Les Trois Mousquetaires

DANS LAQUELLE IL EST ÉTABLI QUE, MALGRÉ LEURS NOM EN OS ET EN IS, LES HÉROS DE L’HISTOIRE QUE NOUS ALLONS AVOIR L’HONNEUR DE RACONTER A NOS LECTEURS N’ONT RIEN DE MYTHOLOGIQUE.

W KTÓRYM STWIERDZONO, ŻE BOHATEROWIE HISTORII, KTÓRĄ BĘDZIEMY MIELI ZASZCZYT OPOWIEDZIEĆ NASZYM CZYTELNIKOM, NIE MAJĄ W SOBIE NIC MITOLOGICZNEGO, POMIMO ICH IMIONA KOŃCZĄCE SIĘ NA OS I IS.

Il y a un an à peu près, qu’en faisant à la Bibliothèque royale des recherches pour mon histoire de Louis XIV, je tombai par hasard sur les Mémoires de M. d’Artagnan, imprimés — comme la plus grande partie des ouvrages de cette époque, où les auteurs tenaient à dire la vérité sans aller faire un tour plus ou moins long à la Bastille — à Amsterdam, chez Pierre Rouge.

Około roku temu, podczas badań w Bibliotece Królewskiej do mojej historii Ludwika XIV, natknąłem się na Pamiętniki M. d’Artagnana, wydrukowane — jak większość dzieł z tamtego okresu, kiedy autorzy chcieli mówić prawdę, nie spędzając zbyt wiele czasu w Bastylii — w Amsterdamie przez Pierre’a Rouge’a.

Le titre me séduisit: je les emportai chez moi, avec la permission de M. le conservateur; bien entendu, je les dévorai.

Tytuł wydał mi się interesujący: zabrałem je do domu, za zgodą kuratora; oczywiście, że je pochłonąłem.

Mon intention n’est pas de faire ici une analyse de ce curieux ouvrage, et je me contenterai d’y renvoyer ceux de mes lecteurs qui apprécient les tableaux d’époques.

Nie zamierzam tu analizować tego osobliwego dzieła, po prostu odeślę do niego czytelników, którzy cenią malarstwo z tamtego okresu.

Ils y trouveront des portraits crayonnés de main de maître; et, quoique les esquisses soient, pour la plupart du temps, tracées sur des portes de caserne et sur des murs de cabaret, ils n’y reconnaîtront pas moins, aussi ressemblantes que dans l’histoire de M. Anquetil, les images de Louis XIII, d’Anne d’Autriche, de Richelieu, de Mazarin et de la plupart des courtisans de l’époque.

Znajdą tam portrety namalowane ręką mistrza; i chociaż większość szkiców powstała na drzwiach koszar i ścianach kabaretów, rozpoznają jednak równie realistyczne jak w opowieści pana Anquetila wizerunki Ludwika XIII, Anny Austriackiej, Richelieu, Mazarina i większości dworzan epoki.

Mais, comme on le sait, ce qui frappe l’esprit capricieux du poète n’est pas toujours ce qui impressionne la masse des lecteurs.

Ale jak wiemy, to co uderza w kapryśny umysł poety, nie zawsze robi wrażenie na masie czytelników.

Or, tout en admirant, comme les autres admireront sans doute, les détails que nous avons signalés, la chose qui nous préoccupa le plus est une chose à laquelle bien certainement personne avant nous n’avait fait la moindre attention.

Teraz, podziwiając (a inni z pewnością również będą podziwiać) szczegóły, na które zwróciliśmy uwagę, to, co nas najbardziej zaniepokoiło, to coś, na co z pewnością nikt przed nami nie zwrócił najmniejszej uwagi.

D’Artagnan raconte qu’à sa première visite à M. de Tréville, le capitaine des mousquetaires du roi, il rencontra dans son antichambre trois jeunes gens servant dans l’illustre corps où il sollicitait l’honneur d’être reçu, et ayant nom Athos, Porthos et Aramis.

D’Artagnan opowiada, że ​​podczas swojej pierwszej wizyty u M. de Tréville, kapitana muszkieterów królewskich, spotkał w jego przedsionku trzech młodych mężczyzn służących w znakomitym korpusie, do którego chciał dostąpić zaszczytu przyjęcia. Byli to Athos, Portos i Aramis.

Nous l’avouons, ces trois noms étrangers nous frappèrent, et il nous vint aussitôt à l’esprit qu’ils n’étaient que des pseudonymes à l’aide desquels d’Artagnan avait déguisé des noms peut-être illustres, si toutefois les porteurs de ces noms d’emprunt ne les avaient pas choisis eux-mêmes le jour où, par caprice, par mécontentement ou par défaut de fortune, ils avaient endossé la simple casaque de mousquetaire.

Przyznajemy, że te trzy obce nazwiska zrobiły na nas wrażenie i od razu przyszło nam na myśl, że były to tylko pseudonimy, pod którymi d’Artagnan ukrył nazwiska być może znakomite, jeśli w ogóle nosiciele tych zapożyczonych nazwisk nie wybrali ich sami w dniu, w którym z kaprysu, niezadowolenia lub nieszczęścia włożyli płaszcz prostego muszkietera.

Dès lors nous n’eûmes plus de repos que nous n’eussions retrouvé, dans les ouvrages contemporains, une trace quelconque de ces noms extraordinaires qui avaient fort éveillé notre curiosité.

Od tej pory nie zaznaliśmy spokoju, dopóki nie znaleźliśmy w dziełach współczesnych nam osób śladu tych niezwykłych nazw, które tak bardzo pobudziły naszą ciekawość.

Le seul catalogue des livres que nous lûmes pour arriver à ce but remplirait un feuilleton tout entier, ce qui serait peut-être fort instructif, mais à coups sûr peu amusant pour nos lecteurs.

Katalog książek, które przeczytalibyśmy, aby osiągnąć ten cel, zapełniłby całą serię, co mogłoby być bardzo pouczające, ale na pewno nie byłoby zbyt rozrywkowe dla naszych czytelników.

Nous nous contenterons donc de leur dire qu’au moment où, découragé de tant d’investigations infructueuses, nous allions abandonner notre recherche, nous trouvâmes enfin, guidé par les conseils de notre illustre et savant ami Paulin Paris, un manuscrit in-folio, coté le n° 4772 ou 4773, nous ne nous le rappelons plus bien, ayant pour titre:

Powiemy im zatem po prostu, że w chwili, gdy zniechęceni wieloma bezowocnymi badaniami, mieliśmy już zaniechać naszych poszukiwań, znaleźliśmy w końcu, za radą naszego znakomitego i uczonego przyjaciela Paulina Parisa, manuskrypt w formie folio, skatalogowany pod numerem 4772 lub 4773, którego już dokładnie nie pamiętamy, zatytułowany:

«Mémoires de M. le comte de La Fère, concernant quelques-uns des événements qui se passèrent en France vers la fin du règne du roi Louis XIII et le commencement du règne du roi Louis XIV.»

„Wspomnienia hrabiego de La Fère dotyczące niektórych wydarzeń, które miały miejsce we Francji pod koniec panowania króla Ludwika XIII i na początku panowania króla Ludwika XIV”.

On devine si notre joie fut grande, lorsqu’en feuilletant ce manuscrit, notre dernier espoir, nous trouvâmes à la vingtième page le nom d’Athos, à la vingt-septième le nom de Porthos, et à la trente et unième le nom d’Aramis.

Możemy sobie wyobrazić, jak wielka była nasza radość, gdy przeglądając ten rękopis, naszą ostatnią nadzieję, na stronie dwudziestej znaleźliśmy imię Atosa, na dwudziestej siódmej imię Portosa, a na trzydziestej pierwszej imię Aramisa.

La découverte d’un manuscrit complètement inconnu, dans une époque où la science historique est poussée à un si haut degré, nous parut presque miraculeuse.

Odkrycie całkowicie nieznanego manuskryptu w czasach, gdy nauka historyczna osiągnęła tak wysoki poziom, wydawało się nam niemal cudem.

Aussi nous hâtâmes-nous de solliciter la permission de le faire imprimer, dans le but de nous présenter un jour avec le bagage des autres à l’Académie des inscriptions et belles-lettres, si nous n’arrivions, chose fort probable, à entrer à l’Académie française avec notre propre bagage.

Pospieszyliśmy więc z prośbą o pozwolenie na druk, licząc na to, że pewnego dnia uda nam się pojawić z bagażem innych w Akademii Inskrypcji i Literatury Pięknej, jeśli nie uda nam się, co było bardzo prawdopodobne, dostać do Akademii Francuskiej z własnym bagażem.

Cette permission, nous devons le dire, nous fut gracieusement accordée; ce que nous consignons ici pour donner un démenti public aux malveillants qui prétendent que nous vivons sous un gouvernement assez médiocrement disposé à l’endroit des gens de lettres.

Musimy przyznać, że to pozwolenie zostało nam łaskawie udzielone, a zapisujemy je tutaj, aby publicznie odeprzeć złośliwości twierdzące, że żyjemy pod rządami raczej nieprzychylnie nastawionymi do ludzi pióra.

Or, c’est la première partie de ce précieux manuscrit que nous offrons aujourd’hui à nos lecteurs, en lui restituant le titre qui lui convient, prenant l’engagement, si, comme nous n’en doutons pas, cette première partie obtient le succès qu’elle mérite, de publier incessamment la seconde.

Dziś oddajemy naszym Czytelnikom pierwszą część tego cennego manuskryptu, przywracając mu odpowiadający mu tytuł i podejmując się zobowiązania, że ​​jeśli – nie mamy wątpliwości – ta pierwsza część osiągnie zasłużony sukces, opublikujemy drugą bezzwłocznie.

En attendant, comme le parrain est un second père, nous invitons le lecteur à s’en prendre à nous, et non au comte de La Fère, de son plaisir ou de son ennui.

Tymczasem, ponieważ ojciec chrzestny jest drugim ojcem, zachęcamy czytelnika, aby obwinił nas, a nie hrabiego La Fère, za swoją przyjemność lub nudę.

Cela posé, passons à notre histoire.

Skoro już o tym mowa, przejdźmy do naszej opowieści.