De gebroken vleugels

كنت في الثامنة عشرة عندما فتح الحب عيني بأشعته السحرية، ولمس نفسي لأول مرة بأصابعه النارية.

Ik was achttien toen de liefde met haar betoverende stralen mijn ogen opende en voor het eerst met haar vurige vingers mijn ziel aanraakte.

وكانت سلمى كرامة المرأة الأولى التي أيقظت روحي بمحاسنها، ومشت أمامي إلى جنة العواطف العلوية، حيث تمر الأيام كالأحلام وتنقضي الليالي كالأعراس.

En Salma Karama was de eerste vrouw die mijn geest wekte met haar schoonheid en voor mij uit liep naar de hof van de verheven gevoelens, waar de dagen voorbijgaan als dromen en de nachten eindigen als bruiloften.

سلمى كرامة هي علمتني عبادة الجمال بجمالها، وأرتني خفايا الحب بانعطافها، وهي التي أنشدت على مسمعي أول بيت من قصيدة الحياة المعنوية.

Salma Karama leerde mij door haar schoonheid de schoonheid aanbidden, toonde mij door haar tederheid de geheimen van de liefde, en zij was het die mij het eerste vers zong van het gedicht van het geestelijke leven.

أي فتى لا يذكر الصبية الأولى التي أبدلت غفلة شبيبته بيقظة هائلة بلطفها، جارحة بعذوبتها، فتاكة بحلاوتها؟

Welke jongeman herinnert zich niet het eerste meisje dat door haar zachtheid de achteloosheid van zijn jeugd veranderde in een overweldigend ontwaken, verwondend door haar zoetheid, dodelijk door haar lieflijkheid?

من منا لا يذوب حنينا إلى تلك الساعة الغريبة التي إذا انتبه فيها فجأة رأى كليته قد انقلبت وتحولت،

Wie van ons smelt niet weg van verlangen naar dat vreemde uur waarin hij, plotseling ontwakend, zijn hele wezen omgekeerd en veranderd zag,

وأعماقه قد اتسعت وانبسطت وتبطنت بانفعالات لذيذة بكل ما فيها من مرارة الكتمان، مستحبة بكل ما يكتنفها من الدموع والشوق والسهاد؟

en zijn diepten verruimd, ontvouwen en bekleed met heerlijke ontroeringen, met al de bitterheid van het verzwijgen die erin ligt, dierbaar met al de tranen, het verlangen en de slapeloosheid die ze omringen?

لكل فتى سلمى تظهر على حين غفلة في ربيع حياته، وتجعل لانفراده معنى شعريا، وتبدل وحشة أيامه بالأنس، وسكينة لياليه بالأنغام.

Iedere jongeman heeft een Salma die onverwacht verschijnt in de lente van zijn leven, zijn eenzaamheid een poëtische betekenis geeft en de verlatenheid van zijn dagen verandert in vertrouwelijkheid en de stilte van zijn nachten in melodieën.

كنت حائرا بين تأثيرات الطبيعة وموحيات الكتب والأسفار عندما سمعت الحب يهمس بشفتي سلمى في آذان نفسي،

Ik dwaalde radeloos tussen de invloeden van de natuur en de ingevingen van boeken en geschriften toen ik de liefde met Salma's lippen in de oren van mijn ziel hoorde fluisteren,

وكانت حياتي خالية مقفرة باردة شبيهة بسبات آدم في الفردوس عندما رأيت سلمى منتصبة أمامي كعمود النور.

en mijn leven was leeg, verlaten en koud, gelijk aan Adams sluimer in het paradijs, toen ik Salma voor mij zag staan als een zuil van licht.

فسلمى كرامة هي حواء هذا القلب المملوء بالأسرار والعجائب، وهي التي أفهمته كنه هذا الوجود، وأوقفته كالمرآة أمام هذه الأشباح.

Want Salma Karama is de Eva van dit hart vol geheimen en wonderen; zij deed het de kern van dit bestaan begrijpen en zette het als een spiegel voor deze schimmen.

حواء الأولى أخرجت آدم من الفردوس بإرادتها وانقياده، أما سلمى كرامة فأدخلتني إلى جنة الحب والطهر بحلاوتها واستعدادي، ولكن ما أصاب الإنسان الأول قد أصابني،

De eerste Eva leidde Adam uit het paradijs door haar wil en zijn volgzaamheid, maar Salma Karama leidde mij binnen in de hof van liefde en reinheid door haar zoetheid en mijn bereidheid; maar wat de eerste mens overkwam, overkwam ook mij,

والسيف الناري الذي طرده من الفردوس هو كالسيف الذي أخافني بلمعان حده، وأبعدني كرها عن جنة المحبة قبل أن أخالف وصية، وقبل أن أذوق طعم ثمار الخير والشر.

en het vurige zwaard dat hem uit het paradijs verdreef, is als het zwaard dat mij met de glans van zijn snede deed schrikken en mij tegen mijn wil uit de hof van de liefde verwijderde, voordat ik een gebod had overtreden, voordat ik de vruchten van goed en kwaad had geproefd.

واليوم، وقد مرت الأعوام المظلمة طامسة بأقدامها رسوم تلك الأيام، لم يبق لي من ذلك الحلم الجميل سوى تذكارات موجعة ترفرف كالأجنحة غير المنظورة حول رأسي،

En vandaag, nu de duistere jaren voorbij zijn gegaan en met hun voeten de sporen van die dagen hebben uitgewist, blijft mij van die mooie droom niets dan pijnlijke herinneringen die als onzichtbare vleugels rond mijn hoofd fladderen,

مثيرة تنهدات الأسى في أعماق صدري، مستقطرة دموع اليأس والأسف من أجفاني ...

die zuchten van verdriet wekken in de diepte van mijn borst en tranen van wanhoop en spijt uit mijn oogleden doen druppelen...

وسلمى؛ سلمى الجميلة العذبة، قد ذهبت إلى ما وراء الشفق الأزرق، ولم يبق من آثارها في هذا العالم سوى غصات أليمة في قلبي، وقبر رخامي منتصب في ظلال أشجار السرو.

En Salma, de mooie, lieflijke Salma, is heengegaan voorbij de blauwe schemering, en van haar is in deze wereld niets overgebleven dan pijnlijke krampen in mijn hart en een marmeren graf dat in de schaduw van de cipressen staat.

فذلك القبر وهذا القلب هما كل ما بقي ليحدث الوجود عن سلمى كرامة،

Dat graf en dit hart zijn alles wat er is overgebleven om het bestaan van Salma Karama te vertellen,

غير أن السكينة التي تخفر القبور لا تفشي ذلك السر المصون الذي أخفته الآلهة في ظلمات التابوت، والأغصان التي امتصت عناصر الجسد لا تبيح بحفيفها مكنونات الحفرة.

maar de stilte die de graven bewaakt, verraadt niet dat behoede geheim dat de goden verborgen in de duisternis van de doodkist, en de takken die de stoffen van het lichaam hebben opgezogen, onthullen met hun ruisen niet wat de groeve verbergt.

أما غصات هذا القلب وأوجاعه فهي التي تتكلم وهي التي تنسكب الآن مع قطرات الحبر السوداء معلنة للنور أشباح تلك المأساة التي مثلها الحب والجمال والموت.

Maar het zijn de krampen en de pijnen van dit hart die spreken, en zij zijn het die zich nu uitstorten met de zwarte druppels inkt en aan het licht de schimmen bekendmaken van die tragedie die liefde, schoonheid en dood hebben gespeeld.

فيا أصدقاء شبيبتي المنتشرين في بيروت، إذا مررتم بتلك المقبرة القريبة من غابة الصنوبر فادخلوها صامتين،

O vrienden van mijn jeugd, verspreid over Beiroet, als jullie langs die begraafplaats bij het dennenbos komen, ga er dan zwijgend binnen,

وسيروا ببطء كيلا تزعج أقدامكم رفات الراقدين تحت أطباق الثرى، وقفوا متهيبين بجانب قبر سلمى وحيوا عني التراب الذي ضم جثمانها.

en loop langzaam, opdat jullie voeten de resten niet verstoren van hen die onder de lagen aarde slapen; blijf eerbiedig staan bij het graf van Salma en groet voor mij het stof dat haar lichaam omsluit.

ثم اذكروني بتنهدة قائلين في نفوسكم: ههنا دفنت آمال ذلك الفتى الذي نفته صروف الدهر إلى ما وراء البحار،

Gedenk mij dan met een zucht en zeg in jullie ziel: hier werden de hoopvolle verwachtingen begraven van die jongeman die door de slagen van het lot over de zeeën werd verbannen,

وههنا توارت أمانيه، وانزوت أفراحه، وغارت دموعه، واضمحلت ابتساماته، وبين هذه المدافن الخرساء تنمو كآبته مع أشجار السرو والصفصاف،

hier verdwenen zijn wensen, trokken zijn vreugden zich terug, zonken zijn tranen weg en vervaagden zijn glimlachen, en tussen deze stomme graven groeit zijn droefheid met de cipressen en de wilgen,

وفوق هذا القبر ترفرف روحه كل ليلة مستأنسة بالذكرى، مرددة مع أشباح الوحشة ندبات الحزن والأسى،

en boven dit graf fladdert elke nacht zijn ziel, getroost door de herinnering, met de schimmen van de eenzaamheid de klachten van verdriet en smart herhalend,

نائحة مع الغصون على صبية كانت بالأمس نغمة شجية بين شفتي الحياة، فأصبحت اليوم سرا صامتا في صدر الأرض.

met de takken rouwend om een meisje dat gisteren een weemoedige melodie was tussen de lippen van het leven en vandaag een stil geheim is geworden in de schoot van de aarde.

أستحلفكم يا رفاق الصبا بالنساء اللواتي أحبتهن قلوبكم أن تضعوا أكاليل الأزهار على قبر المرأة التي أحبها قلبي؛

Ik bezweer jullie, makkers van mijn jeugd, bij de vrouwen die jullie harten hebben liefgehad: leg kransen van bloemen op het graf van de vrouw die mijn hart liefhad;

فرب زهرة تلقونها على ضريح منسي تكون كقطرة الندى التي تسكبها أجفان الصباح بين أوراق الوردة الذابلة.

want misschien is een bloem die jullie op een vergeten graftombe leggen als de dauwdruppel die de oogleden van de morgen tussen de bladeren van de verwelkte roos uitgieten.