Ancient Civilizations

The ancient world is full of surprises. For a long time, historians assumed that early civilizations were simple, rough drafts of our own. But the more archaeologists dig, the clearer it becomes that ancient peoples were inventive, well organized and in closer contact with each other than anyone expected.

De oude wereld zit vol verrassingen. Lange tijd dachten historici dat vroege beschavingen niet meer waren dan eenvoudige, ruwe voorlopers van de onze. Maar hoe meer archeologen opgraven, hoe duidelijker het wordt dat de volkeren uit de oudheid vindingrijk en goed georganiseerd waren, en veel nauwer met elkaar in contact stonden dan iemand had verwacht.

They built cities on careful grid plans, moved goods across seas and deserts, and followed the sky with great accuracy. Some of their work still puzzles engineers today. Their stories make us rethink easy ideas about progress and about what it means to be civilized.

Ze bouwden steden volgens zorgvuldige rasterplannen, vervoerden goederen over zeeën en door woestijnen en volgden de hemel met grote nauwkeurigheid. Sommige van hun werken zijn voor ingenieurs nog steeds een raadsel. Hun verhalen dwingen ons gemakkelijke ideeën over vooruitgang te herzien, en over wat het eigenlijk betekent om beschaafd te zijn.

Around 2500 BCE, while the Egyptians were building the pyramids at Giza and the cities of Mesopotamia were growing rich, a third great civilization was flourishing in what is now Pakistan and northwest India. Later historians knew almost nothing about it until excavations began in the 1920s. Today we call it the Indus Valley Civilization, and in some ways it was the most advanced urban society of its time.

Rond 2500 v.Chr., toen de Egyptenaren de piramides van Gizeh bouwden en de steden van Mesopotamië rijk werden, bloeide in het huidige Pakistan en het noordwesten van India een derde grote beschaving. Latere historici wisten er bijna niets van, tot de opgravingen in de jaren 1920 begonnen. Nu noemen we haar de Indusbeschaving, en in sommige opzichten was zij de meest geavanceerde stedelijke samenleving van haar tijd.

Its largest cities, Mohenjo-daro and Harappa, were laid out on a grid, with main streets running north to south and east to west. Most houses had a bathroom connected to covered drains along the street, a level of public sanitation that Europe would not see until the Romans. Merchants used the same standard stone weights across a huge area, larger than Egypt and Mesopotamia combined. And yet we still cannot read their writing. The Indus script, found on thousands of small seals and tablets, is one of the great unsolved puzzles of archaeology.

De grootste steden, Mohenjo-Daro en Harappa, waren in een raster aangelegd, met hoofdstraten van noord naar zuid en van oost naar west. De meeste huizen hadden een badruimte die was aangesloten op overdekte afvoergoten langs de straat, een niveau van openbare hygiëne dat Europa pas bij de Romeinen zou kennen. Handelaren gebruikten dezelfde gestandaardiseerde stenen gewichten in een enorm gebied, groter dan Egypte en Mesopotamië samen. Toch kunnen we hun schrift nog steeds niet lezen. Het Indusschrift, dat op duizenden kleine zegels en tabletten staat, is een van de grote onopgeloste raadsels van de archeologie.

Ancient Egyptian civilization lasted for more than 3,000 years. That is so long that Cleopatra lived closer in time to the Moon landing than to the building of the Great Pyramid. Even so, there is a lot about Egypt that most people have never heard.

De oude Egyptische beschaving heeft meer dan 3000 jaar bestaan. Dat is zo lang dat Cleopatra in de tijd dichter bij de maanlanding leefde dan bij de bouw van de Grote Piramide. Toch is er over Egypte nog veel waar de meeste mensen nooit van hebben gehoord.

The pyramids were not built by slaves, as many films suggest. They were built by organized crews of workers, many of them skilled, who lived in a town next to the site at Giza. Bakeries and animal bones found there show that they ate bread, fish and plenty of meat and drank beer, and their skeletons show broken bones that had been set and healed. The crews gave themselves names like “Friends of Khufu” and “Drunkards of Menkaure,” which they painted on the stones. Records from a later village of tomb builders, Deir el-Medina, show that workers there could take days off when they were sick, or even after a scorpion sting.

De piramides werden niet door slaven gebouwd, zoals veel films suggereren. Ze werden gebouwd door georganiseerde ploegen arbeiders, van wie velen vakmensen waren, die in een dorp vlak naast de bouwplaats in Gizeh woonden. Bakkerijen en dierenbotten die daar zijn gevonden laten zien dat ze brood, vis en flink wat vlees aten en bier dronken, en hun skeletten tonen botbreuken die waren gezet en genezen. De ploegen gaven zichzelf namen als ‘Vrienden van Cheops’ en ‘Dronkaards van Mykerinos’, die ze op de stenen schilderden. Verslagen uit Deir el-Medina, een later dorp van grafbouwers, laten zien dat arbeiders daar vrij konden nemen als ze ziek waren, of zelfs na een schorpioenbeet.

The Maya flourished for more than 2,000 years in what is now southern Mexico, Guatemala and Belize. Most people know them for their stone pyramids and for the abandonment of many of their great cities in the 9th century. But the Maya were also skilled astronomers and mathematicians.

De Maya-beschaving bloeide meer dan 2000 jaar in wat nu het zuiden van Mexico, Guatemala en Belize is. De meeste mensen kennen de Maya van hun stenen piramides en van het verlaten van veel van hun grote steden in de 9e eeuw. Maar de Maya waren ook bekwame astronomen en wiskundigen.

They developed the idea of zero on their own, many centuries before it reached Europe through Arabic mathematics. A Maya book known as the Dresden Codex contains tables that predicted eclipses and followed the movements of Venus over many years. Their Long Count calendar counted days from a starting point in 3114 BCE, and some inscriptions mention dates millions of years in the past. The Maya themselves never disappeared: about six million people speak Mayan languages today.

Ze bedachten zelfstandig het begrip nul, vele eeuwen voordat het via de Arabische wiskunde Europa bereikte. Een Mayaboek dat bekendstaat als de Dresdense Codex bevat tabellen waarmee eclipsen werden voorspeld en de bewegingen van Venus over vele jaren werden gevolgd. Hun kalender van de Lange Telling telde de dagen vanaf een beginpunt in 3114 v.Chr., en sommige inscripties noemen data van miljoenen jaren geleden. De Maya zelf zijn nooit verdwenen: vandaag spreken ongeveer zes miljoen mensen een Mayataal.

Rome is the ancient civilization most familiar to Westerners, but its numbers are still impressive. Around 100 CE, the city had about a million people, and no European city was that large again until London around 1800. By the 3rd century, eleven aqueducts brought fresh water to Rome's fountains and public baths. The state handed out free grain to citizens, and a great sewer, the Cloaca Maxima, carried waste into the Tiber. Parts of it still drain water today.

Rome is de oude beschaving die westerlingen het best kennen, maar de cijfers blijven indrukwekkend. Rond 100 n.Chr. telde de stad ongeveer een miljoen inwoners, en geen enkele Europese stad werd weer zo groot tot Londen rond 1800. In de 3e eeuw brachten elf aquaducten vers water naar de fonteinen en openbare badhuizen van Rome. De staat deelde gratis graan uit aan burgers, en een groot riool, de Cloaca Maxima, voerde het afvalwater af naar de Tiber. Delen ervan voeren nog steeds water af.

Roman concrete, called opus caementicium, is one of the most durable building materials ever made. Roman harbor walls built 2,000 years ago still stand in the sea, taking the force of the waves. Scientists have found out why: seawater reacts with the volcanic ash in the mix and forms new crystals that make the concrete stronger over time. Modern concrete does the opposite and slowly breaks down in seawater. Engineers are now studying the Roman recipe to make longer-lasting, greener building materials.

Romeins beton, opus caementicium genoemd, is een van de duurzaamste bouwmaterialen die ooit zijn gemaakt. Romeinse havenmuren die 2000 jaar geleden zijn gebouwd, staan nog altijd in zee en vangen de kracht van de golven op. Wetenschappers hebben ontdekt waarom: zeewater reageert met de vulkanische as in het mengsel en vormt nieuwe kristallen die het beton na verloop van tijd sterker maken. Modern beton doet het tegenovergestelde en valt in zeewater langzaam uiteen. Ingenieurs bestuderen nu het Romeinse recept om duurzamere en milieuvriendelijkere bouwmaterialen te maken.

The Inca Empire grew in western South America from the early 1400s until the Spanish conquest in 1533. It was the largest state in the Americas before Columbus, covering about 2 million square kilometers from southern Colombia to central Chile. A network of roads about 40,000 kilometers long held it together across deserts, forests and high mountains.

Het Incarijk groeide in het westen van Zuid-Amerika van het begin van de 15e eeuw tot de Spaanse verovering in 1533. Het was de grootste staat van Amerika vóór Columbus en besloeg ongeveer 2 miljoen vierkante kilometer, van het zuiden van Colombia tot het midden van Chili. Een wegennet van zo'n 40.000 kilometer hield het rijk bijeen, door woestijnen, bossen en hooggebergte.

The Inca had no iron tools, did not use the wheel for transport and had no writing in the usual sense. Even so, they built stone walls high in the Andes whose blocks fit together so closely, without mortar, that a knife blade cannot slip between them. In Cusco, many of these walls have survived strong earthquakes that badly damaged later Spanish buildings. To keep records, the Inca used the quipu, a set of knotted strings that stored numbers and perhaps stories. Researchers can read the numbers, but much of the system is still a mystery.

De Inca's hadden geen ijzeren gereedschap, gebruikten het wiel niet voor vervoer en kenden geen schrift in de gewone zin. Toch bouwden ze hoog in de Andes stenen muren waarvan de blokken zonder mortel zo nauw op elkaar aansluiten dat er geen mes tussen past. In Cuzco hebben veel van deze muren zware aardbevingen doorstaan die latere Spaanse gebouwen flink beschadigden. Om gegevens bij te houden gebruikten de Inca's de quipu, een stelsel van geknoopte koorden waarin getallen en misschien ook verhalen werden vastgelegd. Onderzoekers kunnen de getallen lezen, maar een groot deel van het systeem is nog altijd een raadsel.

Modern archaeology keeps showing how connected the ancient world was. For a long time, scholars pictured early civilizations as islands, each developing on its own. The evidence now tells a different story.

De moderne archeologie laat steeds weer zien hoe verbonden de oude wereld was. Lange tijd zagen geleerden vroege beschavingen als eilanden die zich elk op eigen houtje ontwikkelden. De vondsten vertellen nu een ander verhaal.

Blue glass beads made in Egypt and Mesopotamia have been found in Bronze Age graves in Denmark, buried around 1400 BCE. Silk, probably from Asia, was identified in the hair of an Egyptian mummy from about 1000 BCE. Roman coins have turned up at Oc Eo, an ancient port in what is now southern Vietnam. Some researchers have even reported traces of tobacco and coca, plants from the Americas, in Egyptian mummies, but most scholars think those samples were contaminated. How goods traveled such distances is still being studied and debated.

Blauwe glazen kralen uit Egypte en Mesopotamië zijn gevonden in Deense graven uit de bronstijd, van rond 1400 v.Chr. In het haar van een Egyptische mummie van rond 1000 v.Chr. werd zijde aangetroffen, waarschijnlijk afkomstig uit Azië. In Óc Eo, een oude haven in het huidige zuiden van Vietnam, zijn Romeinse munten opgedoken. Sommige onderzoekers meldden zelfs sporen van tabak en coca, planten uit Amerika, in Egyptische mummies, maar de meeste deskundigen denken dat die monsters verontreinigd waren. Hoe goederen zulke afstanden aflegden, wordt nog steeds onderzocht en besproken.

On the Konya Plain in central Turkey lies Çatalhöyük, one of the oldest and largest Neolithic settlements in the world. People lived there from about 7100 BCE for well over a thousand years. At its peak, it was home to several thousand people, a huge number for its time.

Op de vlakte van Konya in Centraal-Turkije ligt Çatalhöyük, een van de oudste en grootste nederzettingen uit de nieuwe steentijd ter wereld. Vanaf ongeveer 7100 v.Chr. woonden hier ruim duizend jaar lang mensen. Op haar hoogtepunt telde de nederzetting enkele duizenden inwoners, een enorm aantal voor die tijd.

The settlement had no streets. Houses were built wall to wall, and people walked across the roofs and climbed down into their homes by ladder. Archaeologists have found very little sign of rich and poor: no palaces, no grand tombs, no wealthy neighborhoods. The dead were buried under the floors of the houses, and their bones show that men and women ate much the same food and lived very similar lives. People painted animals and hunting scenes on their walls, and some covered the skulls of their ancestors in plaster and kept them at home. Çatalhöyük shows that a large community could be organized very differently from most of the societies that came after it.

De nederzetting had geen straten. De huizen stonden muur aan muur: mensen liepen over de daken en klommen met een ladder naar binnen. Archeologen vonden nauwelijks tekenen van rijk en arm: geen paleizen, geen pronkgraven, geen welgestelde wijken. De doden werden onder de vloeren van de huizen begraven, en hun botten laten zien dat mannen en vrouwen vrijwel hetzelfde aten en een zeer vergelijkbaar leven leidden. De bewoners schilderden dieren en jachttaferelen op hun muren, en sommigen bedekten de schedels van hun voorouders met pleister en bewaarden die in huis. Çatalhöyük laat zien dat een grote gemeenschap heel anders georganiseerd kon zijn dan de meeste samenlevingen die erna kwamen.

The more we learn about ancient civilizations, the harder it is to see human progress as a simple climb upward. Harappa had covered drains in its streets, which most European towns of the Middle Ages lacked. The Maya followed Venus and predicted eclipses for centuries. Parts of the Inca roads are still in use today, more than 500 years after they were built.

Hoe meer we over oude beschavingen te weten komen, hoe moeilijker het wordt om menselijke vooruitgang te zien als een eenvoudige klim omhoog. Harappa had overdekte afvoergoten in zijn straten, iets wat de meeste Europese steden in de middeleeuwen niet hadden. De Maya volgden eeuwenlang Venus en voorspelden eclipsen. Delen van de Incawegen worden nog steeds gebruikt, meer dan 500 jaar nadat ze werden aangelegd.

These civilizations also show how fragile even great societies can be. Every one of them eventually declined or changed beyond recognition, often because of a mix of climate change, political conflict, war and damage to the land. Those problems are not limited to the past. Societies today face many of the same ones.

Deze beschavingen laten ook zien hoe kwetsbaar zelfs grote samenlevingen kunnen zijn. Allemaal raakten ze uiteindelijk in verval of veranderden ze onherkenbaar, vaak door een combinatie van klimaatverandering, politieke conflicten, oorlog en aantasting van het land. Die problemen behoren niet alleen tot het verleden. Samenlevingen van nu hebben met veel van dezelfde problemen te maken.

Ancient civilizations were not primitive. The people who built Mohenjo-daro, calculated eclipses in the forests of the Yucatán or cut roads through the Andes had the same brains and abilities that we have today. They were creative and ambitious, and like us, they could achieve great things or fail badly.

Oude beschavingen waren niet primitief. De mensen die Mohenjo-Daro bouwden, in de wouden van Yucatán eclipsen berekenden of wegen door de Andes aanlegden, hadden dezelfde hersenen en vermogens als wij vandaag. Ze waren creatief en ambitieus, en net als wij konden ze grootse dingen bereiken of zwaar falen.

Their tools were different from ours, but the hopes and needs that drove them were much the same. Studying them tells us where we come from, and it helps us see our own time more clearly.

Hun gereedschap verschilde van het onze, maar de hoop en de behoeften die hen dreven, waren grotendeels dezelfde. Wie hen bestudeert, leert waar we vandaan komen en ziet ook de eigen tijd scherper.