Festivals Around the Globe

Every culture on Earth has its festivals. From the snowy north of Scandinavia to the deserts of Africa, people have always set aside special days to honor their gods, welcome a new season, remember the dead or simply have a good time together.

Elke cultuur op aarde heeft haar feesten. Van het besneeuwde noorden van Scandinavië tot de woestijnen van Afrika hebben mensen altijd bijzondere dagen vrijgehouden om hun goden te eren, een nieuw seizoen te begroeten, de doden te herdenken of gewoon samen plezier te maken.

Some celebrations, like New Year's Eve, are known almost everywhere. Thousands of others are hardly known outside their own region. Here are a few of them, from Ethiopia to Mongolia, and what people actually do on those days.

Sommige feesten, zoals oudejaarsavond, kent men bijna overal. Duizenden andere zijn buiten hun eigen streek nauwelijks bekend. Hier volgen er een paar, van Ethiopië tot Mongolië, en wat mensen op die dagen echt doen.

Timkat is the Ethiopian Orthodox celebration of Epiphany, the day that remembers the baptism of Jesus in the Jordan River. It falls on January 19, or January 20 in leap years. On the eve of the feast, priests carry the tabots out of the churches. A tabot is a tablet that stands for the Ark of the Covenant, and it is so holy that it is always wrapped in rich cloth and kept out of sight.

Timkat is het Epifaniefeest van de Ethiopisch-Orthodoxe Kerk, waarop de doop van Jezus in de Jordaan wordt herdacht. Het valt op 19 januari, of op 20 januari in schrikkeljaren. Op de vooravond dragen priesters de tabots de kerken uit. Een tabot is een plaat die voor de Ark van het Verbond staat. Hij geldt als zo heilig dat hij altijd in kostbare stoffen is gewikkeld en aan het zicht wordt onttrokken.

Crowds dressed in white follow the procession to a pool or river, where they spend the night singing and praying. At dawn the priests bless the water, and many people jump in or get splashed to renew their baptism. One of the biggest celebrations takes place in Gondar, where people leap into the pool of Fasilides' Bath, built in the 17th century. UNESCO added Timkat to its list of Intangible Cultural Heritage in 2019.

Menigten in het wit volgen de processie naar een bassin of rivier, waar ze de nacht zingend en biddend doorbrengen. Bij zonsopgang zegenen de priesters het water, en veel mensen springen erin of laten zich besprenkelen om hun doop te vernieuwen. Een van de grootste vieringen vindt plaats in Gondar, waar mensen in het bassin van het Bad van Fasilides springen, gebouwd in de 17e eeuw. UNESCO zette Timkat in 2019 op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed.

On the last Tuesday of January, about a thousand people with burning torches march through the dark streets of Lerwick, the main town of Scotland's Shetland Islands. This is Up Helly Aa, one of the largest fire festivals in Europe. At the front marches the Jarl Squad, dressed as Vikings with helmets, shields and axes.

Op de laatste dinsdag van januari trekken ongeveer duizend mensen met brandende fakkels door de donkere straten van Lerwick, de hoofdplaats van de Schotse Shetlandeilanden. Dit is Up Helly Aa, een van de grootste vuurfeesten van Europa. Vooraan loopt de Jarl Squad, verkleed als Vikingen met helmen, schilden en bijlen.

The march ends at a wooden Viking ship, or galley, built for the occasion. The costumed marchers, called guizers, throw their torches into it and watch it burn. The festival is younger than it looks: the Victorians invented the Viking theme in the 1880s, and the first galley was burned in 1889. After the fire, the guizers visit local halls, where music and dancing go on until morning. Since 2023, women and girls can march in the procession too.

De optocht eindigt bij een houten Vikingschip, de galei, dat speciaal voor het feest is gebouwd. De verklede deelnemers, guizers genoemd, gooien hun fakkels erin en kijken hoe het verbrandt. Het feest is jonger dan het lijkt: de Victorianen bedachten het Vikingthema in de jaren 1880, en de eerste galei werd in 1889 verbrand. Na het vuur trekken de guizers langs de plaatselijke zalen, waar tot de ochtend muziek wordt gemaakt en gedanst. Sinds 2023 mogen ook vrouwen en meisjes in de optocht meelopen.

Songkran is the Thai New Year, officially celebrated from April 13 to 15. It falls in the hottest part of the year, just before the rainy season. The tradition began quietly: people poured scented water over statues of the Buddha and over the hands of older relatives to show respect and ask for their blessing.

Songkran is het Thaise nieuwjaar en wordt officieel gevierd van 13 tot en met 15 april. Het valt in de heetste tijd van het jaar, vlak voor het regenseizoen. De traditie begon rustig: mensen goten geurig water over boeddhabeelden en over de handen van oudere familieleden om respect te tonen en om hun zegen te vragen.

Today the whole country seems to turn into one huge water fight. In Bangkok and Chiang Mai, the streets fill with people carrying water guns, buckets and hoses, and nobody stays dry. Many people still visit temples, give food to monks and build small piles of sand in the temple grounds. The water has a meaning too: it washes away the bad luck of the old year. In 2023, UNESCO added Songkran to its Intangible Cultural Heritage list.

Tegenwoordig lijkt het hele land te veranderen in één groot watergevecht. In Bangkok en Chiang Mai stromen de straten vol met mensen met waterpistolen, emmers en tuinslangen, en niemand blijft droog. Toch gaan veel mensen nog naar de tempel, geven ze eten aan monniken en bouwen ze kleine zandhoopjes op het tempelterrein. Het water heeft ook een betekenis: het spoelt het ongeluk van het oude jaar weg. In 2023 zette UNESCO Songkran op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed.

Mexico's Day of the Dead is celebrated on November 1 and 2. Outsiders often imagine a sad or gloomy holiday, but it is closer to a family reunion. People believe that on these days the souls of the dead come back to visit the living, and they prepare a warm welcome for them.

De Mexicaanse Dag van de Doden wordt gevierd op 1 en 2 november. Buitenstaanders denken vaak aan een droevige of sombere feestdag, maar het lijkt eerder op een familiereünie. Men gelooft dat de zielen van de doden op deze dagen terugkomen om de levenden te bezoeken, en ze krijgen een warm welkom.

Families build altars called ofrendas and decorate them with orange marigolds, candles, photos and the favorite food and drinks of the people they have lost. In many towns, families spend the night in the cemetery, eating, playing music and telling stories about the dead. Skulls, or calaveras, are everywhere, often made of sugar and painted in bright colors. The festival mixes the traditions of the Aztecs and other indigenous peoples with the Catholic feasts of All Saints and All Souls, and UNESCO recognized it in 2008.

Families bouwen altaren, ofrendas genoemd, en versieren die met oranje afrikaantjes, kaarsen, foto's en het lievelingseten en de lievelingsdrank van hun overleden dierbaren. In veel plaatsen brengen families de nacht door op de begraafplaats, waar ze eten, muziek maken en verhalen over de doden vertellen. Schedels, of calaveras, zie je overal, vaak van suiker en in felle kleuren beschilderd. Het feest vermengt tradities van de Azteken en andere inheemse volken met de katholieke feesten Allerheiligen en Allerzielen, en UNESCO erkende het in 2008.

Holi is one of the best-known Hindu festivals. It is celebrated in India and Nepal and by South Asian communities around the world. It takes place at the full moon in late February or March, marks the end of winter and the victory of good over evil, and is famous for its clouds of colored powder.

Holi is een van de bekendste hindoeïstische feesten. Het wordt gevierd in India en Nepal en door Zuid-Aziatische gemeenschappen over de hele wereld. Het valt bij volle maan, eind februari of in maart, markeert het einde van de winter en de overwinning van goed op kwaad, en is beroemd om zijn wolken gekleurd poeder.

It starts the night before with Holika Dahan, when people light bonfires. They remember the legend of the demoness Holika, who burned in a fire while the boy Prahlad, a devoted follower of Vishnu, walked out unharmed. The next morning, people of all ages go out and throw colored powder and water at friends, neighbors and strangers alike. For one day, many of the usual barriers between rich and poor, old and young are relaxed. The colors also recall the god Krishna, who, according to legend, playfully covered Radha and her friends in color.

Het begint de avond ervoor met Holika Dahan, wanneer er vreugdevuren worden ontstoken. Men herdenkt de legende van de demone Holika, die in het vuur verbrandde terwijl de jongen Prahlad, een trouwe vereerder van Vishnu, er ongedeerd uitkwam. De volgende ochtend gaan mensen van alle leeftijden de straat op en gooien gekleurd poeder en water naar vrienden, buren en vreemden. Een dag lang worden veel van de gewone grenzen tussen rijk en arm, oud en jong losser. De kleuren herinneren ook aan de god Krishna, die volgens de legende Radha en haar vriendinnen voor de grap met kleur bedekte.

Every year on June 24, the Inca Festival of the Sun comes back to life in Cusco, Peru. In Quechua, Inti Raymi means 'Festival of the Sun'. It was one of the most important ceremonies of the Inca Empire, held around the winter solstice in the Southern Hemisphere to honor the sun god Inti.

Elk jaar op 24 juni komt het zonnefeest van de Inca's weer tot leven in Cusco, Peru. In het Quechua betekent Inti Raymi feest van de zon. Het was een van de belangrijkste ceremonies van het Incarijk en werd rond de winterzonnewende op het zuidelijk halfrond gehouden ter ere van de zonnegod Inti.

After the conquest, the Spanish colonial authorities banned the festival in the 16th century. It was brought back in 1944 as a staged performance. Today, hundreds of actors in rich costumes play the Sapa Inca, the emperor, and his court at Sacsayhuamán, the old Inca fortress above the city. Tens of thousands of people come to watch. For many Quechua speakers, the festival is more than a show: it is a way to take pride in their language and history.

Na de verovering verboden de Spaanse koloniale autoriteiten het feest in de 16e eeuw. In 1944 werd het als toneelvoorstelling nieuw leven ingeblazen. Tegenwoordig spelen honderden acteurs in prachtige kostuums de Sapa Inca, de keizer, en zijn hofhouding in Sacsayhuamán, de oude Incavesting boven de stad. Tienduizenden mensen komen kijken. Voor veel sprekers van het Quechua is het feest meer dan een show: het is een manier om trots te zijn op hun taal en geschiedenis.

Onam is the harvest festival of Kerala, in southern India. It lasts ten days and falls in August or September, in the Malayalam month of Chingam. People of all religions in Kerala celebrate it. According to legend, Onam marks the yearly visit of Mahabali, a kind and generous king who ruled the land long ago and comes back once a year to see his people.

Onam is het oogstfeest van Kerala, in het zuiden van India. Het duurt tien dagen en valt in augustus of september, in de maand Chingam van de Malayalamkalender. In Kerala vieren mensen van alle godsdiensten het. Volgens de legende markeert Onam het jaarlijkse bezoek van Mahabali, een goede en gulle koning die lang geleden over het land regeerde en eens per jaar terugkomt om zijn volk te zien.

Families make flower carpets called pookalam in front of their homes and add more flowers each day, so the designs grow bigger and more detailed. The high point is the Onam Sadya, a vegetarian feast of more than twenty dishes served on a banana leaf. In the same season, villages hold races of long snake boats, known as Vallam Kali, with about a hundred rowers in each boat, while huge crowds cheer from the riverbanks.

Families leggen bloementapijten, pookalam genoemd, voor hun huis en voegen er elke dag bloemen aan toe, zodat de patronen steeds groter en gedetailleerder worden. Het hoogtepunt is de Onam Sadya, een vegetarisch feestmaal van meer dan twintig gerechten, opgediend op een bananenblad. In dezelfde periode houden dorpen races met lange slangenboten, Vallam Kali genoemd, met zo'n honderd roeiers per boot, terwijl enorme menigten op de oevers juichen.

Every July, Mongolia celebrates Naadam, a national festival built around three traditional sports: wrestling, horse racing and archery. The biggest Naadam opens in the capital, Ulaanbaatar, on July 11. The games go back many centuries, to a time when nomad armies used them to keep their warriors fit.

Elke juli viert Mongolië Naadam, een nationaal feest rond drie traditionele sporten: worstelen, paardenrennen en boogschieten. Het grootste Naadam opent op 11 juli in de hoofdstad Ulaanbaatar. De spelen gaan vele eeuwen terug, naar een tijd waarin nomadenlegers ze gebruikten om hun krijgers fit te houden.

The horse races are the most surprising part: the riders are children, some only five years old, and they race across the open steppe for 15 to 30 kilometers, depending on the age of the horses. The wrestlers wear tight open vests and pointed boots, and a match ends only when one of them touches the ground with his back, knee or elbow. Archers shoot at rows of small leather targets from up to 75 meters away. UNESCO added Naadam to its Intangible Cultural Heritage list in 2010.

De paardenrennen zijn het verrassendst: de ruiters zijn kinderen, sommigen pas vijf jaar oud, en ze rijden afhankelijk van de leeftijd van de paarden 15 tot 30 kilometer over de open steppe. De worstelaars dragen strakke, van voren open vestjes en laarzen met opgekrulde neuzen, en een partij eindigt pas als een van hen de grond raakt met rug, knie of elleboog. Boogschutters mikken van maximaal 75 meter afstand op rijen kleine leren doelen. UNESCO zette Naadam in 2010 op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed.

Festivals are more than entertainment. Researchers have found that celebrating together brings people closer, gives them a clearer sense of who they are and offers a break from the stress of daily life. Dancing, singing or eating with hundreds of others gives people a strong feeling of belonging.

Feesten zijn meer dan vermaak. Onderzoekers hebben vastgesteld dat samen feestvieren mensen dichter bij elkaar brengt, hun een duidelijker beeld geeft van wie ze zijn en een pauze biedt van de stress van het dagelijks leven. Dansen, zingen of eten met honderden anderen geeft mensen een sterk gevoel erbij te horen.

Local festivals also keep old things alive. Songs, dances, crafts, recipes and sometimes whole languages survive because people need them for one special day each year. And for visitors, a festival is often the easiest way to understand how other people see the world.

Lokale feesten houden ook het oude levend. Liederen, dansen, ambachten, recepten en soms hele talen overleven doordat mensen ze elk jaar nodig hebben voor één bijzondere dag. En voor bezoekers is een feest vaak de makkelijkste manier om te begrijpen hoe anderen naar de wereld kijken.

From burning Viking ships in Shetland to flower carpets in Kerala, from naked men at a Japanese temple to paper lanterns over Taiwan, festivals show how differently people celebrate. Each one tells you something about the place where it began.

Van brandende Vikingschepen op Shetland tot bloementapijten in Kerala, van naakte mannen bij een Japanse tempel tot papieren lantaarns boven Taiwan: feesten laten zien hoe verschillend mensen vieren. Elk feest vertelt iets over de plek waar het is ontstaan.

Some are solemn and some are silly. Some are hundreds of years old, while others, like Burning Man, started only a few decades ago. But all of them bring people together: with their neighbors, with nature, with the past and with something bigger than themselves.

Sommige zijn plechtig, andere dwaas. Sommige zijn honderden jaren oud, andere, zoals Burning Man, zijn pas een paar decennia geleden ontstaan. Maar allemaal brengen ze mensen samen: met hun buren, met de natuur, met het verleden en met iets wat groter is dan zijzelf.