Music That Shaped History

Music is older than writing, older than cities, older than farming. Long before anyone wrote anything down, people were beating out rhythms, blowing through hollow bones and singing to celebrate, to mourn and to pray. No human culture has ever been found that did not have music of its own.

Müzik, insan ifadesinin en eski biçimidir. Yazıdan, şehirlerden, tarımdan önce atalarımız müzik yapıyordu; ritimler vuruyor, içi boş kemiklerden üflüyor, iletişim kurmak, kutlamak, yas tutmak ve dua etmek için şarkı söylüyorlardı. Müzik, tarihin her döneminde, bilinen her insan kültürünün dokusuna işlemiştir.

Music has done far more than entertain. At key moments it has pushed revolutions forward, brought nations together, comforted people in pain, protested against injustice and given whole generations a voice. From ancient hymns to today's streaming hits, music has reflected the world around it and helped to change it. This is the story of how music changed history, and how history changed music.

Ancak müzik, eğlenceden çok daha fazlasıdır. Tarih boyunca kritik anlarda müzik, devrimleri tetiklemiş, ulusları birleştirmiş, acı çekenleri teselli etmiş, adaletsizliğe meydan okumuş ve tüm nesilleri tanımlamıştır. Antik savaş ilahilerinden dijital yayın platformlarındaki hit şarkılara kadar müzik, her zaman etrafındaki dünyayı yansıtmış ve şekillendirmiştir. Bu, müziğin tarihi nasıl değiştirdiğinin ve tarihin müziği nasıl değiştirdiğinin hikayesidir.

One of the oldest known musical instruments is a flute made from the wing bone of a vulture. It was found in 2008 in Hohle Fels, a cave in southern Germany, and it is more than 35,000 years old. Its five finger holes show that its maker knew exactly what he or she was doing. Music, it seems, is as old as modern humans themselves.

Bilinen en eski müzik aleti, Almanya'daki bir mağarada bulunan ve 40.000 yıldan daha eski olduğu tahmin edilen, akbaba kemiğinden oyulmuş bir flüttür. Bu bize, Avrupa'daki en eski atalarımızın bile müzik yaptığını ve müzik yeteneğinin modern insan davranışları kadar eski olabileceğini gösteriyor.

In the first civilizations, music was closely tied to religion, war and power. Egyptian tomb paintings show musicians playing harps, lutes, flutes and drums. The Greeks treated music as a branch of mathematics: according to tradition, Pythagoras discovered that pleasant-sounding intervals come from simple ratios, so a string cut in half sounds an octave higher. In ancient China, Confucius taught that good music brought order to the state and bad music brought chaos, and the emperor's court set the official musical pitch.

Antik uygarlıklarda müzik, din, savaş ve yönetimden ayrı düşünülemezdi. Antik Mısırlılar, arp, lavta, flüt ve vurmalı çalgılarla zengin bir müzik geleneğine sahipti. Antik Yunanistan'da müzik, matematik ve felsefenin bir dalı olarak kabul ediliyordu; geometri alanındaki çalışmalarıyla ünlü Pisagor, aynı zamanda müzik armonisinin ardındaki matematiksel oranları inceleyen bir müzik teorisyeniydi. Antik Çin'de müzik o kadar güçlü görülüyordu ki, imparatorlar hangi müzik ölçeklerinin çalınabileceğini düzenliyorlardı; belirli müzik türlerinin devleti güçlendirebileceğine veya zayıflatabileceğine inanıyorlardı.

Before recordings existed, folk songs were how communities kept their history alive and passed on their values. People learned them by ear and sang them to their children. In places where few people could read, songs worked like newspapers, carrying news of battles, famines and political events from village to village.

Kayıt çağının öncesinde, halk şarkıları toplulukların tarihi koruma, değerleri paylaşma ve kolektif deneyimlere ses verme biçimiydi. Sözlü gelenek yoluyla nesilden nesile aktarılan halk şarkıları, savaşların, kıtlıkların ve siyasi olayların haberlerini, başka bir bilgi edinme yolu olmayan okuma yazma bilmeyen topluluklara ulaştıran canlı gazeteler gibi işlev görüyordu.

Under oppression, folk music could carry hidden meanings. Enslaved Africans in the American South sang spirituals that sounded purely religious but could also speak of freedom. Frederick Douglass, who escaped from slavery in 1838, wrote that when slaves sang about reaching Canaan, many of them meant the free North. A popular story says that the song 'Follow the Drinking Gourd' gave escape directions for the Underground Railroad, but historians doubt it: the song was first printed in 1928, and there is no evidence that anyone sang it before the Civil War.

Baskı dönemlerinde halk müziği, şifreli bir direniş aracı haline geldi. Amerika'daki köleleştirilmiş Afrikalılar, iki düzeyde işlev gören ilahiler kullandılar: yüzeyde dini şarkılar, daha derin bir düzeyde ise kaçış yolları ve özgürlük hakkında mesajlar. 'Follow the Drinking Gourd' gibi şarkıların, Yeraltı Demiryolu aracılığıyla kuzeye kaçmak için navigasyon talimatları içerdiği söyleniyor. Halk şarkılarının imkansız koşullarda gerçeği taşıma ve umudu sürdürme gücü, müzik tarihinin en derin bölümlerinden biridir.

Between about 1600 and 1900, European classical music passed through the Baroque, Classical and Romantic periods. For much of that time, composers worked for the church or for wealthy aristocrats. For several years Bach wrote a new cantata almost every week for the churches of Leipzig, and Haydn spent nearly thirty years as court musician to the Esterházy princes. Mozart was one of the first to try to make a living as an independent composer in Vienna.

Yaklaşık 1600 ile 1900 yılları arasında, Avrupa klasik müziği Barok döneminden Klasik ve Romantik dönemlere doğru gelişerek insanlık tarihinin en sofistike müzik geleneklerinden biri haline geldi. Bach, Mozart ve Beethoven gibi besteciler sadece eğlenceciler değildi; Avrupa medeniyetinin güzelliği, duyguyu ve anlamı nasıl anladığını tanımlayan kültürel güçlerdi.

Beethoven's Ninth Symphony was first performed in Vienna in 1824, when the composer was almost completely deaf. Its final movement sets Friedrich Schiller's poem 'Ode to Joy', with its bold idea that all people are brothers. Today the European Union uses the melody, without words, as its anthem. By Beethoven's time, music had moved out of palaces and churches into public concert halls, where anyone with a ticket could hear it.

Beethoven'ın neredeyse tamamen sağır olduğu dönemde bestelediği Dokuzuncu Senfonisi, müzik tarihinin en devrimci eserlerinden biri oldu. Schiller'in "Neşeye Övgü"sünü besteleyen ünlü final bölümü, zamanı için radikal bir fikri ifade ediyordu: tüm insanlar kardeştir. Avrupa Birliği bugün bu eseri resmi marşı olarak kullanmaktadır. Müzik, saraylardan ve kiliselerden kamusal alana taşınarak, sınırları ve sınıfları aşan fikirleri ifade etmeye başladı.

Much of the popular music of the 20th century goes back to the African American communities of the South after the Civil War. The blues grew out of spirituals, work songs and field hollers, and it sang about poverty, racism and lost love with painful honesty. Bessie Smith, Robert Johnson and, later, Muddy Waters turned these feelings into an art form that millions of people heard on record.

20. yüzyılın en etkili müzikal gelişimi, Amerikan İç Savaşı sonrası Güney'deki Afrikalı Amerikalıların çektiği acılar ve yaratıcılıklarında kök salmıştır. Blues, ruhani şarkılardan, işçi şarkılarından ve tarlalarda söylenen haykırışlardan doğmuş, yoksulluğun, ırkçılığın ve kaybedilen aşkın acısını yıkıcı bir duygusal dürüstlükle ifade etmiştir. Robert Johnson, Bessie Smith ve Muddy Waters gibi isimler, ham duyguları bir sanat formuna dönüştürmüştür.

Jazz appeared in New Orleans around 1900. It mixed African rhythms, the blues and European harmony, and it gave musicians room to improvise. For a long time Black and white musicians rarely shared a stage, because American society was strictly segregated. That began to change in 1936, when bandleader Benny Goodman brought the Black pianist Teddy Wilson into his trio, one of the first mixed groups to perform in public. Jazz soon spread around the world and influenced almost every style of popular music that came after it.

Caz, 20. yüzyılın başlarında New Orleans'ta blues'dan doğdu ve Afrika ritmik geleneklerini Avrupa armonik yapılarıyla tamamen yeni bir şekilde birleştirdi. Caz, sadece müzikal olarak değil, sosyal olarak da devrim niteliğindeydi; Amerikan tarihinde ilk gerçek anlamda ırklararası kültürel biçimlerden biriydi; Amerikan toplumunun derin bir şekilde ayrışmış olduğu bir dönemde siyah ve beyaz müzisyenler işbirliği yaptı ve birbirlerini etkiledi. Caz, küresel olarak yayıldı ve onu takip eden hemen hemen her popüler müzik türünü etkiledi.

In the mid-1950s, rock and roll swept across the United States. Chuck Berry, Little Richard and Elvis Presley brought loud electric guitars, a heavy beat and a rebellious attitude. Teenagers, who now had their own pocket money and record players, loved it, because this was music that belonged to them and not to their parents.

1950'lerin ortalarında rock and roll, Amerikan Güneyi'nden fırlayarak popüler kültürü sonsuza dek değiştirdi. Chuck Berry, Little Richard ve Elvis Presley, elektrik gitarlar, güçlü ritimler ve asi bir ruhla, ebeveynlerinden ayrı kendi kimliklerini isteyen yeni nesil gençlere doğrudan hitap eden heyecan verici yeni bir enerji getirdiler.

Rock and roll also crossed racial lines. In a segregated country, white teenagers bought records by Black artists and danced to music rooted in Black culture. Many parents, preachers and politicians called it immoral and dangerous, which only made it more exciting. In 1964 the Beatles arrived in the United States, followed by the Rolling Stones and other British bands. This 'British Invasion' turned rock into a worldwide force that shaped the fashion, language and attitudes of young people everywhere.

Rock and roll kasıtlı olarak tartışmalıydı. Amerika Birleşik Devletleri'nde, ayrımcılığın hüküm sürdüğü bir toplumda ırksal çizgileri aştı ve beyaz gençler, siyah kültürüne dayanan müziği benimsedi. Ebeveynler, politikacılar ve medya onu ahlaksız ve tehlikeli olarak kınadı. Bu durum, onu daha da çekici hale getirdi. 1960'lardaki İngiliz İstilası, Beatles ve Rolling Stones'u küresel izleyicilere ulaştırdığında, rock müzik 20. yüzyılın baskın kültürel gücü haline gelmiş, dünya çapında modayı, dili, politikayı ve sosyal tutumları şekillendirmişti.

In the 20th century, music became one of the main languages of protest. In the 1960s, folk singers such as Pete Seeger and Bob Dylan sang for the civil rights movement and against the Vietnam War. A song could spread an idea faster than any newspaper, and it reached people's feelings as well. 'We Shall Overcome' became the anthem of the civil rights movement and was sung at marches and sit-ins across the country.

20. yüzyıl boyunca müzik, siyasi protestonun başlıca dillerinden biri haline geldi. 1960'larda Bob Dylan ve Pete Seeger gibi halk müziği sanatçıları, Sivil Haklar Hareketi'ne ve Vietnam Savaşı'na karşı muhalefete ses verdi. Protest şarkıları, fikirleri herhangi bir gazete veya broşürden daha hızlı ve daha duygusal bir şekilde yaydı. "We Shall Overcome" (Üstesinden Geleceğiz), Amerika genelindeki yürüyüşlerde ve oturma eylemlerinde söylenen Sivil Haklar Hareketi'nin marşı oldu.

In South Africa, musicians fought apartheid with their songs. Miriam Makeba spoke out against it at the United Nations and lived in exile for thirty years. In Chile, the singer Víctor Jara, a well-known supporter of President Allende, was tortured and killed after the military coup of 1973. In the Soviet Union, the secret police kept watch on underground rock bands. In Poland, Jacek Kaczmarski's song 'Mury' (Walls) became the unofficial anthem of the Solidarity movement, which helped to bring Communist rule to an end in 1989.

Güney Afrika'da müzisyenler, apartheid rejimine karşı direniş için şarkıları kullandılar. Şili'de Victor Jara, Pinochet rejimi tarafından işkence gördü ve öldürüldü; bunun nedenlerinden biri de şarkılarının gücüydü. Sovyet bloğunda, yeraltı rock grupları gizli polis tarafından izleniyordu. Polonya'da tek bir şarkı -işçi marşı 'Solidarność'- nihayetinde Komünist yönetimin sona ermesine yardımcı olan bir hareketin müzikal kalbi haline geldi. Müzik, geleneksel politikanın yapamadığını tekrar tekrar göstermiştir: insanlara en derin benliklerinde dokunmak.

Technology has changed again and again how music is made, sold and heard. In 1877 Thomas Edison invented the phonograph, the first machine that could record sound and play it back. For the first time, a performance did not disappear the moment it ended. In the 1920s radio brought music into millions of homes, and in the 1930s the electric guitar opened up sounds no one had heard before.

Teknoloji, müziğin yaratılma, dağıtılma ve deneyimlenme biçiminde defalarca devrim yarattı. Thomas Edison'un 1877'de fonografı icat etmesi, müziğin tarihte ilk kez kaydedilip çalınmasına olanak sağladı; müzik artık sadece canlı, geçici bir deneyim olmaktan çıktı. 1920'lerde radyo yayıncılığı, müziği dünyanın dört bir yanındaki evlere taşıdı. 1930'larda elektrikli gitarın icadı, ses açısından mümkün olanı dönüştürdü.

Later, the cassette tape, the CD and the MP3 download each shook up the music business. In the 21st century, streaming services such as Spotify and Apple Music put almost all recorded music on everyone's phone. Today a musician recording in a bedroom anywhere in the world can find listeners on every continent without a record company. Neither Beethoven nor Elvis could have imagined it.

Kaset teyp, kompakt disk ve ardından dijital indirme yöntemlerinin ortaya çıkışı müzik endüstrisini alt üst etti. 21. yüzyılda Spotify ve Apple Music gibi yayın platformlarının yükselişi, kaydedilmiş neredeyse tüm müzikleri akıllı telefonu olan herkes için anında erişilebilir hale getirdi. Bugün, herhangi bir ülkedeki bir yatak odasında bulunan bir müzisyen, plak şirketine ihtiyaç duymadan küresel bir kitleye ulaşabiliyor. Teknoloji, müzik yaratımını ve dağıtımını, Beethoven'ın veya hatta Elvis'in hayal bile edemeyeceği şekillerde demokratikleştirdi.

From a bone flute in a prehistoric cave to a playlist on a smartphone, music has been with people all along. It has survived wars and disasters, crossed borders and outlived empires. A melody can move listeners who do not understand a single word of the lyrics, across languages, cultures and centuries.

Tarih öncesi bir mağaradaki kemik flütten akıllı telefondaki müzik listesine kadar müzik, insanlığın sürekli yoldaşı olmuştur. Her felaketi atlatmış, her sınırı aşmış ve her imparatorluktan daha uzun süre varlığını sürdürmüştür. Belki de tercüme gerektirmeyen tek insan yaratımıdır; bir melodi, kelimelerin tek başına yapamayacağı bir şekilde diller, kültürler ve yüzyıllar boyunca iletişim kurabilir.

Music matters because it reaches the parts of us that reason cannot: our emotions, our memories, our sense of who we are and our need to be understood. In many ways, the history of music is the history of human feeling, and people will keep singing for as long as they feel.

Müzik önemlidir çünkü rasyonel düşüncenin ötesindeki yönlerimize, duygulara, anılara, kimliğe ve anlaşılma ve bağlantı kurma yönündeki derin insan arzusuna hitap eder. Müziğin tarihi, nihayetinde insan duygularının tarihidir. Ve hissettiğimiz sürece şarkı söylemeye devam edeceğiz.