Bir Gözyaşı ve Bir Gülümseme

دمعة وابتسامة

Bir Gözyaşı ve Bir Gülümseme

توطئة

Önsöz

أنا لا أبدل أحزان قلبي بأفراح الناس، ولا أرضى أن تنقلب الدموع التي تستدرها الكآبة من جوارحي وتصير ضحكا، أتمنى أن تبقى حياتي دمعة وابتسامة،

Ben yüreğimin hüzünlerini insanların sevinçlerine değişmem; kederin içimden akıttığı gözyaşlarının dönüp kahkahaya dönüşmesine de razı olmam. Dilerim ki hayatım bir gözyaşı ve bir gülümseme olarak kalsın,

دمعة تطهر قلبي وتفهمني أسرار الحياة وغوامضها، وابتسامة تدنيني من أبناء بجدتي وتكون رمز تمجيدي الآلهة، دمعة أشارك بها منسحقي القلب، وابتسامة تكون عنوان فرحي بوجودي.

kalbimi arındıran, bana hayatın sırlarını ve gizemlerini kavratan bir gözyaşı; beni soydaşlarıma yaklaştıran, tanrıları yüceltişimin simgesi olan bir gülümseme; kalbi kırıklarla paylaştığım bir gözyaşı ve var oluşumdan duyduğum sevincin nişanı olan bir gülümseme.

أريد أن أموت شوقا ولا أحيا مللا، أريد أن تكون في أعماق نفسي مجاعة للحب والجمال؛

Özlemden ölmeyi, usanç içinde yaşamaya yeğlerim; ruhumun derinliklerinde sevgiye ve güzelliğe karşı bir açlık olsun isterim;

لأني نظرت فرأيت المستكفئين أشقى الناس وأقربهم من المادة، وأصغيت فسمعت تنهدات المشتاق المتمني أعذب من رنات المثاني والمثالث.

çünkü baktım ve gördüm ki halinden hoşnut olanlar insanların en bedbahtı ve maddeye en yakın olanlarıdır; kulak verdim ve duydum ki özlem içindeki dilekli insanın iç çekişleri ud tellerinin tınısından daha tatlıdır.

يأتي المساء فتضم الزهرة أوراقها وتنام معانقة شوقها، وعندما يأتي الصباح تفتح شفتيها لاقتبال قبلة الشمس، فحياة الأزهار شوق ووصال، دمعة وابتسامة.

Akşam gelir, çiçek yapraklarını kapatır ve özlemine sarılarak uyur; sabah gelince de güneşin öpücüğünü almak için dudaklarını açar. Çiçeklerin hayatı özlem ve kavuşmadır, bir gözyaşı ve bir gülümsemedir.

تتبخر مياه البحر وتتصاعد ثم تجتمع وتصير غيمة، وتسير فوق الطلول والأودية حتى إذا ما لاقت نسمات لطيفة تساقطت باكية نحو الحقول، وانضمت إلى الجداول ورجعت إلى البحر موطنها.

Denizin suları buharlaşıp yükselir, sonra toplanıp bulut olur; tepelerin ve vadilerin üzerinde yol alır, ta ki tatlı meltemlerle karşılaşınca ağlayarak tarlalara düşer, derelere karışır ve yurdu olan denize döner.

حياة الغيوم فراق ولقاء، دمعة وابتسامة.

Bulutların hayatı ayrılık ve kavuşmadır, bir gözyaşı ve bir gülümsemedir.

كذا النفس تنفصل عن الروح العام وتسير في عالم المادة، وتمر كغيمة فوق جبال الأحزان وسهول الأفراح فتلتقي بنسيمات الموت فترجع إلى حيث كانت، إلى بحر المحبة والجمال، إلى الله.

İşte ruh da böyledir: tümel ruhtan ayrılır, madde âleminde yol alır, kederlerin dağları ve sevinçlerin ovaları üzerinden bir bulut gibi geçer, ölümün meltemleriyle karşılaşır ve geldiği yere, sevginin ve güzelliğin denizine, Allah'a döner.

حياة الحب

Aşkın Hayatı

الربيع:

İlkbahar:

هلمي يا محبوبتي نمشي بين الطلول، فقد ذابت الثلوج وهبت الحياة من مراقدها وتمايلت في الأودية والمنحدرات،

Gel sevgilim, tepelerin arasında yürüyelim; karlar eridi, hayat uykusundan uyandı ve vadilerde, yamaçlarda salınıyor.

سيري معي لنتتبع آثار أقدام الربيع في الحقل البعيد، تعالي لنصعد إلى أعالي الربى ونتأمل في تموجات اخضرار السهول حولها.

Benimle yürü de uzak tarladaki baharın ayak izlerini takip edelim; gel, tepelerin doruklarına çıkalım ve çevresindeki ovaların yeşil dalgalanışını seyredelim.

ها قد نشر فجر الربيع ثوبا طواه ليل الشتاء، فاكتست به أشجار الخوخ والتفاح فظهرت كالعرائس في ليلة القدر ،

İşte baharın şafağı, kış gecesinin dürüp kaldırdığı bir giysiyi serdi; şeftali ve elma ağaçları ona büründü de Kadir Gecesi'ndeki gelinler gibi göründüler.

واستيقظت الكروم وتعانقت قضبانها كمعاشر العشاق، وجرت الجداول راقصة بين الصخور مرددة أغنية الفرح، وانبثقت الأزهار من قلب الطبيعة انبثاق الزبد من البحر.

asmalar uyandı, dalları âşık toplulukları gibi birbirine sarıldı; dereler kayaların arasında sevinç şarkısını tekrarlayarak dans ede ede aktı; çiçekler, köpüğün denizden fışkırması gibi tabiatın kalbinden fışkırdı.

تعالي لنشرب بقايا دموع المطر من كئوس النرجس، ونملأ نفسينا بأغاني العصافير المسرورة، ونغتنم استنشاق عطر النسيمات.

Gel, nergislerin kadehlerinden yağmurun son gözyaşlarını içelim, ruhlarımızı neşeli kuşların şarkılarıyla dolduralım ve meltemlerin kokusunu içimize çekmenin tadını çıkaralım.

لنجلس بقرب تلك الصخرة حيث يختبئ البنفسج، ونتبادل قبلات المحبة.

Menekşenin saklandığı şu kayanın yanına oturalım ve sevgi öpücükleri alıp verelim.

الصيف:

Yaz:

هيا بنا إلى الحقل يا حبيبتي فقد جاءت أيام الحصاد، وبلغ الزرع مبلغه وأنضجته حرارة محبة الشمس للطبيعة، تعالي قبل أن تسبقنا الطيور فتستغل أتعابنا، وجماعة النمل فتأخذ أرضنا،

Haydi sevgilim, tarlaya gidelim; hasat günleri geldi, ekinler olgunluğa erdi, güneşin tabiata duyduğu sevginin sıcaklığı onları olgunlaştırdı. Gel, kuşlar bizden önce davranıp emeğimizi kapmadan, karınca sürüleri de toprağımızı almadan;

هلمي نجن ثمار الأرض مثلما جنت النفس حبوب السعادة من بذور الوفاء التي زرعتها المحبة في أعماق قلبينا، ونملأ المخازن من نتاج العناصر كما ملأت الحياة أهراء عواطفنا.

gel, sevginin iki yüreğimizin derinliklerine ektiği vefa tohumlarından ruhun mutluluk tanelerini devşirdiği gibi biz de toprağın meyvelerini devşirelim; hayatın duygularımızın ambarlarını doldurduğu gibi biz de ambarları unsurların ürünüyle dolduralım.

هلمي يا رفيقتي نفترش الأعشاب ونلتحف السماء ونوسد رأسينا بضغث من القش الناعم، فنرتاح من عمل النهار ونسمع مسامرة غدير الوادي.

Gel yoldaşım, otları döşek, gökyüzünü yorgan yapalım, başımızı bir tutam yumuşak samana koyalım; günün yorgunluğunu atalım ve vadideki derenin gece sohbetini dinleyelim.

الخريف:

Sonbahar:

لنذهب إلى الكرمة يا محبوبتي ونعصر العنب ونوعيه في الأجران مثلما توعي النفس حكمة الأجيال، ونجمع الأثمار اليابسة ونستقطر الأزهار ونستعيض عن العين بالأثر.

Bağa gidelim sevgilim, üzümleri sıkalım ve ruhun çağların hikmetini sakladığı gibi biz de şırayı teknelere saklayalım; kurumuş meyveleri toplayalım, çiçeklerin özünü damıtalım ve kaynağın yerine izini alalım.

لنرجع نحو المساكن، فقد اصفرت أوراق الأشجار ونثرها الهواء كأنه يريد أن يكفن بها أزهارا قضت لوعة عندما ودعها الصيف،

Evlerimize dönelim; ağaçların yaprakları sarardı, rüzgâr onları savurdu, sanki yaz onlara veda edince acıdan ölen çiçekleri onlarla kefenlemek istiyor;

تعالي فقد رحلت الطيور نحو الساحل وحملت معها أنس الرياض، وخلفت الوحشة للياسمين والسيسبان فبكى باقي الدموع على أديم التراب.

gel, kuşlar sahile göçtü, bahçelerin neşesini de yanlarında götürdüler; yaseminle sesbana yalnızlığı bıraktılar, onlar da kalan gözyaşlarını toprağın yüzüne döktüler.

لنرجع! فالجداول قد وقفت عن مسيرها، والعيون نشفت دموع فرحها، والطلول خلعت باهي أثوابها.

Dönelim! Dereler akışından durdu, pınarlar sevinç gözyaşlarını kuruttu, tepeler de parlak giysilerini çıkardı.

تعالي يا محبوبتي، فالطبيعة قد راودها النعاس فأمست تودع اليقظة بأغنية نهاوندية مؤثرة.

Gel sevgilim, tabiatı uyku bastırdı; uyanıklığa dokunaklı bir nihavent şarkıyla veda ediyor.

الشتاء:

Kış:

اقتربي يا شريكة حياتي، اقتربي مني ولا تدعي أنفاس الثلوج تفصل جسمينا، اجلسي بجانبي أمام هذا الموقد، فالنار فاكهة الشتاء الشهية،

Yaklaş, hayat arkadaşım, bana yaklaş da karların nefesi bedenlerimizi ayırmasın; şu ocağın önünde yanıma otur, çünkü ateş kışın lezzetli meyvesidir.

حدثيني بمآتي الأجيال، فآذاني قد تعبت من تأوه الأرياح وندب العناصر، أوصدي الأبواب والنوافذ، فمرأى وجه الجو الغضوب يحزن نفسي،

bana çağların başından geçenleri anlat, kulaklarım rüzgârların inleyişinden ve unsurların ağıtından yoruldu; kapıları, pencereleri sürgüle, çünkü göğün öfkeli yüzünü görmek ruhumu hüzünlendiriyor;

والنظر إلى المدينة الجالسة كالثكلى تحت أطباق الثلوج يدمي قلبي، اسقي السراج زيتا يا رفيقة عمري،

kar katmanlarının altında evladını yitirmiş bir ana gibi oturan şehre bakmak yüreğimi kanatıyor. Kandile yağ koy, ömrümün yoldaşı,

فقد أوشك أن ينطفئ، وضعيه بالقرب منك لأرى ما كتبته الليالي على وجهك، إيتي بجرة الخمر لنشرب ونذكر أيام العصر.

çünkü sönmek üzere; onu yanına koy da gecelerin yüzüne yazdıklarını göreyim. Şarap testisini getir de içelim ve bağ bozumu günlerini analım.

اقتربي ! اقتربي مني يا حبيبة نفسي فقد خمدت النار وكاد الرماد يخفيها، ضميني فقد انطفأ السراج وتغلبت عليه الظلمة، ها قد أثقلت أعيننا خمرة السنين،

Yaklaş! Bana yaklaş, ruhumun sevgilisi, ateş söndü, kül neredeyse onu örttü; sarıl bana, kandil söndü, karanlık ona galip geldi; işte yılların şarabı gözlerimizi ağırlaştırdı;

ارمقيني بعين كحلها النعاس، عانقيني قبل أن يعانقنا الكرى، قبليني فالثلج قد تغلب على كل شيء إلا قبلتك، آه يا حبيبتي ما أعمق بحر النوم!

uykunun sürmelediği gözlerle bana bak; uyku bizi kucaklamadan beni kucakla; öp beni, kar senin öpücüğün dışında her şeye galip geldi. Ah sevgilim, uykunun denizi ne derin!

آه ما أبعد الصباح في هذا العالم!

Ah, bu dünyada sabah ne kadar uzak!

حكاية

Bir Hikâye

على ضفة ذلك النهر، في ظل أشجار الجوز والصفصاف جلس ابن زراع يتأمل في المياه الجارية بسكينة وهدوء،

O ırmağın kıyısında, ceviz ve söğüt ağaçlarının gölgesinde bir çiftçi oğlu oturmuş, akan sulara sükûnet ve huzur içinde dalıp gitmişti;

فتى ربي بين الحقول حيث يتكلم كل شيء عن الحب، حيث الأغصان تتعانق والأزهار تتمايل والطيور تتشبب، حيث الطبيعة بأسرها تكرز بالروح،

tarlalar arasında büyümüş bir delikanlıydı; orada her şey aşktan söz eder, dallar birbirine sarılır, çiçekler salınır, kuşlar sevda türküleri söyler, tabiatın tamamı ruhu vaaz ederdi.

ابن عشرين رأى بالأمس على الينبوع صبية جالسة بين الصبايا فأحبها، ثم علم أنها ابنة الأمير فلام قلبه وشكا نفسه إلى نفسه،

yirmi yaşında bir gençti; dün pınarın başında kızların arasında oturan bir genç kız görmüş ve onu sevmişti; sonra onun emirin kızı olduğunu öğrenince yüreğini kınamış, kendini kendine şikâyet etmişti.

ولكن الملامة لا تميل بالقلب عن الحب، والعذل لا يصرف النفس عن الحقيقة، والإنسان بين قلبه ونفسه كغصن لين في مهب ريح الجنوب وريح الشمال.

ama kınamak yüreği aşktan döndürmez, sitem de ruhu hakikatten çevirmez; insan, yüreğiyle ruhu arasında, lodosla poyrazın önünde kalmış ince bir dal gibidir.

نظر الفتى فرأى زهرة البنفسج قد نبتت بقرب زهرة الأقحوان، ثم سمع الهزار يناجي الشحرور فبكى لوحدته وانفراده،

Delikanlı baktı, bir papatyanın yanında bitmiş bir menekşe gördü; sonra bülbülün karatavukla fısıldaştığını duydu ve yalnızlığına, kimsesizliğine ağladı.

ثم مرت ساعات حبه أمام عينيه مرور الأشباح، فقال وعواطفه تسيل مع كلماته ودموعه: «هو ذا الحب يستهزئ بي،

sonra aşkının saatleri hayaletler gibi gözlerinin önünden geçti ve duyguları sözleriyle, gözyaşlarıyla birlikte akarak şöyle dedi: "İşte aşk benimle alay ediyor;

ها قد جعلني سخرية وقادني إلى حيث الآمال تعد عيوبا والأماني مذلة، الحب الذي عبدته قد رفع قلبي إلى قصر الأمير وخفض منزلتي إلى كوخ الزراع،

beni maskaraya çevirdi, umutların kusur, dileklerin zillet sayıldığı yere sürükledi. Taptığım aşk yüreğimi emirin sarayına yükseltti, mevkimi ise çiftçinin kulübesine indirdi;

وسار بنفسي إلى جمال حورية تحيط بها الرجال ويحميها الشرف الرفيع، أنا طائع أيها الحب فماذا تريد؟

ruhumu da erkeklerin kuşattığı, yüce şerefin koruduğu bir perinin güzelliğine götürdü. Ben sana boyun eğdim ey aşk, daha ne istiyorsun?

قد اتبعتك على سبل نارية فلذعني اللهيب، قد فتحت عيني فلم أر غير الظلمة، وأطلقت لساني فلم أتكلم بغير الأسى،

Seni ateşten yollarda izledim, alev beni yaktı; gözlerimi açtım, karanlıktan başka bir şey görmedim; dilimi çözdüm, kederden başka bir şey söylemedim.

قد عانقني الشوق أيها الحب بمجاعة روحية لن تزول بغير قبل الحبيب، أنا ضعيف أيها الحب فلم تخاصمني وأنت القوي؟

Özlem beni sardı ey aşk, sevgilinin öpücükleri olmadan geçmeyecek bir ruh açlığıyla. Ben zayıfım ey aşk, sen güçlüyken neden benimle çekişiyorsun?

لماذا تظلمني وأنت العادل وأنا البريء؟

Sen adilken, ben suçsuzken neden bana zulmediyorsun?

لماذا تذلني ولم يكن غيرك ناصري؟

Senden başka yardımcım yokken neden beni alçaltıyorsun?

لماذا تتخلى عني وأنت موجدي؟

Beni var eden senken neden beni yüzüstü bırakıyorsun?

إن جرى دمي بغير مشيئتك فأهرقه، وإن تحركت قدماي على غير طرقك فشلها.

Kanım senin dileğin dışında akıyorsa dök onu; ayaklarım senin yollarından başka yollarda yürüyorsa kötürüm et onları.

افعل مشيئتك بهذا الجسد وخل نفسي تفرح بهذه الحقول المستأمنة بظل جناحيك، الجداول تسير إلى حبيبها البحر، والأزهار تتنسم لعشيقها النور، والغيوم تهبط نحو مريدها الوادي،

Bu bedenle dilediğini yap, ama ruhumu kanatlarının gölgesinde güvende duran bu tarlalarla sevinmeye bırak. Dereler sevgilileri denize akar, çiçekler âşıkları ışığa doğru nefes alır, bulutlar arzuladıkları vadiye doğru iner;

وأنا - وبي ما لا تعرفه الجداول ولا تسمع به الأزهار ولا تدركه الغيوم - قد رأيتني وحيدا في محنتي،

ben ise, derelerin bilmediği, çiçeklerin duymadığı, bulutların anlamadığı bir hal içindeyken, kendimi derdimde yapayalnız buldum;

منفردا في غرامي، بعيدا عن التي لا تريدني جنديا في كتائب أبيها ولا ترضاني خادما في قصرها».

aşkımda tek başıma, beni babasının ordularında asker olarak istemeyen, sarayında hizmetkâr olarak bile kabul etmeyen o kızdan uzakta."

وسكت الفتى هنيهة كأنه يريد أن يتعلم الكلام من خرير النهر وحفيف أوراق الغصون، ثم عاد فقال: «وأنت يا من أخاف من أمها أن أدعوها باسمها،

Delikanlı bir an sustu, sanki ırmağın şırıltısından ve dallardaki yaprakların hışırtısından konuşmayı öğrenmek istiyordu; sonra yine söze başladı: "Ve sen, annesinden korktuğum için adıyla çağırmaya çekindiğim,

أيتها المحبوبة عني بستائر العظمة وجدران الجلال، أيتها الحورية التي لا أطمع بلقائها إلا في الأبدية حيث المساواة، يا من تطيعها الصوارم وتنحني أمامها الرقاب وتتفتح لها الخزائن والمساجد!

ey benden büyüklük perdeleri ve heybet duvarlarıyla gizlenen sevgili, ancak herkesin eşit olduğu sonsuzlukta kavuşmayı umabildiğim peri, kılıçların itaat ettiği, boyunların önünde eğildiği, hazinelerin ve camilerin kapılarını açtığı kadın!

قد ملكت قلبا قدسه الحب، واستعبدت نفسا شرفها الله، وخلبت عقلا كان بالأمس حرا بحرية هذه الحقول،

Aşkın kutsadığı bir yüreğe sahip oldun, Allah'ın şereflendirdiği bir ruhu köle ettin, dün bu tarlaların özgürlüğüyle özgür olan bir aklı büyüledin;

فصار اليوم أسيرا بقيود هذا الغرام، رأيتك أيتها الجميلة فعرفت سبب مجيئي إلى هذا العالم،

bugün ise bu sevdanın zincirlerinde tutsak oldu. Seni gördüm ey güzel, bu dünyaya neden geldiğimi anladım;

ولما عرفت رفعة منزلتك ونظرت إلى حقارتي علمت أن للآلهة أسرارا لا يعرفها الإنسان، وسبلا تذهب بالأرواح إلى حيث المحبة تقضي بغير الشرائع البشرية،

makamının yüceliğini öğrenip kendi değersizliğime bakınca, tanrıların insanın bilmediği sırları olduğunu, ruhları sevginin insan yasalarından başka bir yasayla hükmettiği yere götüren yolları olduğunu anladım.

أيقنت لما نظرت إلى عينيك أن هذه الحياة فردوس بابه القلب البشري، ولما رأيت شرفك وذلي يتصارعان صراع مارد ورئبال، علمت أن هذه الأرض لم تعد وطنا لي،

Gözlerine baktığımda bu hayatın kapısı insan yüreği olan bir cennet olduğuna inandım; senin şerefinle benim düşkünlüğümün bir dev ile bir aslan gibi boğuştuğunu görünce de bu toprağın artık bana yurt olmadığını anladım.

ظننت لما وجدتك جالسة بين نسائك كالوردة بين الرياحين، أن عروس أحلامي قد تجسدت وصارت بشرا مثلي،

Seni kadınlarının arasında, fesleğenlerin arasındaki gül gibi otururken bulunca, düşlerimin gelininin vücut bulup benim gibi bir insan olduğunu sandım;

ولما تخبرت مجد أبيك وجدت أن دون اجتناء الورد أشواكا تدمي الأصابع، وأن ما تجمعه الأحلام تفرقه اليقظة ...».

ama babanın şanını öğrenince, gülü koparmanın önünde parmakları kanatan dikenler olduğunu, düşlerin topladığını uyanıklığın dağıttığını gördüm..."

وقام إذ ذاك ومشى نحو الينبوع منخفض الجناح، كسير القلب، مجسما الأسي والقنوط بهذه الكلمات: «تعال يا موت وأنقذني، فالأرض التي تخنق أشواكها أزهارها لا تصلح للسكن،

Bunun üzerine kalktı, kanadı kırık, yüreği yaralı, kederini ve umutsuzluğunu şu sözlerle dile getirerek pınara doğru yürüdü: "Gel ey ölüm, kurtar beni; dikenlerinin çiçeklerini boğduğu toprak yaşanacak yer değildir;

هلم وخلصني من أيام تخلع الحب عن كرسي مجده وتقيم الشرف العالي مكانه، خلصني يا موت فالأبدية أجدر ببقاء المحبين من هذا العالم، هناك أنتظر حبيبتي، وهناك أجتمع بها».

gel, beni aşkı şan tahtından indirip yerine yüksek mevkii oturtan günlerden kurtar. Kurtar beni ey ölüm, sonsuzluk âşıkları barındırmaya bu dünyadan daha layıktır; orada sevgilimi bekleyeceğim, orada ona kavuşacağım."

بلغ الينبوع وقد جاء المساء وأخذت الشمس تلم وشاحها الذهبي عن الحقل،

Pınara vardığında akşam olmuştu, güneş altın şalını tarladan toplamaya başlamıştı;

فجلس يذرف الدموع على حضيض وطئته أقدام ابنة الأمير وقد حنى رأسه على صدره كأنه يمنع قلبه عن الخروج.

oturdu ve emirin kızının ayaklarının bastığı çukur yere gözyaşı döktü; başını göğsüne eğmişti, sanki yüreğinin dışarı çıkmasını engellemek istiyordu.

في تلك الدقيقة ظهرت من وراء أشجار الصفصاف صبية تجر أذيالها على الأعشاب، ووقفت بجانب الفتى ووضعت يدها الحريرية على رأسه، فنظر إليها نظرة نائم أيقظه شعاع الشمس،

Tam o dakikada söğütlerin ardından eteklerini otların üzerinde sürükleyen bir genç kız göründü; delikanlının yanında durdu ve ipek gibi elini onun başına koydu; o da ona güneş ışığının uyandırdığı bir uyurun bakışıyla baktı;

فرأى ابنة الأمير واقفة حذاءه فجثا على ركبتيه مثلما فعل موسى عندما رأى العليقة مشتعلة أمامه، ولما أراد الكلام أرتج عليه فنابت عيناه الطافحتان بالدمع عن لسانه.

ve emirin kızını karşısında durur gördü; Musa'nın önünde yanan çalıyı gördüğünde yaptığı gibi diz çöktü; konuşmak isteyince dili tutuldu, yaşlarla dolu gözleri dilinin yerine konuştu.

ثم عانقته الصبية وقبلت شفتيه، وقبلت عينيه راشفة المدامع السخينة، وقالت بصوت ألطف من نغمة الناي: «قد رأيتك يا حبيبي في أحلامي، ونظرت وجهك في وحدتي وانقطاعي،

Sonra genç kız onu kucakladı, dudaklarından öptü, sıcak gözyaşlarını içercesine gözlerinden öptü ve neyin nağmesinden daha yumuşak bir sesle dedi ki: "Seni rüyalarımda gördüm sevgilim, yalnızlığımda, inzivamda yüzünü seyrettim;

فأنت رفيق نفسي الذي فقدته، ونصفي الجميل الذي انفصلت عنه عندما حكم علي بالمجيء إلى هذا العالم،

sen benim yitirdiğim ruh yoldaşımsın, bu dünyaya gelmeye mahkûm edildiğimde ayrıldığım güzel yarımsın.

قد جئت سرا يا حبيبي لألتقي بك، وها أنت الآن بين ذراعي فلا تجزع!

Seninle buluşmak için gizlice geldim sevgilim, işte şimdi kollarımdasın, korkma!

قد تركت مجد والدي لأتبعك إلى أقاصي الأرض وأشرب معك كأس الحياة والموت، قم يا حبيبي فنذهب إلى البرية البعيدة عن الإنسان».

Seni yerin öbür ucuna kadar izlemek, seninle hayatın ve ölümün kadehini içmek için babamın şanını bıraktım. Kalk sevgilim, insanlardan uzak çöllere gidelim."

ومشى الحبيبان بين الأشجار تخفيهما ستائر الليل ولا يخيفهما بطش الأمير ولا أشباح الظلمة.

Ve iki sevgili ağaçların arasında yürüdüler; gecenin perdeleri onları gizliyordu; ne emirin gazabından korkuyorlardı ne de karanlığın hayaletlerinden.

هناك في أطراف البلاد عثر رواد الأمير على هيكلين بشريين في عنق أحدهما قلادة ذهبية، وبقربهما حجر كتبت عليه هذه الكلمات: «قد جمعنا الحب فمن يفرقنا، وأخذنا الموت فمن يرجعنا؟».

Orada, ülkenin uç bucağında, emirin izcileri iki insan iskeletine rastladılar; birinin boynunda altın bir gerdanlık vardı, yanlarında da üzerinde şu sözler yazılı bir taş: "Aşk bizi bir araya getirdi, kim ayırabilir? Ölüm bizi aldı, kim geri getirebilir?"

في مدينة الأموات

Ölüler Şehrinde

تملصت بالأمس من غوغاء المدينة، وخرجت أمشي في الحقول الساكنة حتى بلغت أكمة عالية ألبستها الطبيعة أجمل حلاها،

Dün şehrin kargaşasından sıyrılıp sessiz tarlalarda yürümeye çıktım ve tabiatın en güzel süsleriyle donattığı yüksek bir tepeye ulaştım;

فوقفت وقد بانت المدينة بكل ما فيها من البنايات الشاهقة والقصور الفخمة تحت غيمة كثيفة من دخان المعامل.

durdum; şehir, bütün yüksek binaları ve görkemli saraylarıyla fabrika dumanından koyu bir bulutun altında göründü.

جلست أتأمل عن بعد في أعمال الإنسان فوجدت أكثرها عناء، فحاولت في قلبي ألا أفتكر بما صنعه ابن آدم،

Oturup insanın eserlerini uzaktan seyrettim ve çoğunun boş bir zahmet olduğunu gördüm; Âdemoğlu'nun yaptıklarını düşünmemeye çalıştım içimden;

وحولت عيني نحو الحقل، كرسي مجد الله، فرأيت في وسطه مقبرة ظهرت فيها الأجداث الرخامية المحاطة بأشجار السرو.

gözlerimi Allah'ın şanının tahtı olan tarlaya çevirdim ve ortasında, servi ağaçlarıyla çevrili mermer mezarların göründüğü bir mezarlık gördüm.

هناك بين مدينة الأحياء ومدينة الأموات جلست أفكر، أفكر في كيفية العراك المستمر والحركة الدائمة في هذه، وفي السكينة السائدة والهدوء المستقر في تلك، من الجهة الواحدة آمال وقنوط ،

Orada, diriler şehriyle ölüler şehri arasında oturup düşündüm; birindeki bitmeyen çekişmeyi ve sürekli hareketi, ötekindeki hâkim sessizliği ve yerleşik huzuru düşündüm. Bir yanda umutlar ve umutsuzluk,

ومحبة وبغضة، وغنى وفقر، واعتقاد وجحود، ومن الأخرى تراب في تراب تقلب الطبيعة بطنه ظاهرا وتبدع منه نباتا ثم حيوانا، وكل ذلك يتم في سكينة الليل.

sevgi ve nefret, zenginlik ve yoksulluk, inanç ve inkâr; öbür yanda ise toprak içinde toprak: tabiat onun içini dışına çevirir, ondan önce bitkiyi, sonra hayvanı yaratır; bütün bunlar da gecenin sessizliğinde olup biter.

بينا أنا مستسلم لعوامل هذه التأملات، استلفت ناظري جمع غفير يسير الهويناء تتقدمه الموسيقى وتملأ الجو ألحانا محزنة،

Ben bu düşüncelerin etkisine kendimi kaptırmışken, ağır ağır ilerleyen kalabalık bir topluluk dikkatimi çekti; önlerinde bir mızıka gidiyor, havayı hüzünlü ezgilerle dolduruyordu;

موكب جمع بين الفخامة والعظمة وآلف بين أشكال الناس، جنازة غني قوي، رفات ميت تتبعها الأحياء وهم يبكون ويولولون ويبثون بالهواء الصراخ والعويل.

ihtişamla azameti birleştiren, her türden insanı bir araya getiren bir alay: zengin ve güçlü birinin cenazesi, ardından ağlayıp feryat eden, havaya çığlıklar ve figanlar salan dirilerin izlediği bir ölünün naaşı.

بلغوا الجبانة فاجتمع الكهان يصلون ويبخرون، وانفرد الموسيقيون ينفخون الأبواق، وبعد قليل انبرى الخطباء فأبنوا الراحل بمنتقيات الكلام، ثم الشعراء فرثوه بمنتخبات المعاني،

Mezarlığa vardılar; rahipler toplanıp dua ettiler, buhur yaktılar; çalgıcılar bir kenara çekilip borularını öttürdüler. Biraz sonra hatipler öne çıkıp ölüyü seçkin sözlerle övdüler, ardından şairler onu seçme anlamlarla ağıtlarla andılar;

وكل ذلك كان يتم بتطويل ممل، وبعد قليل انقشع الجمع عن جدث تسابق في صنعه الحفارون والمهندسون وحوله أكاليل الأزهار المنمقة بأيدي المتقنين.

bütün bunlar usandırıcı bir uzunlukla yapıldı. Biraz sonra kalabalık dağıldı, geride mezarcıların ve mimarların yapımında yarıştığı bir kabir kaldı; çevresinde usta ellerin özenle düzdüğü çiçek çelenkleri vardı.

رجع الموكب نحو المدينة وأنا أنظر من بعيد وأفتكر، ومالت الشمس نحو الغروب، واستطالت خيالات الصخور والأشجار، وأخذت الطبيعة تخلع أثواب النور.

Alay şehre döndü, ben ise uzaktan bakıp düşünüyordum. Güneş batıya meyletti, kayaların ve ağaçların gölgeleri uzadı, tabiat ışık giysilerini çıkarmaya başladı.

في تلك الدقيقة نظرت فرأيت رجلين يقلان تابوتا خشبيا، وراءهما امرأة ترتدي أطمارا بالية وهي حاملة على منكبيها طفلا رضيعا،

O dakikada baktım, tahta bir tabut taşıyan iki adam gördüm; arkalarında eski püskü paçavralar giymiş, omuzlarında süt emen bir bebek taşıyan bir kadın vardı;

وبجانبها كلب ينظر إليها تارة وإلى التابوت أخرى، جنازة فقير حقير وراءها زوجة تذرف دموع الأسى، وطفل يبكي لبكاء أمه، وكلب أمين يسير وفي مسيره حزن وكآبة.

yanında da bir ona, bir tabuta bakan bir köpek: yoksul ve hakir birinin cenazesi; ardında keder gözyaşları döken bir eş, annesi ağladığı için ağlayan bir çocuk ve yürüyüşünde hüzün ve keder olan sadık bir köpek.

وصل هؤلاء إلى المقبرة وأودعوا التابوت حفرة في زاوية بعيدة عن الأجداث الرخامية، ثم رجعوا بسكينة مؤثرة والكلب يلتفت نحو محط رحال رفيقه حتى اختفوا عن بصري وراء الاشجار.

Bunlar mezarlığa varıp tabutu mermer mezarlardan uzak bir köşedeki çukura bıraktılar, sonra dokunaklı bir sessizlik içinde geri döndüler; köpek, arkadaşının son durağına dönüp dönüp bakıyordu; ta ki ağaçların ardında gözümden kayboluncaya dek.

فالتفت إذ ذاك نحو مدينة الأحياء وقلت في نفسي: تلك للأغنياء الأقوياء.

Bunun üzerine diriler şehrine dönüp içimden dedim ki: Şu, zenginlerin ve güçlülerin.

ثم نحو مدينة الأموات وقلت: هذه للأغنياء الأقوياء فأين موطن الفقير الضعيف يا رب؟

Sonra ölüler şehrine dönüp dedim ki: Bu da zenginlerin ve güçlülerin; öyleyse yoksulun ve zayıfın yurdu nerede, ya Rab?

قلت هذا ونظرت نحو الغيوم المتلبدة المتلونة أطرافها بذهب من أشعة الشمس الجميلة، وسمعت صوتا من داخلي يقول: هناك.

Bunu söyledim ve kenarları güzel güneşin ışınlarından altına boyanmış yığın yığın bulutlara baktım; içimden bir sesin "Orada" dediğini duydum.