Kırık Kanatlar

كنت في الثامنة عشرة عندما فتح الحب عيني بأشعته السحرية، ولمس نفسي لأول مرة بأصابعه النارية.

On sekiz yaşındaydım; aşk büyülü ışınlarıyla gözlerimi açtı ve ateşten parmaklarıyla ruhuma ilk kez dokundu.

وكانت سلمى كرامة المرأة الأولى التي أيقظت روحي بمحاسنها، ومشت أمامي إلى جنة العواطف العلوية، حيث تمر الأيام كالأحلام وتنقضي الليالي كالأعراس.

Ruhumu güzellikleriyle uyandıran ilk kadın Salma Karama oldu; yüce duyguların cennetine önümden yürüdü, orada günler rüyalar gibi geçer, geceler düğünler gibi son bulur.

سلمى كرامة هي علمتني عبادة الجمال بجمالها، وأرتني خفايا الحب بانعطافها، وهي التي أنشدت على مسمعي أول بيت من قصيدة الحياة المعنوية.

Güzelliğe tapmayı bana kendi güzelliğiyle öğreten, aşkın gizlerini şefkatiyle gösteren, manevi hayat şiirinin ilk beytini kulağıma okuyan Salma Karama'dır.

أي فتى لا يذكر الصبية الأولى التي أبدلت غفلة شبيبته بيقظة هائلة بلطفها، جارحة بعذوبتها، فتاكة بحلاوتها؟

Hangi genç, gençliğinin gafletini inceliğiyle müthiş bir uyanışa çeviren, tatlılığıyla yaralayan, lezzetiyle öldüren o ilk kızı hatırlamaz?

من منا لا يذوب حنينا إلى تلك الساعة الغريبة التي إذا انتبه فيها فجأة رأى كليته قد انقلبت وتحولت،

Hangimiz o tuhaf saate duyduğu özlemle erimez; birden uyandığında bütün varlığının alt üst olup değiştiğini gördüğü o saate,

وأعماقه قد اتسعت وانبسطت وتبطنت بانفعالات لذيذة بكل ما فيها من مرارة الكتمان، مستحبة بكل ما يكتنفها من الدموع والشوق والسهاد؟

derinliklerinin genişleyip yayıldığını ve içindeki bütün gizleme acısına rağmen lezzetli, onu kuşatan bütün gözyaşlarına, hasrete ve uykusuzluğa rağmen sevimli heyecanlarla dolduğunu gördüğü saate?

لكل فتى سلمى تظهر على حين غفلة في ربيع حياته، وتجعل لانفراده معنى شعريا، وتبدل وحشة أيامه بالأنس، وسكينة لياليه بالأنغام.

Her gencin bir Salma'sı vardır; hayatının baharında ansızın belirir, yalnızlığına şiirsel bir anlam verir, günlerinin ıssızlığını yakınlığa, gecelerinin sessizliğini ezgilere çevirir.

كنت حائرا بين تأثيرات الطبيعة وموحيات الكتب والأسفار عندما سمعت الحب يهمس بشفتي سلمى في آذان نفسي،

Doğanın etkileriyle kitapların ve sayfaların esinleri arasında şaşkın dolaşırken aşkın Salma'nın dudaklarıyla ruhumun kulaklarına fısıldadığını duydum,

وكانت حياتي خالية مقفرة باردة شبيهة بسبات آدم في الفردوس عندما رأيت سلمى منتصبة أمامي كعمود النور.

hayatım boş, ıssız ve soğuktu, Adem'in cennetteki uykusuna benziyordu, işte o zaman Salma'yı karşımda bir nur sütunu gibi dikilmiş gördüm.

فسلمى كرامة هي حواء هذا القلب المملوء بالأسرار والعجائب، وهي التي أفهمته كنه هذا الوجود، وأوقفته كالمرآة أمام هذه الأشباح.

Çünkü Salma Karama, sırlarla ve harikalarla dolu bu yüreğin Havva'sıdır; ona bu varlığın özünü kavratan ve onu bu hayaletlerin karşısına bir ayna gibi koyan odur.

حواء الأولى أخرجت آدم من الفردوس بإرادتها وانقياده، أما سلمى كرامة فأدخلتني إلى جنة الحب والطهر بحلاوتها واستعدادي، ولكن ما أصاب الإنسان الأول قد أصابني،

İlk Havva, Adem'i kendi iradesi ve onun boyun eğişiyle cennetten çıkardı; Salma Karama ise beni kendi tatlılığı ve benim hazır oluşumla aşkın ve temizliğin cennetine soktu; ama ilk insanın başına gelen benim de başıma geldi,

والسيف الناري الذي طرده من الفردوس هو كالسيف الذي أخافني بلمعان حده، وأبعدني كرها عن جنة المحبة قبل أن أخالف وصية، وقبل أن أذوق طعم ثمار الخير والشر.

onu cennetten kovan ateşten kılıç, ağzının parıltısıyla beni korkutan ve ben hiçbir buyruğa karşı gelmeden, iyiliğin ve kötülüğün meyvelerini tatmadan önce beni zorla sevgi cennetinden uzaklaştıran kılıç gibidir.

واليوم، وقد مرت الأعوام المظلمة طامسة بأقدامها رسوم تلك الأيام، لم يبق لي من ذلك الحلم الجميل سوى تذكارات موجعة ترفرف كالأجنحة غير المنظورة حول رأسي،

Ve bugün, karanlık yıllar ayaklarıyla o günlerin izlerini silerek geçip gitmişken, o güzel rüyadan bana başımın çevresinde görünmez kanatlar gibi çırpınan acı anılardan başka bir şey kalmadı,

مثيرة تنهدات الأسى في أعماق صدري، مستقطرة دموع اليأس والأسف من أجفاني ...

göğsümün derinliklerinde hüzün iç çekişlerini uyandıran, göz kapaklarımdan umutsuzluk ve pişmanlık yaşlarını damla damla süzen anılar...

وسلمى؛ سلمى الجميلة العذبة، قد ذهبت إلى ما وراء الشفق الأزرق، ولم يبق من آثارها في هذا العالم سوى غصات أليمة في قلبي، وقبر رخامي منتصب في ظلال أشجار السرو.

Ve Salma, güzel ve tatlı Salma, mavi alacakaranlığın ötesine gitti; bu dünyada ondan geriye yüreğimdeki acı düğümlerden ve servi ağaçlarının gölgesinde dikilen mermer bir mezardan başka bir iz kalmadı.

فذلك القبر وهذا القلب هما كل ما بقي ليحدث الوجود عن سلمى كرامة،

O mezar ve bu yürek, varlığa Salma Karama'yı anlatmak için kalan her şeydir,

غير أن السكينة التي تخفر القبور لا تفشي ذلك السر المصون الذي أخفته الآلهة في ظلمات التابوت، والأغصان التي امتصت عناصر الجسد لا تبيح بحفيفها مكنونات الحفرة.

ama mezarları bekleyen sessizlik, tanrıların tabutun karanlığında sakladığı o korunan sırrı açığa vurmaz; bedenin özlerini emen dallar da hışırtılarıyla çukurun saklı kalanlarını söylemez.

أما غصات هذا القلب وأوجاعه فهي التي تتكلم وهي التي تنسكب الآن مع قطرات الحبر السوداء معلنة للنور أشباح تلك المأساة التي مثلها الحب والجمال والموت.

Bu yüreğin düğümleri ve acılarıdır konuşan; şimdi kara mürekkep damlalarıyla birlikte dökülen ve aşkın, güzelliğin ve ölümün oynadığı o trajedinin hayaletlerini gün ışığına açan da onlardır.

فيا أصدقاء شبيبتي المنتشرين في بيروت، إذا مررتم بتلك المقبرة القريبة من غابة الصنوبر فادخلوها صامتين،

Ey Beyrut'a dağılmış gençlik dostlarım, çam ormanının yakınındaki o mezarlığın önünden geçerseniz, içine sessizce girin,

وسيروا ببطء كيلا تزعج أقدامكم رفات الراقدين تحت أطباق الثرى، وقفوا متهيبين بجانب قبر سلمى وحيوا عني التراب الذي ضم جثمانها.

toprağın katmanları altında uyuyanların kemiklerini ayaklarınız rahatsız etmesin diye yavaş yürüyün; Salma'nın mezarının yanında saygıyla durun ve onun bedenini saran toprağı benim yerime selamlayın.

ثم اذكروني بتنهدة قائلين في نفوسكم: ههنا دفنت آمال ذلك الفتى الذي نفته صروف الدهر إلى ما وراء البحار،

Sonra beni bir iç çekişle anın ve içinizden şöyle deyin: Burada, zamanın darbelerinin denizlerin ötesine sürdüğü o gencin umutları gömüldü,

وههنا توارت أمانيه، وانزوت أفراحه، وغارت دموعه، واضمحلت ابتساماته، وبين هذه المدافن الخرساء تنمو كآبته مع أشجار السرو والصفصاف،

burada dilekleri kayboldu, sevinçleri köşesine çekildi, gözyaşları çekilip gitti, gülümsemeleri söndü; bu dilsiz mezarlar arasında onun hüznü servilerle ve söğütlerle birlikte büyüyor,

وفوق هذا القبر ترفرف روحه كل ليلة مستأنسة بالذكرى، مرددة مع أشباح الوحشة ندبات الحزن والأسى،

ve bu mezarın üzerinde her gece ruhu çırpınıyor, anıyla avunarak, ıssızlığın hayaletleriyle birlikte hüznün ve kederin ağıtlarını tekrarlayarak,

نائحة مع الغصون على صبية كانت بالأمس نغمة شجية بين شفتي الحياة، فأصبحت اليوم سرا صامتا في صدر الأرض.

dallarla birlikte, dün hayatın dudakları arasında yanık bir ezgi olan, bugün ise toprağın bağrında sessiz bir sırra dönüşen bir genç kız için ağlayarak.

أستحلفكم يا رفاق الصبا بالنساء اللواتي أحبتهن قلوبكم أن تضعوا أكاليل الأزهار على قبر المرأة التي أحبها قلبي؛

Ey çocukluk arkadaşlarım, yüreklerinizin sevdiği kadınlar adına sizden yemin ederek dilerim: yüreğimin sevdiği kadının mezarına çiçek çelenkleri koyun;

فرب زهرة تلقونها على ضريح منسي تكون كقطرة الندى التي تسكبها أجفان الصباح بين أوراق الوردة الذابلة.

çünkü unutulmuş bir türbeye bıraktığınız bir çiçek, sabahın göz kapaklarının solmuş bir gülün yaprakları arasına döktüğü çiy damlası gibi olabilir.