Hidden World of Everyday Objects

Look around you. On your desk, in your kitchen, in your pocket, there are dozens of ordinary objects: a pencil, a zipper, a paper clip, a ballpoint pen, a fork. We know them so well that we hardly see them anymore. We pick them up without thinking and put them down again without a second look.

Kijk eens om je heen. Op je bureau, in je keuken, in je zak liggen tientallen gewone voorwerpen: een potlood, een rits, een paperclip, een balpen, een vork. We kennen ze zo goed dat we ze bijna niet meer zien. We pakken ze zonder nadenken op en leggen ze weer neer zonder er nog naar te kijken.

Yet each of these things has a story. Behind even the simplest of them lie years of trial and error, lucky accidents, rival patents and inventors whose names most people have never heard. Their histories show how the world we take for granted was put together, one small invention at a time.

Toch heeft elk van deze dingen een verhaal. Zelfs achter de eenvoudigste ervan zitten jaren van vallen en opstaan, gelukkige toevalligheden, rivaliserende octrooien en uitvinders van wie de meeste mensen nooit hebben gehoord. Hun geschiedenis laat zien hoe de wereld die we vanzelfsprekend vinden in elkaar is gezet, één kleine uitvinding tegelijk.

In 1958 the American economist Leonard Read published a short essay called “I, Pencil”, told by the pencil itself. Its main claim was surprising: not a single person on Earth knows how to make a pencil from start to finish. In Read's account, the graphite came from Sri Lanka, then called Ceylon, and the cedar for the wooden case from Oregon and Northern California. The eraser was made mostly from rapeseed oil and Italian pumice, and the metal band that holds it was brass, made from copper and zinc mined in different countries.

In 1958 publiceerde de Amerikaanse econoom Leonard Read een kort essay met de titel ‘Ik, Potlood’, verteld door het potlood zelf. De kern ervan was verrassend: niemand op aarde weet hoe je een potlood van begin tot eind maakt. In Reads verhaal kwam het grafiet uit Sri Lanka, toen nog Ceylon, en het cederhout voor het omhulsel uit Oregon en Noord-Californië. Het gummetje bestond vooral uit raapzaadolie en Italiaans puimsteen, en de metalen huls eromheen was van messing, gemaakt van koper en zink die in verschillende landen werden gewonnen.

Huge numbers of people who have never met work on these materials, and nobody gives them orders from above. Prices and trade connect them. Read wanted to show how complex an economy is, but his essay also shows how closely we are all connected. As for the pencil itself, its story in Europe begins in the 1560s, when people in Borrowdale, in northern England, found a large deposit of unusually pure, solid graphite. Local shepherds first used it to mark their sheep.

Ontelbare mensen die elkaar nooit hebben ontmoet, werken aan deze materialen, en niemand geeft hun van bovenaf opdrachten. Prijzen en handel verbinden hen. Read wilde laten zien hoe ingewikkeld een economie is, maar zijn essay toont ook hoe nauw we allemaal met elkaar verbonden zijn. Het verhaal van het potlood zelf begint in Europa in de jaren 1560, toen men in Borrowdale, in het noorden van Engeland, een grote voorraad buitengewoon zuiver, vast grafiet vond. Herders uit de streek gebruikten het eerst om hun schapen te merken.

The zipper does its job so well that it seems as if it must always have existed. In fact, it took several inventors more than sixty years to make one that worked. The first was Elias Howe, the man behind the sewing machine, who patented an “Automatic, Continuous Clothing Closure” in 1851 but never put it on the market. In 1893 Whitcomb Judson showed his “Clasp Locker” at the World's Fair in Chicago, but it was hard to make and often came open on its own.

De rits doet zijn werk zo goed dat het lijkt alsof hij altijd heeft bestaan. In werkelijkheid hadden verschillende uitvinders meer dan zestig jaar nodig om er een te maken die werkte. De eerste was Elias Howe, de uitvinder van de naaimachine, die in 1851 octrooi kreeg op een ‘automatische, doorlopende kledingsluiting’, maar die nooit op de markt bracht. In 1893 liet Whitcomb Judson zijn ‘Clasp Locker’ zien op de wereldtentoonstelling in Chicago, maar die was moeilijk te maken en ging vaak vanzelf open.

The breakthrough came in 1913, when Gideon Sundback, a Swedish-American engineer at Judson's company, designed the rows of small interlocking teeth that we still use today. Even then, the zipper caught on slowly. It first appeared on boots and tobacco pouches, and only in the 1930s did tailors start putting it in trousers and dresses. The name did not come from the inventors either. In 1923 the B.F. Goodrich Company called its new rubber boots “Zippers”, and the word soon passed to the fastener itself. Today the Japanese company YKK makes billions of zippers a year, and you can often find its three letters on the pull tab.

De doorbraak kwam in 1913, toen Gideon Sundback, een Zweeds-Amerikaanse ingenieur bij het bedrijf van Judson, de rijen kleine, in elkaar grijpende tandjes ontwierp die we nog steeds gebruiken. Zelfs toen raakte de rits maar langzaam ingeburgerd. Hij verscheen eerst op laarzen en tabakszakken, en pas in de jaren dertig begonnen kleermakers hem in broeken en jurken te zetten. Ook de Engelse naam ‘zipper’ kwam niet van de uitvinders. In 1923 noemde het bedrijf B.F. Goodrich zijn nieuwe rubberlaarzen ‘Zippers’, en het woord ging al snel over op de sluiting zelf. Tegenwoordig maakt het Japanse bedrijf YKK elk jaar miljarden ritsen, en je ziet de drie letters vaak op het trekkertje.

In 1968 Spencer Silver, a chemist at the American company 3M, was trying to make a very strong glue. What he got instead was a weak one: it stuck lightly, came off without leaving a mark and could be used again. Silver was sure it was good for something and spent years showing it to his colleagues, but nobody could think of a use for it.

In 1968 probeerde Spencer Silver, scheikundige bij het Amerikaanse bedrijf 3M, een heel sterke lijm te maken. In plaats daarvan kreeg hij een zwakke: die plakte maar licht, liet los zonder sporen achter te laten en kon opnieuw worden gebruikt. Silver wist zeker dat het ergens goed voor was en liet de lijm jarenlang aan zijn collega's zien, maar niemand wist er iets mee te doen.

The answer came in 1974 from another 3M employee, Art Fry. He sang in a church choir, and the paper bookmarks in his hymn book kept falling out. Fry remembered Silver's glue and made a bookmark that stayed in place and came off cleanly. Even so, 3M was unsure. A first test in 1977 went badly, but in 1978 the company handed out free samples all over Boise, Idaho, and most of the people who tried them wanted more. The Post-it Note went on sale across the United States in 1980 and became one of the best-selling office products ever.

Het antwoord kwam in 1974 van een andere medewerker van 3M, Art Fry. Hij zong in een kerkkoor, en de papieren bladwijzers in zijn gezangenboek vielen er steeds uit. Fry dacht aan de lijm van Silver en maakte een bladwijzer die bleef zitten en netjes losliet. Toch twijfelde 3M. Een eerste test in 1977 liep slecht af, maar in 1978 deelde het bedrijf overal in Boise, Idaho, gratis proefexemplaren uit, en de meeste mensen die ze probeerden, wilden meer. De Post-it kwam in 1980 in heel de Verenigde Staten in de winkel en werd een van de best verkochte kantoorartikelen ooit.

Today it is hard to imagine a Western dinner table without forks, yet the fork was once a scandal. In the early 11th century a Byzantine princess married the son of the Doge of Venice and brought small golden forks with her. The Venetians were shocked to see her eat with a fork instead of her fingers. When she died of the plague a few years later, the churchman Peter Damian described her death as God's punishment for her vanity and love of luxury.

Tegenwoordig kun je je een westerse eettafel zonder vorken nauwelijks voorstellen, en toch was de vork ooit een schandaal. Aan het begin van de 11e eeuw trouwde een Byzantijnse prinses met de zoon van de doge van Venetië en nam ze kleine gouden vorkjes mee. De Venetianen waren geschokt toen ze haar met een vork zagen eten in plaats van met haar vingers. Toen ze een paar jaar later aan de pest stierf, beschreef de geestelijke Petrus Damiani haar dood als Gods straf voor haar ijdelheid en haar liefde voor luxe.

For a long time forks remained rare luxuries, used mainly by the rich and viewed with suspicion by everyone else. They spread across Europe only in the 17th and 18th centuries, and the four-pronged fork we know today became common even later. In the American colonies most people ate with a knife and a spoon, and the fork did not become normal in American homes until the 19th century. It took about seven hundred years for this ordinary object to become ordinary.

Lange tijd bleven vorken een zeldzame luxe, vooral gebruikt door de rijken en met argwaan bekeken door alle anderen. Pas in de 17e en 18e eeuw verspreidden ze zich door Europa, en de vork met vier tanden die we nu kennen, werd nog later gewoon. In de Amerikaanse koloniën aten de meeste mensen met mes en lepel, en pas in de 19e eeuw werd de vork normaal in Amerikaanse huishoudens. Het duurde zo'n zevenhonderd jaar voordat dit gewone voorwerp echt gewoon werd.

The paper clip is a small masterpiece of design: a single piece of wire, bent into a clever shape, with no glue and no moving parts. It costs almost nothing to make and does its job perfectly. Who invented it, however, is a surprisingly difficult question.

De paperclip is een klein meesterwerk van ontwerp: één stukje ijzerdraad, slim gebogen, zonder lijm en zonder bewegende delen. Hij kost bijna niets om te maken en doet zijn werk perfect. Wie hem heeft uitgevonden, is echter een verrassend lastige vraag.

In Norway many people believe the inventor was Johan Vaaler, who patented a paper clip in 1899. During the German occupation in World War II, Norwegians wore paper clips on their jackets as a quiet sign of protest. But Vaaler's design is not the one we use. The familiar shape with two loops, known as the Gem clip, was already being made in Britain by the 1890s and was never patented. In 1899 the American William Middlebrook patented a machine for making clips of this shape. So the history of this simple object is a tangle of patents and copies.

In Noorwegen denken veel mensen dat Johan Vaaler de uitvinder was, die in 1899 octrooi kreeg op een paperclip. Tijdens de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog droegen Noren paperclips op hun jas als stil teken van protest. Maar het ontwerp van Vaaler is niet het ontwerp dat wij gebruiken. De bekende vorm met twee lussen, de zogenaamde Gem-clip, werd in de jaren 1890 al in Groot-Brittannië gemaakt en is nooit gepatenteerd. In 1899 kreeg de Amerikaan William Middlebrook octrooi op een machine die clips in die vorm maakte. De geschiedenis van dit eenvoudige voorwerp is dus een kluwen van octrooien en kopieën.

In 1941 the Swiss engineer George de Mestral came home from a hunting trip in the Alps and found his trousers and his dog's fur covered in burrs, the small seed heads of the burdock plant. Instead of just picking them off, he looked at one under a microscope. It was covered in tiny hooks that caught on the loops of cloth and hair. De Mestral then spent years trying to copy this with different materials, until he had a fastener that could be opened and closed thousands of times.

In 1941 kwam de Zwitserse ingenieur George de Mestral thuis van een jachtpartij in de Alpen en zag dat zijn broek en de vacht van zijn hond vol klissen zaten, de kleine zaadhoofdjes van de klis. In plaats van ze gewoon weg te plukken, bekeek hij er een onder de microscoop. Die zat vol piepkleine haakjes die bleven haken in de lusjes van stof en haar. De Mestral probeerde dit daarna jarenlang na te maken met verschillende materialen, tot hij een sluiting had die duizenden keren open en dicht kon.

He called his invention Velcro, from the French words velours (velvet) and crochet (hook), and received a patent in 1955. At first the fashion world was not interested: tailors thought it looked cheap and ugly. Velcro became famous thanks to NASA, which used it in the 1960s to stop tools and equipment from floating around inside spacecraft. After that it spread everywhere, from children's shoes and hospital equipment to the International Space Station. A few seeds caught in a dog's fur had changed the way we fasten things.

Hij noemde zijn uitvinding Velcro, naar de Franse woorden ‘velours’ (fluweel) en ‘crochet’ (haak), en kreeg in 1955 octrooi. Eerst toonde de modewereld geen belangstelling: kleermakers vonden het lelijk en goedkoop ogen. Klittenband werd beroemd dankzij NASA, die het in de jaren zestig gebruikte om te voorkomen dat gereedschap en apparatuur door het ruimtevaartuig zweefden. Daarna verspreidde het zich overal, van kinderschoenen en ziekenhuisapparatuur tot het Internationale Ruimtestation. Een paar zaadjes in de vacht van een hond hadden veranderd hoe we dingen sluiten.

The American engineer Henry Petroski wrote whole books about pencils, forks and paper clips. His main idea was that “form follows failure”: things change shape because people notice what is wrong with them and keep fixing it. Small everyday problems are good teachers, because money and force can't solve them. Only a better idea can.

De Amerikaanse ingenieur Henry Petroski schreef hele boeken over potloden, vorken en paperclips. Zijn belangrijkste idee was dat ‘vorm volgt falen’: dingen veranderen van vorm omdat mensen merken wat er mis mee is en het steeds blijven verbeteren. Kleine alledaagse problemen zijn goede leraren, want met geld of kracht los je ze niet op. Alleen een beter idee doet dat.

These histories also show that progress rarely runs in a straight line from idea to product. There are accidents, failed tests, abandoned designs, ideas borrowed from other countries and solutions that turn out to fit a completely different problem. The Post-it Note began as a failed glue. Velcro started with burrs in a dog's fur. Super glue was a mistake in a lab that was trying to make gun sights. Many of the things we use every day began with something going wrong.

Deze verhalen laten ook zien dat vooruitgang zelden in een rechte lijn van idee naar product loopt. Er zijn ongelukken, mislukte proeven, opgegeven ontwerpen, ideeën uit andere landen en oplossingen die bij een heel ander probleem blijken te passen. De Post-it begon als mislukte lijm. Klittenband begon met klissen in een hondenvacht. Secondelijm was een vergissing in een lab dat vizieren probeerde te maken. Veel van de dingen die we elke dag gebruiken, zijn ontstaan doordat er iets misging.

The objects around us are small pieces of human history. A pencil holds the work of miners, foresters and traders in several countries. A zipper is the result of six decades of trying. A Post-it Note is proof that a useful idea can grow out of a failure.

De voorwerpen om ons heen zijn kleine stukjes menselijke geschiedenis. In een potlood zit het werk van mijnwerkers, bosarbeiders en handelaren uit verschillende landen. Een rits is het resultaat van zestig jaar proberen. Een Post-it is het bewijs dat een nuttig idee uit een mislukking kan groeien.

So the next time you pick up a pen, clip some papers together or peel off a sticky note, take a moment to look at it. Each of these small things has a long story behind it, and there are many more such stories around us, waiting for someone to notice them.

Dus de volgende keer dat je een pen pakt, een paar papieren aan elkaar clipt of een plakbriefje lostrekt, kijk er dan even naar. Achter elk van deze kleine dingen zit een lang verhaal, en om ons heen zijn er nog veel meer van zulke verhalen, die wachten tot iemand ze opmerkt.