Storytelling Through Art

Long before people could write, they told stories with pictures. The cave paintings of Lascaux in southwestern France, found by four teenagers in 1940, are about 17,000 years old, and they are not random marks. Bulls, horses and deer are painted with care and skill, and some scenes may show hunts or rituals.

İnsanlar yazılı dili icat etmeden çok önce, imgelerle hikayeler anlatıyorlardı. Fransa'daki Lascaux mağara resimleri, 17.000 yıldan daha eski olup, rastgele karalamalar değil; hayvanları, avları ve muhtemelen törensel ritüelleri tasvir eden kasıtlı, ustaca kompozisyonlardır. İnsanların hikaye anlatmak için imgeler kullanma dürtüsü, bilincin kendisi kadar eskidir.

Paintings can do something that words can't: they let you see a moment from centuries ago as if you were standing in the room. A painting shows how people dressed, what they valued, how they saw themselves and what their world looked like. If you learn to read paintings as historical sources, you get a view of the past that no written text can give you.

Tarih boyunca resimler, kelimelerin tek başına yapamayacağı bir şeyi başarmıştır: zamanı ortadan kaldırarak, yüzyıllar veya binlerce yıl önce yaşanmış bir anı, sanki o odada bulunuyormuşsunuz gibi deneyimlemenizi mümkün kılar. Bir resim, insanların nasıl göründüğünün, neye değer verdiklerinin, kendilerini nasıl gördüklerinin ve ne tür bir dünyada yaşadıklarının kaydıdır. Resimleri tarihsel belgeler olarak okumayı öğrenmek, hiçbir metnin tamamen dolduramayacağı bir geçmişe açılan bir pencere sunar.

The Chauvet Cave in southern France holds some of the oldest paintings in Europe, made about 36,000 years ago. Its horses, lions, mammoths and rhinoceroses are drawn with real skill. The artists used shading and the natural shape of the rock to make the animals look solid, and they drew some legs and heads several times, as if the animals were moving. Even older cave art has been found on the Indonesian island of Sulawesi, where a painted scene of human figures and a wild pig is at least 51,000 years old.

Güney Fransa'daki Chauvet Mağarası, yaklaşık 36.000 yıl öncesine dayanan, dünyanın bilinen en eski resimlerini içeriyor. Atlar, aslanlar, mamutlar ve gergedanlar gibi figürler, modern sanatçıları hayrete düşüren bir incelikle işlenmiş. Ressamlar, hareket ve üç boyutluluk hissi vermek için gölgelendirme, çoklu perspektif çizgileri ve mağara duvarlarının doğal hatlarını kullanmışlar.

Hand stencils are found in caves all over the world. People pressed a hand against the wall and blew paint around it, leaving its outline on the rock. Some on Sulawesi are around 40,000 years old, and the Cave of the Hands in Argentina has hundreds of them, some made about 9,000 years ago. No one knows exactly what they meant. Perhaps the message was the simplest one possible: I was here.

Şaşırtıcı bir şekilde, dünyanın dört bir yanındaki mağaralarda bulunan el şablonları – bir eli duvara dayayıp etrafına pigment üfleyerek yapılan bu şablonlar – insanlık tarihinde en yaygın tekrarlanan sanatsal eylemlerden birini temsil ediyor ve en az 40.000 yıldır her yerleşim yerinde görülüyor. Tam olarak ne anlama geldikleri bilinmiyor, ancak İspanya'dan Sulawesi'ye kadar varlıkları, temel bir insan ihtiyacını yansıttığını gösteriyor: 'Buradaydım. Var oldum. Bu benim izim.' demek. Sanatın en eski amacı belki de en basit olanıdır: Dünyada kendinden bir iz bırakmak.

Ancient Egyptian art followed strict rules that changed very little in 3,000 years. A figure usually has its head and legs in profile, while the eye and the shoulders face the viewer. To modern eyes this looks strange, but Egyptian artists were not clumsy. They chose this style on purpose, because of what their art was for.

Antik Mısır sanatı, 3000 yıl boyunca kayda değer ölçüde az değişen katı ve tutarlı kurallara uymaktadır. Figürler, başlar profilden, gözler ve omuzlar öne dönük, alt beden yine profilden olmak üzere, birleşik bir görünümde gösterilir; bu da o zamandan beri izleyicileri şaşırtmıştır. Ancak bu, naif veya ilkel bir yaklaşım değildi: sanatın amacına dayanan bilinçli bir tercihti.

An Egyptian painting was not meant to show what one person sees from one spot. It showed each part of the body in its clearest and most complete form, so that the whole person was recorded. A pharaoh was painted larger than the people around him because he was more important, not because the artist didn't understand proportions. The scenes on tomb walls had a practical job, too: Egyptians believed that the food, servants and pleasures painted there would serve the dead person in the afterlife. Art was meant to make things happen.

Mısır resim ve oymaları, gözün tek bir bakış açısından gördüğünü temsil etmek için tasarlanmamıştı. Amaçları, konunun her bir parçasını en eksiksiz ve tanınabilir biçimde göstermek, bir kişinin tesadüfi bir görsel izleniminden ziyade tüm gerçeğini kaydetmekti. Bir firavun, üstün statüsünü göstermek için tebaasından daha uzun resmediliyordu; bu, sanatçıların insan oranlarını bilmemesinden kaynaklanmıyordu. Mezar duvarlarındaki sahneler dekoratif değildi; ölen kişiye öbür dünyada yiyecek, arkadaşlık ve hayatın tüm zevklerini sağlamayı amaçlayan büyülü belgelerdi. Sanat, kelimenin tam anlamıyla olayların gerçekleşmesini sağlamak içindi.

The European Renaissance, which lasted roughly from the 14th to the 16th century, changed what art was for. Medieval painting mostly served the Church. Its figures were flat and stylized, and their size and position showed religious importance, not how things really looked. Renaissance artists turned their attention to the human body, the natural world and the art of ancient Greece and Rome.

14. ila 17. yüzyıllar arasındaki Avrupa Rönesansı, sanatın amacında büyük bir değişimi temsil ediyordu. Ortaçağ Avrupa resmi öncelikle dine hizmet ediyordu; figürler stilize edilmiş, düz ve doğal görünümlerden ziyade teolojik anlamı yansıtan hiyerarşik bir düzende düzenlenmişti. Rönesans, dikkati insan bedenine, doğal dünyaya ve klasik antik çağa yönlendirerek bunu değiştirdi.

Leonardo da Vinci dissected human bodies to understand muscles and bones. Michelangelo painted the ceiling of the Sistine Chapel between 1508 and 1512, and Raphael filled The School of Athens with lifelike figures of ancient thinkers. Renaissance art was also a tool of power. A portrait of a ruler or a rich merchant was carefully planned to show wealth, faith and the right to rule. The pose, the clothes, the objects and the background of such a portrait can tell you as much about 15th-century Italian politics as a written document.

Leonardo da Vinci'nin anatomi çalışmaları, Michelangelo'nun Sistine Şapeli tavanı ve Raphael'in okul kompozisyonları, insan formuna eşi benzeri görülmemiş bir gerçekçilik kazandırdı. Ancak Rönesans sanatı aynı zamanda politik olarak da güçlüydü. Hükümdarların ve zengin tüccarların portreleri, güç, dindarlık ve meşruiyet hakkında belirli mesajlar iletmek için özenle oluşturulmuştu. Bir Rönesans portresini analiz etmek – poz, kullanılan nesneler, ortam, kıyafetler – 15. yüzyıl İtalya'sının politikası hakkında herhangi bir tarihi belge kadar bilgi verebilir.

Many famous paintings hide meanings that most viewers miss. Jan van Eyck's Arnolfini Portrait (1434), in the National Gallery in London, is full of symbols: a single candle burning in daylight, a small dog often read as a sign of loyalty, and a round mirror that reflects two more people in the doorway. Above the mirror, van Eyck wrote in Latin: "Jan van Eyck was here." A famous theory says the painting records a marriage, with the artist as a witness, but many experts now doubt it.

Dünyanın en ünlü resimlerinin birçoğu, sıradan izleyicilerin asla fark etmediği gizli anlam katmanları içerir. Jan van Eyck'in Arnolfini Portresi (1434) sadece bir düğün resmi değil; sembolik nesnelerle dolu, boyayla yapılmış bir yasal belgedir: Tanrı'nın gözünü temsil eden tek mum, sadakati simgeleyen köpek, arka duvardaki dışbükey ayna ise evlilik sözleşmesini onaylamak için gelen iki şahidi yansıtır.

Diego Velázquez's Las Meninas (1656), in the Prado Museum in Madrid, plays a clever game with the viewer. Velázquez painted himself at work on a huge canvas, next to the young princess Margarita and her maids of honor. A mirror on the back wall shows King Philip IV and Queen Mariana, who seem to be standing exactly where we stand. The painting leaves it unclear who is really being painted and who is watching, and critics have argued about it for more than 350 years.

Diego Velázquez'in Las Meninas (1656) adlı eseri, perspektifle incelikli bir oyun oynuyor; ressamın kendisi, resmin içinde çalışırken, muhtemelen baktığımız sahneyi resmediyor, arka plandaki bir ayna ise resmedilen kraliyet çiftini yansıtıyor. Resim, öznenin kim olduğu, gözlemcinin kim olduğu ve gerçekliğin nerede bittiği ve temsilin nerede başladığı konusunda derin sorular ortaya atıyor; sanat eleştirmenleri bu soruları neredeyse 400 yıl sonra bile hala tartışıyor.

Artists have often used their work to criticize power and to record cruelty. Between 1810 and 1820, Francisco Goya made a series of more than 80 prints called The Disasters of War about the fighting that followed Napoleon's invasion of Spain. They show executions, hunger and mutilated bodies, and they make no one a hero. The series was so harsh that it was not published until 1863, 35 years after Goya's death, and it is still hard to look at today.

Tarih boyunca sanatçılar, başka hiçbir ortamın eşleşemeyeceği şekillerde, eserlerini iktidara meydan okumak ve vahşeti belgelemek için kullandılar. Francisco Goya'nın 1810 ile 1820 yılları arasında yaptığı "Savaşın Felaketleri" gravür serisi, Napolyon'un İspanya'yı işgalinin acımasız gerçeklerini, izleyicileri şok eden ve bugün bile rahatsız edici olmaya devam eden, tavizsiz bir dürüstlükle tasvir etti. Goya'nın resimleri savaşı yüceltmedi; onu sistematik bir cinayet ve acı çekme biçimi olarak gösterdi.

Pablo Picasso painted Guernica in 1937, after German and Italian planes supporting Franco bombed the Basque town of Guernica during the Spanish Civil War. Its broken, screaming figures show the terror of an attack on ordinary people. The painting traveled to exhibitions in Europe and the United States and made the bombing known around the world. Picasso did not want it to go to Spain until democracy returned, so it stayed at the Museum of Modern Art in New York until 1981. Today it hangs in the Museo Reina Sofía in Madrid.

Pablo Picasso'nun İspanya İç Savaşı sırasında Nazi Almanyası'nın Bask kenti Guernica'yı bombalamasına tepki olarak yaptığı Guernica (1937) tablosu, şimdiye kadar yaratılmış en güçlü savaş karşıtı ifadelerden biri oldu. Parçalanmış, acı dolu biçimleri, fotoğrafların yumuşatabileceği bir şekilde sivillerin bombalanmasının dehşetini iletiyordu. Guernica uluslararası turneye çıktı ve küresel kamuoyunun Franco rejimine karşı dönmesine yardımcı oldu. Tablo, Madrid'deki Museo Reina Sofía'da sergilenmeye devam ediyor; Picasso, demokrasi yeniden tesis edilene kadar tablonun İspanya'ya dönmesine izin vermeyi reddetti.

The history of art is much wider than the European tradition that fills most textbooks. Chinese landscape painting, called shan shui ("mountain and water"), reached a high point between the 10th and 14th centuries, with works such as Fan Kuan's Travelers among Mountains and Streams from around 1000. These painters did not try to copy a real view. They wanted to capture the spirit, or qi, of a landscape, and they usually worked indoors, combining memories of many walks into one ideal scene.

Sanat tarihi, çoğu ders kitabına hakim olan Batı Avrupa geleneğinden çok daha geniştir. Çin manzara resmi – 'shan shui' veya dağ-su geleneği – 10. ve 14. yüzyıllar arasında olağanüstü zirvelere ulaştı. Doğayı gerçekçi bir şekilde temsil etmek yerine, bir manzaranın ruhsal özünü veya 'qi'sini yakalamayı amaçladı. Ressamlar, bir sahneyi resmetmeden önce yıllarca üzerinde meditasyon yaparlardı; çünkü yerinde yapılan bir resmin yalnızca yüzeysel bir görünüm ürettiğine inanıyorlardı.

In Japan, ukiyo-e woodblock prints of the 17th to 19th centuries showed everyday life: kabuki actors, sumo wrestlers, famous views and the pleasure districts of Edo, known as the "floating world." Their bold lines and flat colors influenced Van Gogh, Monet and Toulouse-Lautrec. In Ghana, kente cloth is woven in bright geometric patterns, and many of the patterns have names that come from proverbs, historical events or famous people. Every culture has found its own way to tell stories with images.

17. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar uzanan Japon ukiyo-e tahta baskıları, kabuki oyuncularını, sumo güreşçilerini, ünlü manzaraları ve eğlence bölgelerinin hareketli dünyasından sahneleri, Van Gogh, Monet ve Toulouse-Lautrec gibi Batılı sanatçıları etkileyen stilize bir zarafetle tasvir etmiştir. Gana'dan Kente kumaşı gibi Batı Afrika tekstil gelenekleri, geometrik renk desenlerinde tüm tarihleri, soyağaçlarını ve atasözlerini kodlar. Sanat hiçbir zaman tek bir kültürün münhasır mülkiyeti olmamıştır; sayısız lehçede konuşulan evrensel bir insan dilidir.

When photography became public in 1839, painters no longer had to record exactly how things looked. If a camera could do that, painting could show how things felt and what they meant. In the decades that followed, artists experimented more than ever before, and the idea of what art could be changed completely.

1830'larda fotoğrafın icadı, resmi görünüşü kaydetme zorunluluğundan kurtardı. Bir makine nesnelerin nasıl göründüğünü yakalayabiliyorsa, resim de nesnelerin nasıl hissettirdiğini, ne anlama geldiğini ve yüzeyin altında nasıl var olduğunu keşfedebilirdi. Bu, 19. ve 20. yüzyıllarda sanatın ne olabileceğini dönüştüren bir sanatsal deney patlamasına yol açtı.

Vincent van Gogh painted The Starry Night in 1889 at a mental hospital in Saint-Rémy in southern France. Its swirling sky is not what the night really looked like; it shows what the night felt like to him. Edvard Munch painted The Scream in 1893. He wrote that the idea came to him on an evening walk, when he felt a great scream passing through nature. So the figure is less a person screaming than a picture of fear itself. Works like these led the way to abstract art, in which color and shape express feelings without showing real objects at all.

Vincent van Gogh'un 'Yıldızlı Gece' tablosundaki girdaplı gökyüzleri, gökyüzünün gerçek görünümünün doğru bir temsili değil; ezilmiş, özlem dolu bir zihinle gece gökyüzünü deneyimlemenin nasıl bir his olduğunun portresidir. Edvard Munch'un 'Çığlık' tablosu ise çığlık atan bir adam değil; varoluşsal korkuyla yankılanan doğanın, kaygının görsel bir temsilidir. Bu eserler soyutlamaya kapı açtı; renk, şekil ve formun fiziksel dünyada hiçbir şeyi temsil etmeden duygu ve anlamı ifade edebileceği fikrini ortaya koydu.

From cave walls to museum galleries, painting is one of the oldest ways people have recorded their lives. Every painting was made by someone who wanted to say something, show something or keep something from being forgotten. When you look carefully at a painting, you meet the mind of a person from a very different world.

Mağara duvarlarından müze galerilerine kadar resim, insanlığın en kalıcı görsel tanıklık biçimi olmuştur. Her resim, bir şişe içindeki mesajdır; bir şey söylemek, bir şey göstermek veya kendileri için önemli olan bir şeyi korumak isteyen biri tarafından zaman içinde gönderilmiştir. Resimlere dikkatlice bakmayı öğrenmek, bizi yüzyıllar boyunca tamamen farklı dünyalarda yaşamış insanların zihinlerine bağlayan bir beceridir.

Art history is more than a list of techniques and styles. It also tells us what people feared, worshipped, celebrated, mourned and fought for. A great painting is one person's vision and, at the same time, a record of its age. Seen this way, a visit to a museum is also a lesson in history.

Sanat tarihi sadece tekniklerin ve stillerin öyküsü değil; insanların korktuğu, taptığı, kutladığı, yas tuttuğu ve uğruna mücadele ettiği şeylerin öyküsüdür. Her büyük resim aynı anda hem özel bir eylem hem de kamusal bir açıklama, bireysel bir vizyon anı ve kolektif tarihin bir belgesidir. Bir dahaki sefere bir resmin önünde durduğunuzda şunu hatırlayın: Sadece sanata bakmıyorsunuz. Tarih okuyorsunuz.