Anna Karenina

Все счастливые семьи похожи друг на друга, каждая несчастливая семья несчастлива по-своему.

Bütün xoşbəxt ailələr bir-birinə bənzəyir, hər bədbəxt ailə isə özünəməxsus şəkildə bədbəxtdir.

Все смешалось в доме Облонских. Жена узнала, что муж был в связи с бывшею в их доме француженкою-гувернанткой, и объявила мужу, что не может жить с ним в одном доме.

Oblonskilərin evində hər şey bir-birinə qarışmışdı. Arvad bilmişdi ki, əri onların evində yaşamış fransız mürəbbiyə ilə əlaqədə olub, və ərinə bildirmişdi ki, onunla bir evdə yaşaya bilməz.

Положение это продолжалось уже третий день и мучительно чувствовалось и самими супругами, и всеми членами семьи, и домочадцами.

Bu vəziyyət artıq üçüncü gün idi ki, davam edirdi və həm ər-arvadın özləri, həm ailənin bütün üzvləri, həm də ev adamları bunu əzabla hiss edirdilər.

Все члены семьи и домочадцы чувствовали, что нет смысла в их сожительстве и что на каждом постоялом дворе случайно сошедшиеся люди более связаны между собой, чем они, члены семьи и домочадцы Облонских.

Ailənin bütün üzvləri və ev adamları hiss edirdilər ki, onların bir yerdə yaşamasının heç bir mənası yoxdur və hər hansı karvansarada təsadüfən rastlaşmış adamlar bir-biri ilə onlardan, Oblonskilərin ailə üzvlərindən və ev adamlarından daha çox bağlıdırlar.

Жена не выходила из своих комнат, мужа третий день не было дома.

Arvad öz otaqlarından çıxmırdı, ər isə üçüncü gün idi ki, evdə yox idi.

Дети бегали по всему дому, как потерянные; англичанка поссорилась с экономкой и написала записку приятельнице, прося приискать ей новое место; повар ушел вчера со двора, во время самого обеда; черная кухарка и кучер просили расчета.

Uşaqlar azmış kimi bütün evdə o yan-bu yana qaçırdılar; ingilis mürəbbiyə ev müdirəsi ilə dalaşıb rəfiqəsinə məktub yazmış, ondan özünə yeni yer axtarmağı xahiş etmişdi; aşpaz dünən elə nahar vaxtı həyətdən çıxıb getmişdi; qara işlərə baxan aşpaz qadınla arabaçı haqq-hesablarını istəmişdilər.

На третий день после ссоры князь Степан Аркадьич Облонский — Стива, как его звали в свете, — в обычный час, то есть в восемь часов утра, проснулся не в спальне жены, а в своем кабинете, на сафьянном диване.

Davadan sonrakı üçüncü gün knyaz Stepan Arkadyeviç Oblonski, yüksək cəmiyyətdə çağırıldığı kimi desək, Stiva, həmişəki vaxtda, yəni səhər saat səkkizdə arvadının yataq otağında deyil, öz kabinetində, saxtiyan divanın üstündə oyandı.

Он повернул свое полное, выхоленное тело на пружинах дивана, как бы желая опять заснуть надолго, с другой стороны крепко обнял подушку и прижался к ней щекой; но вдруг вскочил, сел на диван и открыл глаза.

O, dolğun, bəslənmiş bədənini divanın yayları üstündə çevirdi, sanki yenidən uzun-uzadı yatmaq istəyirdi, o biri tərəfdən balışı bərk qucaqlayıb yanağını ona sıxdı; lakin birdən sıçrayıb divanda oturdu və gözlərini açdı.

«Да, да, как это было? — думал он, вспоминая сон. — Да, как это было? Да! Алабин давал обед в Дармштадте; нет, не в Дармштадте, а что-то американское. Да, но там Дармштадт был в Америке.

«Hə, hə, bu necə idi? — deyə yuxusunu xatırlayaraq düşünürdü. — Hə, necə idi? Hə! Alabin Darmştadtda nahar verirdi; yox, Darmştadtda yox, nəsə amerikan bir şey idi. Hə, amma orada Darmştadt Amerikada idi.

Да, Алабин давал обед на стеклянных столах, да, — и столы пели: Il mio tesoro и не Il mio tesoro, а что-то лучше, и какие-то маленькие графинчики, и они же женщины», — вспоминал он.

Hə, Alabin şüşə stollar üstündə nahar verirdi, hə, stollar da oxuyurdu: Il mio tesoro, yox, Il mio tesoro yox, ondan da yaxşı bir şey; bir də hansısa balaca qrafinlər vardı, onlar həm də qadın idilər», — deyə xatırlayırdı.

Глаза Степана Аркадьича весело заблестели, и он задумался, улыбаясь. «Да, хорошо было, очень хорошо. Много еще что-то там было отличного, да не скажешь словами и мыслями даже наяву не выразишь».

Stepan Arkadyeviçin gözləri şən-şən parıldadı, o, gülümsəyərək fikrə getdi. «Hə, yaxşı idi, çox yaxşı idi. Orada daha nə qədər gözəl şeylər vardı, amma sözlə deyə bilməzsən, oyaqkən fikirlə də ifadə edə bilməzsən».

И, заметив полосу света, пробившуюся сбоку одной из суконных стор, он весело скинул ноги с дивана, отыскал ими шитые женой (подарок ко дню рождения в прошлом году), обделанные в золотистый сафьян туфли, и по старой, девятилетней привычке, не вставая, потянулся рукой к тому месту, где в спальне у него висел халат.

Mahud pərdələrdən birinin yanından içəri süzülən işıq zolağını görüb, ayaqlarını şən bir hərəkətlə divandan aşağı atdı, onlarla arvadının tikdiyi (keçən il ad gününə hədiyyə), qızılı saxtiyanla haşiyələnmiş başmaqlarını axtarıb tapdı və köhnə, doqquz illik vərdişi ilə, yerindən qalxmadan, əlini yataq otağında xalatının asıldığı yerə uzatdı.

И тут он вспомнил вдруг, как и почему он спит не в спальне жены, а в кабинете; улыбка исчезла с его лица, он сморщил лоб.

Və elə bu an birdən yadına düşdü ki, arvadının yataq otağında yox, kabinetdə necə və nə üçün yatır; təbəssüm üzündən çəkildi, alnını qırışdırdı.

«Ах, ах, ах! Ааа!..» — замычал он, вспоминая все, что было. И его воображению представились опять все подробности ссоры с женою, вся безвыходность его положения и мучительнее всего собственная вина его.

«Ah, ah, ah! Aaa!..» — deyə o, olub-keçənlərin hamısını xatırlayaraq zarıdı. Və onun təsəvvüründə yenə arvadı ilə davanın bütün təfərrüatları, vəziyyətinin bütün çıxılmazlığı və hamısından əzablısı, öz təqsiri canlandı.

«Да! она не простит и не может простить. И всего ужаснее то, что виной всему я, виной я, а не виноват. В этом-то вся драма, — думал он. — Ах, ах, ах!» — приговаривал он с отчаянием, вспоминая самые тяжелые для себя впечатления из этой ссоры.

«Hə! O, bağışlamayacaq, bağışlaya da bilməz. Hamısından dəhşətlisi də budur ki, hər şeyin təqsiri məndədir, təqsir məndədir, amma günahkar deyiləm. Bütün dram da elə bundadır, — deyə düşünürdü. — Ah, ah, ah!» — deyə bu davadan özü üçün ən ağır təəssüratları xatırlayaraq ümidsizliklə təkrarlayırdı.

Неприятнее всего была та первая минута, когда он, вернувшись из театра, веселый и довольный, с огромною грушей для жены в руке, не нашел жены в гостиной; к удивлению, не нашел ее и в кабинете и, наконец, увидал ее в спальне с несчастною, открывшею все, запиской в руке.

Ən xoşagəlməzi o ilk dəqiqə idi ki, o, teatrdan şən və razı halda, əlində arvadı üçün iri bir armudla qayıdanda arvadını qonaq otağında tapmadı; təəccüb içində onu kabinetdə də tapmadı və nəhayət, onu yataq otağında, əlində hər şeyi açıb ortaya qoyan o bədbəxt məktubla gördü.

Она, эта вечно озабоченная, и хлопотливая, и недалекая, какою он считал ее, Долли, неподвижно сидела с запиской в руке и с выражением ужаса, отчаяния и гнева смотрела на него.

Həmişə qayğılı, həmişə əlləşib-vuruşan və onun fikrincə o qədər də ağıllı olmayan Dolli, əlində məktub, yerində donub oturmuşdu və dəhşət, ümidsizlik və qəzəb dolu bir ifadə ilə ona baxırdı.

— Что это? это? — спрашивала она, указывая на записку.

— Bu nədir? Bu? — deyə o, məktubu göstərərək soruşurdu.

И при этом воспоминании, как это часто бывает, мучало Степана Аркадьича не столько самое событие, сколько то, как он ответил на эти слова жены.

Bu xatirədə də, çox vaxt olduğu kimi, Stepan Arkadyeviçə hadisənin özündən çox, arvadının bu sözlərinə necə cavab verməsi əzab verirdi.

С ним случилось в эту минуту то, что случается с людьми, когда они неожиданно уличены в чем-нибудь слишком постыдном. Он не сумел приготовить свое лицо к тому положению, в которое он становился перед женой после открытия его вины.

Bu dəqiqə onun başına, adamlar həddindən artıq biabırçı bir işdə qəfildən yaxalananda başlarına gələn hal gəldi. Təqsiri açılandan sonra arvadının qarşısında düşdüyü vəziyyətə üzünü hazırlaya bilmədi.

Вместо того чтоб оскорбиться, отрекаться, оправдываться, просить прощения, оставаться даже равнодушным — все было бы лучше того, что он сделал!

İncimək, danmaq, özünü doğrultmaq, bağışlanmaq diləmək, hətta laqeyd qalmaq əvəzinə, axı bunların hər biri onun elədiyindən yaxşı olardı!

— его лицо совершенно невольно («рефлексы головного мозга», — подумал Степан Аркадьич, который любил физиологию), совершенно невольно вдруг улыбнулось привычною, доброю и потому глупою улыбкой.

onun üzü tamamilə qeyri-ixtiyari («beyin refleksləri», — deyə fiziologiyanı sevən Stepan Arkadyeviç düşündü), tamamilə qeyri-ixtiyari olaraq birdən adi, mehriban və elə buna görə də axmaq bir təbəssümlə gülümsədi.

Эту глупую улыбку он не мог простить себе. Увидав эту улыбку, Долли вздрогнула, как от физической боли, разразилась, со свойственною ей горячностью, потоком жестоких слов и выбежала из комнаты. С тех пор она не хотела видеть мужа.

Bu axmaq təbəssümü o, özünə bağışlaya bilmirdi. Bu təbəssümü görən Dolli sanki fiziki ağrıdan diksindi, özünəməxsus qızğınlıqla sel kimi amansız sözlər yağdırdı və otaqdan qaçıb çıxdı. O vaxtdan bəri ərini görmək istəmirdi.

«Всему виной эта глупая улыбка», — думал Степан Аркадьич.

«Hər şeyin təqsiri bu axmaq təbəssümdədir», — deyə Stepan Arkadyeviç düşünürdü.

«Но что ж делать? что ж делать?» — с отчаянием говорил он себе и не находил ответа.

«Bəs nə etməli? Nə etməli?» — deyə o, ümidsizliklə öz-özünə deyir və cavab tapmırdı.