
Türkiye'de Gelenekler ve Günlük Yaşam
Traditions et vie quotidienne en Turquie
Mots clés
- misafirperverlikhospitalité
- gelenektradition
- gündelik hayatvie quotidienne
- dayanışmasolidarité
- saygırespect
- çaythé
- kahvecafé
- sofratable à manger
- misafirinvité
- ev sahibihôte
- ailefamille
- komşuvoisin
Voir les 26 mots
- bayramfête
- harçlıkargent de poche
- ziyaretvisite
- hamamhammam
- nazar boncuğuœil porte-bonheur
- ritüelrituel
- sohbetconversation
- mahallequartier
- görgüétiquette
- selamlaşmasalutation
- el sanatıartisanat
- halıtapis
- çinicéramique
- imecetravail collectif bénévole
Bir ülkeyi tanımak için tarihini ve coğrafyasını bilmek yetmez, insanların gündelik hayatına da bakmak gerekir. Türkiye'nin gündelik hayatında Anadolu'nun eski gelenekleri, İslam kültürü ve modern şehir yaşamı iç içedir.
Pour connaître un pays, il ne suffit pas de connaître son histoire et sa géographie ; il faut aussi regarder la vie quotidienne des gens. Dans la vie quotidienne turque, les vieilles traditions anatoliennes, la culture islamique et la vie urbaine moderne sont étroitement mêlées.
Konukseverlik, aile bağları, komşuluk ve büyüklere saygı bu hayatın temel taşlarıdır. Bu değerler kitaplarda kalmaz. Kapıda çıkarılan ayakkabıda, ikram edilen çayda, otobüste yaşlılara verilen yerde her gün kendini gösterir.
L'hospitalité, les liens familiaux, le bon voisinage et le respect des aînés sont les piliers de cette vie. Ces valeurs ne restent pas dans les livres. Elles se manifestent chaque jour : dans les chaussures qu'on enlève à la porte, dans le thé qu'on offre, dans la place qu'on cède dans le bus à une personne âgée.
Misafirperverlik: Misafir Bereketiyle Gelir
L'hospitalité : l'invité apporte la prospérité
Türkiye'de misafire büyük değer verilir. Habersiz gelen konuğa 'Tanrı misafiri' denir ve böyle bir konuk kapıdan geri çevrilmez. Ev sahibi elindeki en iyi yiyeceği çıkarır, en güzel fincanları kullanır. Sofra sade olsa bile misafir hemen buyur edilir. Nitekim bir atasözünde 'Misafir umduğunu değil, bulduğunu yer.' denir. Misafiri aç ya da çaysız göndermek ayıp sayılır.
En Turquie, on accorde une grande valeur aux invités. Celui qui arrive sans prévenir est appelé 'Tanrı misafiri', un invité envoyé par Dieu, et on ne renvoie jamais un tel invité. L'hôte sort ce qu'il a de meilleur et utilise ses plus belles tasses. Même si la table est simple, on invite aussitôt l'invité à s'asseoir. Comme dit le proverbe, 'Misafir umduğunu değil, bulduğunu yer' : l'invité mange non ce qu'il espérait, mais ce qu'il trouve. Laisser repartir un invité le ventre vide ou sans thé passe pour une honte.
Konukseverliğin en sık görülen işareti çaydır. Halıcıda, oto tamircisinde, hatta devlet dairesinde bile misafire hemen çay söylenir. Bu ikramı kabul etmek kibarlıktır. Çay gelince sohbet de başlar ve bazen saatlerce sürer. Çay istemeyen biri 'Sağ olun, az önce içtim' diyerek teklifi nazikçe geri çevirebilir.
Le signe d'hospitalité le plus courant, c'est le thé. Chez un marchand de tapis, chez un garagiste, et même dans une administration, on commande aussitôt un thé pour le visiteur. Accepter cette offre est une marque de politesse. Avec le thé commence aussi la conversation, qui dure parfois des heures. Qui ne veut pas de thé peut refuser poliment en disant 'Sağ olun, az önce içtim' : merci, je viens d'en boire un.
Çay ve Kahve: Bardakta ve Fincanda Sohbet
Thé et café : la conversation dans un verre et une tasse
Türkiye, kişi başına çay tüketiminde yıllardır dünyanın ilk sıralarındadır. Çayın büyük kısmı Doğu Karadeniz'de, özellikle Rize'de yetişir. Evlerde çay iki katlı çaydanlıkta demlenir ve ince belli bardaklarda içilir. Bazıları demli çayı, bazıları açık çayı sever. Kahvaltıdan gece yarısına kadar çay hiç eksik olmaz. Çay ocaklarındaki çaycılar, tepsileriyle dükkân dükkân dolaşıp çay taşır.
Depuis des années, la Turquie figure parmi les premiers pays au monde pour la consommation de thé par habitant. La plus grande partie du thé pousse dans l'est de la région de la mer Noire, surtout à Rize. À la maison, on fait infuser le thé dans une théière à deux étages et on le boit dans de petits verres en forme de tulipe. Certains l'aiment fort, d'autres léger. Du petit-déjeuner jusqu'à minuit, le thé ne manque jamais. Les garçons des petits débits de thé circulent de boutique en boutique avec leurs plateaux.
Türk kahvesi ise daha özel anlara ayrılır. Cezvede köpüklü pişirilir ve küçük fincanlarda, yanında bir bardak suyla ikram edilir. Fincanın dibinde kalan telveyle fal bakılır. Kız istemeye gelen damat adayının kahvesini genç kız pişirir; bazen de şaka yollu kahveye tuz katar. 'Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır' sözü bu kültürü iyi anlatır. Türk kahvesi kültürü ve geleneği 2013'te UNESCO listesine girdi.
Le café turc, lui, est réservé aux moments particuliers. On le fait cuire avec sa mousse dans un cezve et on le sert dans de petites tasses, accompagné d'un verre d'eau. On lit l'avenir dans le marc resté au fond de la tasse. Lorsque la famille d'un jeune homme vient demander la main d'une jeune fille, c'est la jeune fille qui prépare le café du prétendant et, pour plaisanter, elle y met parfois du sel. Le dicton 'Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır', une tasse de café laisse quarante ans de souvenir, résume bien cette culture. La culture et la tradition du café turc sont entrées sur la liste de l'UNESCO en 2013.
Aile: Uzaktayken Bile Yakın
La famille : proches même de loin
Türkiye'de aile, hayatın merkezindedir. Eskiden, özellikle köylerde, büyükanne, büyükbaba, oğullar, gelinler ve torunlar aynı evde ya da aynı avluda yaşardı. Evlilik ya da meslek seçimi gibi önemli kararları çoğu zaman bütün aile birlikte konuşur. Biri hastalandığında ya da başı sıkıştığında ilk yardıma koşan yine ailedir.
En Turquie, la famille est au centre de la vie. Autrefois, surtout dans les villages, grands-parents, fils, belles-filles et petits-enfants vivaient sous le même toit ou autour de la même cour. Les décisions importantes, comme le mariage ou le choix d'un métier, sont souvent discutées par toute la famille. Quand quelqu'un tombe malade ou se trouve en difficulté, c'est encore la famille qui accourt la première.
Şehirleşmeyle birlikte aileler küçüldü; ancak aile bağları kopmadı. Pek çok genç evlenene kadar anne babasıyla yaşar. Pazar kahvaltıları, bayram ziyaretleri ve her gün telefonla hal hatır sormak bugün de yaygındır. Başarı da sorun da tek kişinin değil, bütün ailenin meselesi sayılır. Bu durum insana hem güven verir hem de sorumluluk yükler.
Avec l'urbanisation, les familles se sont réduites, mais les liens ne se sont pas rompus. Beaucoup de jeunes vivent chez leurs parents jusqu'au mariage. Les petits-déjeuners du dimanche, les visites des jours de fête et les coups de fil quotidiens pour prendre des nouvelles restent courants. Réussites et problèmes ne sont pas l'affaire d'une seule personne, mais de toute la famille. Cela donne un sentiment de sécurité et impose en même temps des responsabilités.
Büyüklere Saygı: Abla, Abi, Teyze, Amca
Le respect des aînés : abla, abi, teyze, amca
Türk çocukları büyüklere saygıyı küçük yaşta öğrenir. Bayramlarda büyüklerin eli öpülür ve alına götürülür. Yaşça büyük biri odaya girdiğinde gençler ayağa kalkar; otobüste de büyüklere yer verilir. Sofrada yemeğe önce büyükler başlar. Bazı ailelerde büyüklerin yanında bacak bacak üstüne atmak ya da sigara içmek hâlâ ayıp sayılır.
Les enfants turcs apprennent tôt à respecter leurs aînés. Pendant les fêtes, ils baisent la main des aînés et la portent à leur front. Quand une personne âgée entre dans la pièce, les jeunes se lèvent, et dans le bus ils lui cèdent leur place. À table, ce sont les aînés qui commencent à manger. Dans certaines familles, croiser les jambes ou fumer devant les aînés passe encore pour impoli.
Bu saygı dile de yansır. Türkçede yaşça büyük birine yalnızca adıyla seslenmek pek kibar bulunmaz. Bunun yerine 'abla', 'abi', 'teyze' ya da 'amca' denir. Bu sözcükler akraba olmayan insanlar için de kullanılır. Bakkala 'amca', pazarda sebze satan kadına 'teyze' demek hem saygıyı hem de yakınlığı gösterir. Resmî ortamlarda ise addan sonra 'Hanım' ya da 'Bey' eklenir ve kişiye Ayşe Hanım, Mehmet Bey diye seslenilir.
Ce respect se reflète aussi dans la langue. En turc, il n'est pas très poli d'appeler une personne plus âgée par son seul prénom. On dit plutôt 'abla' (grande sœur), 'abi' (grand frère), 'teyze' (tantine) ou 'amca' (tonton). Ces mots s'emploient aussi pour des personnes qui ne sont pas de la famille. Appeler l'épicier 'amca' ou la marchande de légumes du marché 'teyze' montre à la fois du respect et de la proximité. Dans un cadre formel, on ajoute 'Hanım' ou 'Bey' après le prénom et l'on dit Ayşe Hanım ou Mehmet Bey.
Sofra Kültürü: Uzun Kahvaltılar, Paylaşılan Tabaklar
La table : longs petits-déjeuners et plats partagés
Türkiye'de yemek, bir araya gelmek için iyi bir bahanedir. Özellikle hafta sonu kahvaltısı uzun sürer. Sofraya beyaz peynir, kaşar, zeytin, domates, salatalık, bal, kaymak, reçel ve haşlanmış yumurta dizilir. Yanında simit ya da sıcak ekmek bulunur, bazen tavada menemen ya da sucuklu yumurta da gelir. 'Kahvaltı' sözcüğü 'kahve altı'ndan türemiştir ve kahveden önce yenen yemek demektir.
En Turquie, le repas est un bon prétexte pour se retrouver. Le petit-déjeuner du week-end, en particulier, dure longtemps. On dispose sur la table du fromage blanc, du kaşar, des olives, des tomates, des concombres, du miel, du kaymak, de la confiture et des œufs durs. On y ajoute des simits ou du pain chaud, et parfois arrive un menemen ou des œufs au sucuk dans la poêle. Le mot 'kahvaltı' vient de 'kahve altı' et désigne ce que l'on mange avant le café.
Akşam yemeklerinde de paylaşmak esastır. Mezeler ve salatalar ortaya konur, herkes istediğinden alır. Yemeğe başlarken 'Afiyet olsun' denir. Yemeği yapan kişiye de 'Elinize sağlık' diye teşekkür edilir. Yemekten sonra çay gelir ve çoğu evde çay içilmeden kimse sofradan kalkmaz.
Au dîner aussi, la règle est de partager. Les mezzés et les salades sont posés au milieu, et chacun se sert. Avant de commencer, on dit 'Afiyet olsun' (Bon appétit). On remercie la personne qui a cuisiné en lui disant 'Elinize sağlık' (Bénies soient vos mains). Après le repas vient le thé, et dans la plupart des foyers personne ne se lève de table avant de l'avoir bu.
Türk Gelenekleri Hakkında İlginç Bilgiler
Ce qu'il faut savoir sur les traditions turques
Türk evlerinde ayakkabılar kapıda çıkarılır. Ev sahibi misafire genellikle terlik verir.
Dans les maisons turques, on enlève ses chaussures à la porte. L'hôte donne généralement des pantoufles aux invités.
Mavi camdan yapılan nazar boncuğu, kötü bakışlardan koruması için kapılara, arabalara ve bebeklerin giysilerine takılır.
L'œil bleu en verre, le nazar boncuğu, est accroché aux portes, aux voitures et aux vêtements des bébés pour protéger du mauvais œil.
Yeni bir ev, iş ya da araba alan birine 'Hayırlı olsun' denir. Bu dileğe genellikle 'Sağ ol' ya da 'Teşekkürler' diye karşılık verilir.
À quelqu'un qui a une nouvelle maison, un nouveau travail ou une nouvelle voiture, on dit 'Hayırlı olsun' (Que cela vous porte bonheur). On répond généralement 'Sağ ol' ou 'Teşekkürler' (Merci).
Düğünlerde gelinle damadın yakasına para iğnelenir, akrabalar altın takar. Bu takılar yeni çiftin ilk birikimi olur.
Aux mariages, on épingle des billets au col des mariés et la famille offre de l'or. Ces cadeaux deviennent les premières économies du jeune couple.
Bir evde cenaze olduğunda komşular birkaç gün boyunca o eve yemek getirir ve yas tutan aile mutfağa girmez. Ölünün ardından helva kavrulup dağıtılır.
Lorsqu'il y a un décès dans une maison, les voisins y apportent à manger pendant plusieurs jours et la famille en deuil ne cuisine pas. Après le décès, on fait griller du helva et on le distribue.
Türk hamamının kökleri Roma ve Bizans hamamlarına uzanır. Osmanlı döneminde insanlar hamama hem yıkanmak hem de buluşup sohbet etmek için giderdi.
Le hammam turc a ses racines dans les bains romains et byzantins. À l'époque ottomane, on allait au hammam à la fois pour se laver et pour se retrouver et bavarder.
Bayramlar: Ziyaretler ve Harçlıklar
Les fêtes : visites et argent de poche
Yılın en kalabalık ve hareketli günleri iki dinî bayramdır: Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı. Ramazan Bayramı bir aylık orucun ardından gelir ve üç gün sürer. Bayram sabahı erkekler bayram namazına gider, ardından ziyaretler başlar. Çocuklar büyüklerin elini öper ve harçlık alır. Misafirlere şeker ve tatlı ikram edilir. Bayramdan önce milyonlarca kişi memleketine gitmek için yola çıkar.
Les jours les plus animés de l'année sont ceux des deux fêtes religieuses : Ramazan Bayramı et Kurban Bayramı. Ramazan Bayramı suit le mois de jeûne et dure trois jours. Le matin, les hommes vont à la prière de la fête, puis commencent les visites. Les enfants baisent la main des aînés et reçoivent de l'argent de poche. On offre aux invités des bonbons et des douceurs. Avant la fête, des millions de personnes prennent la route pour rentrer dans leur ville natale.
Kurban Bayramı dört gün sürer ve kökü Hz. İbrahim'in hikâyesine dayanır. Durumu iyi olan aileler kurban keser, etin bir kısmını yoksullara ve komşulara dağıtır. Bayramda insanlar tanıdık tanımadık herkesle bayramlaşır. Küs olanlar barışır, uzun süredir görüşmeyen akrabalar birbirini arar.
Kurban Bayramı dure quatre jours et remonte à l'histoire d'Abraham. Les familles qui en ont les moyens sacrifient une bête et partagent une partie de la viande avec les pauvres et les voisins. Pendant la fête, on échange les vœux avec tout le monde, connu ou inconnu. Ceux qui étaient fâchés se réconcilient, et les parents qui ne s'étaient pas vus depuis longtemps reprennent contact.
Görgü: Yazılı Olmayan Kurallar
Le savoir-vivre : des règles non écrites
Türkiye'de gündelik hayatın yazılı olmayan pek çok kuralı vardır. Konuşan birinin sözünü kesmek kabalık sayılır. Taşınan komşuya yardım etmek ya da hasta komşuya çorba götürmek beklenen davranışlardır. Bu yardımın karşılığında kimse bir şey istemez. Köylerde bu yardımlaşmanın adı imecedir: Yol yapımında ya da hasatta bütün köy birlikte çalışır.
La vie quotidienne en Turquie obéit à de nombreuses règles non écrites. Couper la parole à quelqu'un passe pour impoli. Aider un voisin qui déménage ou apporter de la soupe à un voisin malade, c'est ce qu'on attend de chacun. Personne ne demande rien en échange de cette aide. Dans les villages, cette entraide s'appelle l'imece : pour construire un chemin ou faire la récolte, tout le village travaille ensemble.
Selamlaşma da kısa sürmez. Tanıdık biriyle karşılaşınca yalnızca 'Merhaba' demek yetmez; 'Nasılsın?', 'Evdekiler nasıl?', 'İşler nasıl?' gibi sorular da sorulur. Çalışan birine 'Kolay gelsin', hasta birine 'Geçmiş olsun' denir. Bu kalıpları bilen bir yabancı kısa sürede sıcak bir ilgiyle karşılanır.
Les salutations ne sont pas expédiées non plus. Quand on croise une connaissance, un simple 'Merhaba' ne suffit pas ; on demande aussi 'Nasılsın?' (Comment vas-tu ?), 'Evdekiler nasıl?' (Comment va la famille ?) et 'İşler nasıl?' (Comment va le travail ?). À quelqu'un qui travaille, on dit 'Kolay gelsin' (Bon courage), à un malade 'Geçmiş olsun' (Bon rétablissement). Un étranger qui connaît ces formules est vite accueilli chaleureusement.
El Sanatları: Halıdan Çiniye
L'artisanat : du tapis à la céramique
Anadolu'da el sanatları yüzyıllar boyunca hem geçim kaynağı hem de bir sanat dalı olmuştur. Halı ve kilim dokumacılığı köylerde bugün de sürer. Her yörenin kendine özgü desenleri ve renkleri vardır. Bir uzman, halıya bakarak onun nerede dokunduğunu söyleyebilir. Desenlerin de birer anlamı vardır: Koçboynuzu gücü, elibelinde ise kadını ve bereketi simgeler.
En Anatolie, l'artisanat a été pendant des siècles à la fois un gagne-pain et un art. Le tissage des tapis et des kilims se poursuit encore aujourd'hui dans les villages. Chaque région a ses motifs et ses couleurs. Un connaisseur peut regarder un tapis et dire où il a été tissé. Les motifs ont aussi un sens : la corne de bélier symbolise la force, et l'elibelinde, une figure aux mains sur les hanches, la femme et la fécondité.
Çini sanatı, Osmanlı döneminde, özellikle 16. yüzyılda en parlak çağını yaşadı. İznik çinileri kobalt mavisi ve mercan kırmızısıyla ünlüdür. İstanbul'daki Rüstem Paşa Camii ile Sultanahmet Camii'nin duvarları bu çinilerle kaplıdır. Bakırcılık, ahşap oymacılığı, hat ve tezhip de köklü sanatlardır. Bu sanatları öğrenmek bugün de yıllar alır. Çırak, ustasının yanında adım adım ilerler.
L'art de la céramique a connu son âge d'or à l'époque ottomane, surtout au XVIe siècle. Les carreaux d'İznik sont célèbres pour leur bleu de cobalt et leur rouge corail. Les murs de la mosquée Rüstem Paşa et de la mosquée du Sultan Ahmed, à Istanbul, en sont couverts. La chaudronnerie, la sculpture sur bois, la calligraphie et l'enluminure sont aussi des arts anciens. Les apprendre prend encore des années aujourd'hui. L'apprenti progresse pas à pas aux côtés de son maître.
Hamam: Kese, Köpük ve Sohbet
Le hammam : gant, mousse et conversation
Osmanlı şehirlerinde neredeyse her mahallenin bir hamamı vardı. Çoğu evde banyo olmadığı için insanlar haftada bir hamama giderdi. Hamam aynı zamanda bir buluşma yeriydi. Kadınlar ve erkekler ayrı bölümlerde ya da ayrı saatlerde yıkanır, bu arada dinlenip mahallenin haberlerini konuşurdu. Düğünden önceki gelin hamamı ve doğumdan kırk gün sonra yapılan kırk hamamı gibi gelenekler bazı ailelerde bugün de sürer.
Dans les villes ottomanes, presque chaque quartier avait son hammam. Comme la plupart des maisons n'avaient pas de salle de bains, on allait au hammam une fois par semaine. Le hammam était aussi un lieu de rencontre. Femmes et hommes s'y baignaient dans des sections séparées ou à des heures différentes, se reposaient et échangeaient les nouvelles du quartier. Des coutumes comme le bain de la mariée avant les noces et le 'kırk hamamı', le bain des quarante jours après une naissance, perdurent encore dans certaines familles.
Hamam üç bölümden oluşur: soyunma yeri olan soğukluk ya da camekân, ılık bir geçiş bölümü olan ılıklık ve asıl yıkanılan sıcaklık. Sıcaklıkta yıkanan kişi ortadaki mermer göbek taşına uzanır. Tellak ya da natır önce keseyle sırtını ovar, sonra onu bol köpükle yıkar. İstanbul'da Mimar Sinan'ın yaptığı Çemberlitaş Hamamı gibi 16. yüzyıldan kalma hamamlar bugün de açıktır.
Un hammam comprend trois parties : le soğukluk ou camekân, où l'on se déshabille ; l'ılıklık, un passage tiède ; et le sıcaklık, la salle chaude où l'on se lave vraiment. Dans la salle chaude, le baigneur s'allonge sur la pierre de marbre centrale, le göbek taşı. Le masseur, tellak chez les hommes ou natır chez les femmes, lui frotte d'abord le dos avec le gant kese, puis le lave dans une mousse abondante. À Istanbul, des hammams du XVIe siècle comme celui de Çemberlitaş, construit par Mimar Sinan, sont toujours ouverts.
Değişen Türkiye: Gelenek ve Modern Hayat
Une Turquie qui change : tradition et vie moderne
Türkiye son yetmiş yılda hızla değişti. Köylerden şehirlere büyük göçler yaşandı; bugün nüfusun büyük çoğunluğu şehirlerde yaşar. Birçok genç okumak ya da çalışmak için ailesinden uzaklaşır, bir kısmı yurt dışına gider. Alışveriş merkezleri, e-ticaret ve sosyal medya eski alışkanlıkların bazılarını değiştirdi.
La Turquie a changé très vite au cours des soixante-dix dernières années. De grandes migrations ont eu lieu des villages vers les villes, et aujourd'hui la grande majorité de la population vit en ville. Beaucoup de jeunes s'éloignent de leur famille pour étudier ou travailler, et certains partent à l'étranger. Les centres commerciaux, les achats en ligne et les réseaux sociaux ont changé certaines vieilles habitudes.
Yine de birçok gelenek yeni hayata uyum sağladı. İstanbul'da tek başına yaşayan bir genç bayramda memleketine gider ve annesinin dolmasını hâlâ her yemekten üstün tutar. Bayram tebrikleri artık telefondan mesajla gönderilir; ancak büyüklerin eli yine yüz yüze öpülür. Gelenek ile modern hayat çoğu zaman birbirini dışlamaz, yan yana yürür.
Pourtant, beaucoup de traditions se sont adaptées à la vie nouvelle. Un jeune qui vit seul à Istanbul rentre chez lui pour les fêtes et place toujours les dolmas de sa mère au-dessus de tous les autres plats. Les vœux de fête s'envoient désormais par message, mais on baise toujours la main des aînés en personne. Tradition et vie moderne ne s'excluent généralement pas : elles avancent côte à côte.
Son Söz: Her Gün Yaşanan Gelenekler
Pour finir : des traditions vécues au quotidien
Türkiye'deki geleneklerin çoğu müzelerde değil, gündelik hayatın içindedir. Çay bardağının başında dönen sohbet, bayramda öpülen eller, cenaze evine götürülen yemek ve otobüste yaşlıya verilen yer bunlardan yalnızca birkaçıdır.
La plupart des traditions turques ne se trouvent pas dans les musées, mais au cœur de la vie quotidienne. La conversation autour d'un verre de thé, les mains baisées pendant les fêtes, le repas apporté à une maison en deuil et la place cédée à une personne âgée dans le bus n'en sont que quelques exemples.
Bu geleneklerin dili de Türkçedir. 'Kolay gelsin', 'Geçmiş olsun', 'Elinize sağlık' ve 'Hayırlı olsun' gibi kalıpları öğrenen biri hem dili hem de bu küçük âdetleri daha iyi anlar.
La langue de ces traditions, c'est le turc. Celui qui apprend des formules comme 'Kolay gelsin', 'Geçmiş olsun', 'Elinize sağlık' et 'Hayırlı olsun' comprend mieux à la fois la langue et ces petites coutumes.
Dans l'appli gratuite, vous pouvez écouter ce texte lu à voix haute et toucher un mot pour voir sa traduction.