Storytelling Through Art

Long before people could write, they told stories with pictures. The cave paintings of Lascaux in southwestern France, found by four teenagers in 1940, are about 17,000 years old, and they are not random marks. Bulls, horses and deer are painted with care and skill, and some scenes may show hunts or rituals.

Lang voordat mensen konden schrijven, vertelden ze verhalen met beelden. De grotschilderingen van Lascaux in Zuidwest-Frankrijk, in 1940 ontdekt door vier tieners, zijn ongeveer 17.000 jaar oud, en het zijn geen willekeurige krabbels. Stieren, paarden en herten zijn met zorg en vakmanschap geschilderd, en sommige taferelen tonen misschien jachtpartijen of rituelen.

Paintings can do something that words can't: they let you see a moment from centuries ago as if you were standing in the room. A painting shows how people dressed, what they valued, how they saw themselves and what their world looked like. If you learn to read paintings as historical sources, you get a view of the past that no written text can give you.

Schilderijen kunnen iets wat woorden niet kunnen: ze laten je een moment van eeuwen geleden zien alsof je zelf in de kamer staat. Een schilderij laat zien hoe mensen zich kleedden, wat ze belangrijk vonden, hoe ze zichzelf zagen en hoe hun wereld eruitzag. Wie leert schilderijen te lezen als historische bronnen, krijgt een blik op het verleden die geen geschreven tekst kan geven.

The Chauvet Cave in southern France holds some of the oldest paintings in Europe, made about 36,000 years ago. Its horses, lions, mammoths and rhinoceroses are drawn with real skill. The artists used shading and the natural shape of the rock to make the animals look solid, and they drew some legs and heads several times, as if the animals were moving. Even older cave art has been found on the Indonesian island of Sulawesi, where a painted scene of human figures and a wild pig is at least 51,000 years old.

De Grotte Chauvet in Zuid-Frankrijk bevat enkele van de oudste schilderingen van Europa, gemaakt zo'n 36.000 jaar geleden. De paarden, leeuwen, mammoeten en neushoorns zijn er met groot vakmanschap getekend. De kunstenaars gebruikten schaduw en de natuurlijke vorm van de rots om de dieren volume te geven, en ze tekenden sommige poten en koppen meerdere keren, alsof de dieren bewogen. Op het Indonesische eiland Sulawesi is nog oudere grotkunst gevonden: daar is een geschilderd tafereel met menselijke figuren en een wild zwijn minstens 51.000 jaar oud.

Hand stencils are found in caves all over the world. People pressed a hand against the wall and blew paint around it, leaving its outline on the rock. Some on Sulawesi are around 40,000 years old, and the Cave of the Hands in Argentina has hundreds of them, some made about 9,000 years ago. No one knows exactly what they meant. Perhaps the message was the simplest one possible: I was here.

Handafdrukken in negatief komen voor in grotten over de hele wereld. Mensen drukten een hand tegen de wand en bliezen er verf omheen, zodat de omtrek op de rots achterbleef. Sommige op Sulawesi zijn zo'n 40.000 jaar oud, en in de Cueva de las Manos, de ‘Grot van de Handen’ in Argentinië, zijn er honderden, waarvan sommige ongeveer 9.000 jaar geleden zijn gemaakt. Niemand weet precies wat ze betekenden. Misschien was de boodschap de eenvoudigste die er is: ik was hier.

Ancient Egyptian art followed strict rules that changed very little in 3,000 years. A figure usually has its head and legs in profile, while the eye and the shoulders face the viewer. To modern eyes this looks strange, but Egyptian artists were not clumsy. They chose this style on purpose, because of what their art was for.

De kunst van het oude Egypte volgde strenge regels die in 3.000 jaar nauwelijks veranderden. Een figuur heeft meestal het hoofd en de benen en profil, terwijl het oog en de schouders naar de kijker gericht zijn. Voor ons ziet dat er vreemd uit, maar Egyptische kunstenaars waren niet onhandig. Ze kozen bewust voor deze stijl, vanwege het doel van hun kunst.

An Egyptian painting was not meant to show what one person sees from one spot. It showed each part of the body in its clearest and most complete form, so that the whole person was recorded. A pharaoh was painted larger than the people around him because he was more important, not because the artist didn't understand proportions. The scenes on tomb walls had a practical job, too: Egyptians believed that the food, servants and pleasures painted there would serve the dead person in the afterlife. Art was meant to make things happen.

Een Egyptische schildering was niet bedoeld om te tonen wat één persoon vanaf één plek ziet. Ze toonde elk lichaamsdeel in zijn duidelijkste en meest volledige vorm, zodat de hele persoon werd vastgelegd. Een farao werd groter geschilderd dan de mensen om hem heen omdat hij belangrijker was, niet omdat de kunstenaar de verhoudingen niet kende. Ook de taferelen op de grafwanden hadden een praktische taak: de Egyptenaren geloofden dat het eten, de dienaren en de genoegens die daar geschilderd waren de dode in het hiernamaals zouden dienen. Kunst moest dingen laten gebeuren.

The European Renaissance, which lasted roughly from the 14th to the 16th century, changed what art was for. Medieval painting mostly served the Church. Its figures were flat and stylized, and their size and position showed religious importance, not how things really looked. Renaissance artists turned their attention to the human body, the natural world and the art of ancient Greece and Rome.

De Europese renaissance, die ongeveer van de 14e tot de 16e eeuw duurde, veranderde waar kunst voor diende. Middeleeuwse schilderkunst stond vooral in dienst van de Kerk. De figuren waren plat en gestileerd, en hun grootte en plaats gaven religieus belang aan, niet hoe dingen er echt uitzagen. Renaissancekunstenaars richtten hun aandacht op het menselijk lichaam, de natuur en de kunst van het oude Griekenland en Rome.

Leonardo da Vinci dissected human bodies to understand muscles and bones. Michelangelo painted the ceiling of the Sistine Chapel between 1508 and 1512, and Raphael filled The School of Athens with lifelike figures of ancient thinkers. Renaissance art was also a tool of power. A portrait of a ruler or a rich merchant was carefully planned to show wealth, faith and the right to rule. The pose, the clothes, the objects and the background of such a portrait can tell you as much about 15th-century Italian politics as a written document.

Leonardo da Vinci ontleedde menselijke lichamen om spieren en botten te begrijpen. Michelangelo beschilderde tussen 1508 en 1512 het plafond van de Sixtijnse Kapel, en Rafaël vulde De School van Athene met levensechte figuren van denkers uit de oudheid. Renaissancekunst was ook een machtsmiddel. Het portret van een vorst of een rijke koopman werd zorgvuldig opgezet om rijkdom, vroomheid en het recht om te regeren te tonen. De houding, de kleding, de voorwerpen en de achtergrond van zo'n portret vertellen evenveel over de Italiaanse politiek van de 15e eeuw als een geschreven document.

Many famous paintings hide meanings that most viewers miss. Jan van Eyck's Arnolfini Portrait (1434), in the National Gallery in London, is full of symbols: a single candle burning in daylight, a small dog often read as a sign of loyalty, and a round mirror that reflects two more people in the doorway. Above the mirror, van Eyck wrote in Latin: "Jan van Eyck was here." A famous theory says the painting records a marriage, with the artist as a witness, but many experts now doubt it.

Veel beroemde schilderijen verbergen betekenissen die de meeste kijkers ontgaan. Het Arnolfini-portret (1434) van Jan van Eyck, in de National Gallery in Londen, zit vol symbolen: één kaars die bij daglicht brandt, een hondje dat vaak wordt gezien als teken van trouw, en een bolle spiegel waarin nog twee mensen in de deuropening te zien zijn. Boven de spiegel schreef Van Eyck in het Latijn: ‘Jan van Eyck was hier.’ Volgens een bekende theorie legt het schilderij een huwelijk vast, met de schilder als getuige, maar veel deskundigen betwijfelen dat nu.

Diego Velázquez's Las Meninas (1656), in the Prado Museum in Madrid, plays a clever game with the viewer. Velázquez painted himself at work on a huge canvas, next to the young princess Margarita and her maids of honor. A mirror on the back wall shows King Philip IV and Queen Mariana, who seem to be standing exactly where we stand. The painting leaves it unclear who is really being painted and who is watching, and critics have argued about it for more than 350 years.

Las Meninas (1656) van Diego Velázquez, in het Prado in Madrid, speelt een slim spel met de kijker. Velázquez schilderde zichzelf aan het werk bij een enorm doek, naast de jonge infante Margarita en haar hofdames. Een spiegel aan de achterwand toont koning Filips IV en koningin Mariana, die precies daar lijken te staan waar wij staan. Het schilderij laat in het midden wie er eigenlijk geschilderd wordt en wie er kijkt, en critici discussiëren er al meer dan 350 jaar over.

Artists have often used their work to criticize power and to record cruelty. Between 1810 and 1820, Francisco Goya made a series of more than 80 prints called The Disasters of War about the fighting that followed Napoleon's invasion of Spain. They show executions, hunger and mutilated bodies, and they make no one a hero. The series was so harsh that it was not published until 1863, 35 years after Goya's death, and it is still hard to look at today.

Kunstenaars hebben hun werk vaak gebruikt om de macht te bekritiseren en wreedheid vast te leggen. Tussen 1810 en 1820 maakte Francisco Goya een reeks van meer dan 80 etsen, De rampen van de oorlog, over de strijd die volgde op Napoleons inval in Spanje. Ze tonen executies, honger en verminkte lichamen, en ze maken van niemand een held. De reeks was zo hard dat ze pas in 1863 werd uitgegeven, 35 jaar na Goya's dood, en ze is nog altijd moeilijk om naar te kijken.

Pablo Picasso painted Guernica in 1937, after German and Italian planes supporting Franco bombed the Basque town of Guernica during the Spanish Civil War. Its broken, screaming figures show the terror of an attack on ordinary people. The painting traveled to exhibitions in Europe and the United States and made the bombing known around the world. Picasso did not want it to go to Spain until democracy returned, so it stayed at the Museum of Modern Art in New York until 1981. Today it hangs in the Museo Reina Sofía in Madrid.

Pablo Picasso schilderde Guernica in 1937, nadat Duitse en Italiaanse vliegtuigen die Franco steunden tijdens de Spaanse Burgeroorlog het Baskische stadje Guernica hadden gebombardeerd. De gebroken, schreeuwende figuren tonen de verschrikking van een aanval op gewone mensen. Het schilderij reisde naar tentoonstellingen in Europa en de Verenigde Staten en maakte het bombardement wereldwijd bekend. Picasso wilde niet dat het naar Spanje ging voordat de democratie terug was, en dus bleef het tot 1981 in het Museum of Modern Art in New York. Nu hangt het in het Museo Reina Sofía in Madrid.

The history of art is much wider than the European tradition that fills most textbooks. Chinese landscape painting, called shan shui ("mountain and water"), reached a high point between the 10th and 14th centuries, with works such as Fan Kuan's Travelers among Mountains and Streams from around 1000. These painters did not try to copy a real view. They wanted to capture the spirit, or qi, of a landscape, and they usually worked indoors, combining memories of many walks into one ideal scene.

De kunstgeschiedenis is veel breder dan de Europese traditie die de meeste schoolboeken vult. De Chinese landschapsschilderkunst, shan shui (‘berg en water’) genoemd, bereikte een hoogtepunt tussen de 10e en de 14e eeuw, met werken als Reizigers tussen bergen en beken van Fan Kuan, van rond het jaar 1000. Deze schilders probeerden geen echt uitzicht na te bootsen. Ze wilden de geest, de qi, van een landschap vangen, en werkten meestal binnen, waar ze herinneringen aan vele wandelingen samenvoegden tot één ideaal tafereel.

In Japan, ukiyo-e woodblock prints of the 17th to 19th centuries showed everyday life: kabuki actors, sumo wrestlers, famous views and the pleasure districts of Edo, known as the "floating world." Their bold lines and flat colors influenced Van Gogh, Monet and Toulouse-Lautrec. In Ghana, kente cloth is woven in bright geometric patterns, and many of the patterns have names that come from proverbs, historical events or famous people. Every culture has found its own way to tell stories with images.

In Japan toonden de ukiyo-e-houtsneden uit de 17e tot de 19e eeuw het dagelijks leven: kabuki-acteurs, sumoworstelaars, beroemde gezichten en de uitgaanswijken van Edo, die de ‘zwevende wereld’ werden genoemd. Hun krachtige lijnen en egale kleuren beïnvloedden Van Gogh, Monet en Toulouse-Lautrec. In Ghana wordt kentedoek geweven in felle geometrische patronen, en veel van die patronen hebben namen die afkomstig zijn van spreekwoorden, historische gebeurtenissen of beroemde mensen. Elke cultuur heeft haar eigen manier gevonden om met beelden verhalen te vertellen.

When photography became public in 1839, painters no longer had to record exactly how things looked. If a camera could do that, painting could show how things felt and what they meant. In the decades that followed, artists experimented more than ever before, and the idea of what art could be changed completely.

Toen de fotografie in 1839 openbaar werd gemaakt, hoefden schilders niet langer precies vast te leggen hoe dingen eruitzagen. Als een camera dat kon, kon de schilderkunst laten zien hoe iets voelde en wat het betekende. In de decennia daarna experimenteerden kunstenaars meer dan ooit, en het idee van wat kunst kon zijn veranderde volledig.

Vincent van Gogh painted The Starry Night in 1889 at a mental hospital in Saint-Rémy in southern France. Its swirling sky is not what the night really looked like; it shows what the night felt like to him. Edvard Munch painted The Scream in 1893. He wrote that the idea came to him on an evening walk, when he felt a great scream passing through nature. So the figure is less a person screaming than a picture of fear itself. Works like these led the way to abstract art, in which color and shape express feelings without showing real objects at all.

Vincent van Gogh schilderde De sterrennacht in 1889 in een psychiatrische inrichting in Saint-Rémy in Zuid-Frankrijk. De kolkende hemel toont niet hoe de nacht er echt uitzag, maar hoe die voor hem voelde. Edvard Munch schilderde De Schreeuw in 1893. Hij schreef dat het idee hem tijdens een avondwandeling te binnen schoot, toen hij een grote schreeuw door de natuur voelde gaan. De figuur is dus minder een schreeuwend mens dan een beeld van de angst zelf. Zulke werken maakten de weg vrij voor abstracte kunst, waarin kleur en vorm gevoelens uitdrukken zonder ook maar iets uit de echte wereld af te beelden.

From cave walls to museum galleries, painting is one of the oldest ways people have recorded their lives. Every painting was made by someone who wanted to say something, show something or keep something from being forgotten. When you look carefully at a painting, you meet the mind of a person from a very different world.

Van grotwanden tot museumzalen is schilderen een van de oudste manieren waarop mensen hun leven hebben vastgelegd. Elk schilderij is gemaakt door iemand die iets wilde zeggen, iets wilde laten zien of iets wilde behoeden voor vergetelheid. Wie aandachtig naar een schilderij kijkt, ontmoet de geest van iemand uit een heel andere wereld.

Art history is more than a list of techniques and styles. It also tells us what people feared, worshipped, celebrated, mourned and fought for. A great painting is one person's vision and, at the same time, a record of its age. Seen this way, a visit to a museum is also a lesson in history.

Kunstgeschiedenis is meer dan een lijst van technieken en stijlen. Ze vertelt ook waar mensen bang voor waren, wat ze vereerden, vierden en betreurden, en waarvoor ze vochten. Een groot schilderij is de blik van één persoon en tegelijk een getuigenis van zijn tijd. Zo bekeken is een museumbezoek ook een geschiedenisles.