden, daarna de dichters, die hem beweenden met uitgezochte beelden,

وكل ذلك كان يتم بتطويل ممل، وبعد قليل انقشع الجمع عن جدث تسابق في صنعه الحفارون والمهندسون وحوله أكاليل الأزهار المنمقة بأيدي المتقنين.

en dat alles gebeurde met vervelende omhaal; even later trok de menigte weg van een graf waarin doodgravers en bouwmeesters elkaar hadden willen overtreffen, met eromheen bloemenkransen, versierd door bekwame handen.

رجع الموكب نحو المدينة وأنا أنظر من بعيد وأفتكر، ومالت الشمس نحو الغروب، واستطالت خيالات الصخور والأشجار، وأخذت الطبيعة تخلع أثواب النور.

De stoet keerde terug naar de stad, terwijl ik van verre toekeek en peinsde; en de zon neigde naar haar ondergang, en de schaduwen van de rotsen en bomen werden langer, en de natuur begon haar kleren van licht af te leggen.

في تلك الدقيقة نظرت فرأيت رجلين يقلان تابوتا خشبيا، وراءهما امرأة ترتدي أطمارا بالية وهي حاملة على منكبيها طفلا رضيعا،

Op dat ogenblik keek ik en zag twee mannen die een houten kist droegen, en achter hen een vrouw gekleed in versleten lompen, die op haar schouders een zuigeling droeg,

وبجانبها كلب ينظر إليها تارة وإلى التابوت أخرى، جنازة فقير حقير وراءها زوجة تذرف دموع الأسى، وطفل يبكي لبكاء أمه، وكلب أمين يسير وفي مسيره حزن وكآبة.

en naast haar een hond die nu eens naar haar en dan weer naar de kist keek: de begrafenis van een arme, geringe man, gevolgd door een echtgenote die tranen van verdriet stortte, en een kind dat huilde omdat zijn moeder huilde, en een trouwe hond die liep met droefheid en neerslachtigheid in zijn gang.

وصل هؤلاء إلى المقبرة وأودعوا التابوت حفرة في زاوية بعيدة عن الأجداث الرخامية، ثم رجعوا بسكينة مؤثرة والكلب يلتفت نحو محط رحال رفيقه حتى اختفوا عن بصري وراء الاشجار.

Dezen bereikten de begraafplaats en legden de kist in een kuil in een hoek ver van de marmeren graven, en keerden toen terug in een ontroerende stilte, terwijl de hond telkens omkeek naar de laatste rustplaats van zijn metgezel, tot zij achter de bomen uit mijn zicht verdwenen.

فالتفت إذ ذاك نحو مدينة الأحياء وقلت في نفسي: تلك للأغنياء الأقوياء.

Toen wendde ik mij naar de stad van de levenden en zei bij mijzelf: Die is voor de rijken en machtigen.

ثم نحو مدينة الأموات وقلت: هذه للأغنياء الأقوياء فأين موطن الفقير الضعيف يا رب؟

Toen naar de stad van de doden, en zei: Deze is voor de rijken en machtigen; waar is dan het thuis van de arme en zwakke, o Heer?

قلت هذا ونظرت نحو الغيوم المتلبدة المتلونة أطرافها بذهب من أشعة الشمس الجميلة، وسمعت صوتا من داخلي يقول: هناك.

Dit zei ik, en ik keek naar de opeengepakte wolken, waarvan de randen gekleurd waren met het goud van de stralen van de mooie zon, en ik hoorde een stem in mij zeggen: Daar.