Festivals Around the Globe

Every culture on Earth has its festivals. From the snowy north of Scandinavia to the deserts of Africa, people have always set aside special days to honor their gods, welcome a new season, remember the dead or simply have a good time together.

Yeryüzündeki her kültür kutlama yapar. İskandinavya'nın donmuş tundrasından Afrika'nın güneşten kavrulmuş çöllerine kadar, insanlar her zaman festivallerle zamanı işaretlemişlerdir; kutsal olanı onurlandırmak, mevsimleri karşılamak, ölüleri anmak veya sadece neşe içinde bir araya gelmek için sıradan hayattan ayrılmış anlar.

Some celebrations, like New Year's Eve, are known almost everywhere. Thousands of others are hardly known outside their own region. Here are a few of them, from Ethiopia to Mongolia, and what people actually do on those days.

Yılbaşı veya Noel gibi bazı kutlamalar dünya çapında bilinirken, çoğu insanın hiç duymadığı binlerce olağanüstü festival de mevcuttur. Bu etkinlikler, insan kültürünün şaşırtıcı çeşitliliğini ortaya koyar ve tüm farklılıklarımızın altında, kutlama dürtüsünün derinden evrensel bir şey olduğunu hatırlatır.

Timkat is the Ethiopian Orthodox celebration of Epiphany, the day that remembers the baptism of Jesus in the Jordan River. It falls on January 19, or January 20 in leap years. On the eve of the feast, priests carry the tabots out of the churches. A tabot is a tablet that stands for the Ark of the Covenant, and it is so holy that it is always wrapped in rich cloth and kept out of sight.

Timkat, Etiyopya Ortodoks Hristiyanlarının her yıl Ocak ayında kutladığı Epifani bayramıdır. Dünyanın en görsel açıdan muhteşem dini festivallerinden biridir. Ana kutlamadan önceki gece, rahipler Kutsal Ahit Sandığı'nın 'tabot' adı verilen kutsal kopyalarını, zengin işlemeli kumaşlara sarıp kiliselerden sokaklara taşırlar.

Crowds dressed in white follow the procession to a pool or river, where they spend the night singing and praying. At dawn the priests bless the water, and many people jump in or get splashed to renew their baptism. One of the biggest celebrations takes place in Gondar, where people leap into the pool of Fasilides' Bath, built in the 17th century. UNESCO added Timkat to its list of Intangible Cultural Heritage in 2019.

Binlerce ibadet eden kişi, beyaz cübbeler içinde alayı takip ederek gece boyunca ilahiler söylüyor. Ertesi sabah, rahipler Ürdün Nehri'ni temsil eden büyük bir su havuzunu kutsuyor ve inananlar vaftiz yeminlerini yenilemek için suya dalıyor. Ortaçağ kaleleriyle çevrili Gondar şehri, dünyanın dört bir yanından hacıları ve ziyaretçileri çeken en büyük Timkat kutlamalarından birine ev sahipliği yapıyor. UNESCO, Timkat'ı 2019 yılında İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Mirası olarak tanıdı.

On the last Tuesday of January, about a thousand people with burning torches march through the dark streets of Lerwick, the main town of Scotland's Shetland Islands. This is Up Helly Aa, one of the largest fire festivals in Europe. At the front marches the Jarl Squad, dressed as Vikings with helmets, shields and axes.

Her yıl Ocak ayında İskoçya'nın Shetland Adaları'nın başkenti Lerwick'te, Viking savaşçıları kılığına girmiş binden fazla adam, ellerinde yanan meşalelerle karanlık sokaklarda yürüyüş yapıyor. Bu, Avrupa'nın en büyük ateş festivali olan Up Helly Aa'dır ve adaların İskandinav mirasının dramatik bir kutlamasıdır.

The march ends at a wooden Viking ship, or galley, built for the occasion. The costumed marchers, called guizers, throw their torches into it and watch it burn. The festival is younger than it looks: the Victorians invented the Viking theme in the 1880s, and the first galley was burned in 1889. After the fire, the guizers visit local halls, where music and dancing go on until morning. Since 2023, women and girls can march in the procession too.

Tören, tam boyutlu bir Viking uzun gemisinin yakılmasıyla doruğa ulaşır. Kostümlü katılımcılardan oluşan gruplar (guizer'lar olarak adlandırılırlar), gemi tamamen alevler içinde kalana kadar meşalelerini gemiye atarlar. Etkinliğin modern kökenleri 1880'lere dayanmakla birlikte, çok daha eski İskandinav kış ortası kutlamalarına dayanmaktadır. Yakma işleminden sonra, guizer'lar gecenin geri kalanını yerel salonlarda müzik, dans ve ziyafetle geçirirler; bu, Avrupa'nın en ücra köşelerinden birinde gerçek bir topluluk kutlamasıdır.

Songkran is the Thai New Year, officially celebrated from April 13 to 15. It falls in the hottest part of the year, just before the rainy season. The tradition began quietly: people poured scented water over statues of the Buddha and over the hands of older relatives to show respect and ask for their blessing.

Her yıl Nisan ayında Tayland, dünyanın en büyük su savaşına dönüşüyor. Songkran, Tay Yeni Yılı'nı ve muson mevsiminin başlangıcını işaret ediyor. Başlangıçta yaşlıların ellerine kokulu su dökme geleneği olan bu etkinlik, kimsenin kuru kalmadığı ülke çapında bir su savaşına dönüştü.

Today the whole country seems to turn into one huge water fight. In Bangkok and Chiang Mai, the streets fill with people carrying water guns, buckets and hoses, and nobody stays dry. Many people still visit temples, give food to monks and build small piles of sand in the temple grounds. The water has a meaning too: it washes away the bad luck of the old year. In 2023, UNESCO added Songkran to its Intangible Cultural Heritage list.

Chiang Mai ve Bangkok gibi şehirlerde sokaklar su tabancaları, kovalar ve bahçe hortumlarıyla donanmış insanlarla dolup taşıyor. Filler nehirlerde yıkanıyor. Tapınaklar, adaklar sunan ve iyi şans için kafes kuşlarını serbest bırakan ibadet edenlerle dolup taşıyor. Bu neşeli kaosa rağmen, Songkran derin bir manevi anlam taşıyor; su, geçmiş yıldan kalan kötü şansı ve günahları yıkayıp yeni bir başlangıç ​​yapmayı simgeliyor. Hem son derece kutsal hem de aynı zamanda çılgınca eğlenceli olmayı başaran nadir festivallerden biri.

Mexico's Day of the Dead is celebrated on November 1 and 2. Outsiders often imagine a sad or gloomy holiday, but it is closer to a family reunion. People believe that on these days the souls of the dead come back to visit the living, and they prepare a warm welcome for them.

Meksika'da 1 ve 2 Kasım'da kutlanan Ölüler Günü, dünyanın en yanlış anlaşılan festivallerinden biridir. Genellikle kasvetli veya kederli bir olay olarak yanlış anlaşılır, ancak bunun tam tersi doğrudur. Día de los Muertos, ölen sevdiklerimizi onurlandıran ve ruhlarını yaşayanların dünyasına geri getiren neşeli ve canlı bir kutlamadır.

Families build altars called ofrendas and decorate them with orange marigolds, candles, photos and the favorite food and drinks of the people they have lost. In many towns, families spend the night in the cemetery, eating, playing music and telling stories about the dead. Skulls, or calaveras, are everywhere, often made of sugar and painted in bright colors. The festival mixes the traditions of the Aztecs and other indigenous peoples with the Catholic feasts of All Saints and All Souls, and UNESCO recognized it in 2008.

Aileler, kadife çiçeği, fotoğraflar, mumlar ve ölenlerin en sevdiği yiyecek ve eşyalarla süslenmiş, 'ofrenda' adı verilen renkli sunaklar kurarlar. Mezarlıklar, insanların piknik yaptığı, müzik çaldığı ve ölenler hakkında hikayeler anlattığı şenlikli buluşma yerlerine dönüşür. İkonik kafatası imgesi olan 'calavera', ölümün değil, kutlanan yaşamın sembolüdür. Festival, yerli Aztek geleneklerini Katolik etkilerle harmanlar ve 2008 yılında UNESCO tarafından Somut Olmayan Kültürel Miras olarak tanınmıştır.

Holi is one of the best-known Hindu festivals. It is celebrated in India and Nepal and by South Asian communities around the world. It takes place at the full moon in late February or March, marks the end of winter and the victory of good over evil, and is famous for its clouds of colored powder.

Holi, Hindistan, Nepal ve dünya genelindeki Güney Asya toplulukları arasında kutlanan en bilinen Hindu festivallerinden biridir. Baharın gelişini ve iyiliğin kötülüğe karşı zaferini simgelemek için Şubat sonu veya Mart başında düzenlenen bu festival, renkli tozların ve suyun coşkulu bir şekilde atılmasıyla tanınır.

It starts the night before with Holika Dahan, when people light bonfires. They remember the legend of the demoness Holika, who burned in a fire while the boy Prahlad, a devoted follower of Vishnu, walked out unharmed. The next morning, people of all ages go out and throw colored powder and water at friends, neighbors and strangers alike. For one day, many of the usual barriers between rich and poor, old and young are relaxed. The colors also recall the god Krishna, who, according to legend, playfully covered Radha and her friends in color.

Kutlamalar bir gece öncesinden Holika Dahan ile başlar; bu, kötülüğün yok edilmesini temsil eden büyük ateşlerin yakılmasıdır. Ertesi gün, her yaştan insan, sosyal ayrım gözetmeksizin, yakındaki herkese avuç dolusu renkli toz atmak için sokaklara dökülür. Holi sırasında, kast, sınıf ve yaş geçici olarak ortadan kalkar; bu, Hindistan'ın en demokratik kutlamalarından biridir. Renklerin kendilerinin de sembolik anlamları vardır: kırmızı aşkı ve doğurganlığı, mavi Krishna tanrısını, yeşil ise yeni başlangıçları simgeler.

Every year on June 24, the Inca Festival of the Sun comes back to life in Cusco, Peru. In Quechua, Inti Raymi means 'Festival of the Sun'. It was one of the most important ceremonies of the Inca Empire, held around the winter solstice in the Southern Hemisphere to honor the sun god Inti.

Her yıl 24 Haziran'da, Peru'nun Cusco şehrinde eski İnka Güneş Festivali yeniden canlandırılıyor ve binlerce ziyaretçiyi kendine çekiyor. Quechua dilinde 'Güneş Festivali' anlamına gelen Inti Raymi, İnka İmparatorluğu'nun en önemli dini töreniydi ve güneş tanrısı Inti'yi ve Güney Yarımküre'deki kış gündönümünü kutluyordu.

After the conquest, the Spanish colonial authorities banned the festival in the 16th century. It was brought back in 1944 as a staged performance. Today, hundreds of actors in rich costumes play the Sapa Inca, the emperor, and his court at Sacsayhuamán, the old Inca fortress above the city. Tens of thousands of people come to watch. For many Quechua speakers, the festival is more than a show: it is a way to take pride in their language and history.

İspanyollar, 16. yüzyılda Peru'yu fethettikten sonra festivali yasakladılar, ancak festival 1944'te kültürel bir etkinlik olarak yeniden canlandırıldı. Bugün, özenle kostümlendirilmiş oyuncular, Cusco'nun yukarısındaki Sacsayhuamán kalesinde dramatik bir canlandırmayla Sapa İnka ve sarayını canlandırıyor. Etkinlik 100.000'den fazla izleyiciyi çekiyor ve Quechua dilini ve kimliğini kutluyor. Birçok yerli Perulu için bu, tiyatrodan daha fazlası; kültürel bir geri kazanım eylemi.

Onam is the harvest festival of Kerala, in southern India. It lasts ten days and falls in August or September, in the Malayalam month of Chingam. People of all religions in Kerala celebrate it. According to legend, Onam marks the yearly visit of Mahabali, a kind and generous king who ruled the land long ago and comes back once a year to see his people.

Onam, Hindistan'ın Kerala eyaletinde her yıl Ağustos veya Eylül aylarında kutlanan on günlük bir hasat festivalidir. Kesinlikle dini bir etkinlik olmaktan ziyade, tüm dinlerden ve farklı geçmişlerden insanların ortak bir kültürel etkinlik olarak kutladığı kapsayıcılığıyla dikkat çekmektedir. Efsaneye göre, festival, yılda bir kez halkını ziyaret ettiği söylenen efsanevi kral Mahabali'nin yıllık dönüşünü simgeler.

Families make flower carpets called pookalam in front of their homes and add more flowers each day, so the designs grow bigger and more detailed. The high point is the Onam Sadya, a vegetarian feast of more than twenty dishes served on a banana leaf. In the same season, villages hold races of long snake boats, known as Vallam Kali, with about a hundred rowers in each boat, while huge crowds cheer from the riverbanks.

Evlerde, festival boyunca her geçen gün daha da karmaşıklaşan, 'pookalam' adı verilen özenle hazırlanmış çiçekli halılar kapı önlerine serilir. Aileler, muz yaprağı üzerinde servis edilen 26'ya kadar farklı yemekten oluşan 'Onam Sadya' adı verilen görkemli bir vejetaryen ziyafeti hazırlarlar. Festivalde ayrıca, Kerala'nın ünlü lagünlerinde yüzü aşkın kürekçiden oluşan takımların yarıştığı ve büyük kalabalıkların tezahüratlarıyla desteklenen muhteşem Vallam Kali adlı yılan tekne yarışı da yer alır.

Every July, Mongolia celebrates Naadam, a national festival built around three traditional sports: wrestling, horse racing and archery. The biggest Naadam opens in the capital, Ulaanbaatar, on July 11. The games go back many centuries, to a time when nomad armies used them to keep their warriors fit.

Her yıl Temmuz ayında Moğolistan, yüzyıllardır Moğol kimliğini tanımlayan üç geleneksel spor olan güreş, at yarışı ve okçuluk üzerine kurulu ulusal bir festival olan Naadam'ı kutlar. Festivalin kökenleri 2000 yıldan fazla öncesine dayanmaktadır ve tarihsel olarak savaşçıların askeri hazırlıklarını eğitmek ve değerlendirmek için kullanılmıştır.

The horse races are the most surprising part: the riders are children, some only five years old, and they race across the open steppe for 15 to 30 kilometers, depending on the age of the horses. The wrestlers wear tight open vests and pointed boots, and a match ends only when one of them touches the ground with his back, knee or elbow. Archers shoot at rows of small leather targets from up to 75 meters away. UNESCO added Naadam to its Intangible Cultural Heritage list in 2010.

At yarışları özellikle olağanüstü; beş yaşındaki çocuklar bile jokeylik yapıyor ve 30 kilometreye kadar uzanan bir arazi parkurunda at sürüyorlar. Güreşçiler geleneksel kıyafetler giyiyor ve zaman sınırlaması olmayan eleme usulü bir turnuvada yarışıyorlar. Geleneksel kıyafetler giymiş okçular, 75 metreye kadar mesafedeki küçük deri hedeflere atış yapıyorlar. Naadam, Moğol bozkırının göçebe kültürüne canlı bir bağlantı oluşturuyor ve UNESCO tarafından 2010 yılında Somut Olmayan Kültürel Miras olarak listelenmiştir.

Festivals are more than entertainment. Researchers have found that celebrating together brings people closer, gives them a clearer sense of who they are and offers a break from the stress of daily life. Dancing, singing or eating with hundreds of others gives people a strong feeling of belonging.

Festivaller, insan toplumunda salt eğlencenin ötesinde hayati işlevler görür. Antropologlar ve psikologlar, toplumsal kutlamaların sosyal bağları güçlendirdiğini, kültürel kimliği pekiştirdiğini ve günlük yaşamın baskılarından psikolojik bir rahatlama sağladığını tespit etmişlerdir. İnsanlar birlikte kutlama yaptıklarında, insan refahı için temel olan bir aidiyet duygusu hissederler.

Local festivals also keep old things alive. Songs, dances, crafts, recipes and sometimes whole languages survive because people need them for one special day each year. And for visitors, a festival is often the easiest way to understand how other people see the world.

Giderek küreselleşen bir dünyada, yerel ve geleneksel festivaller aynı zamanda kültürel mirası koruma işlevi de görüyor. Aksi takdirde kaybolabilecek dilleri, müziği, el sanatlarını ve gelenekleri canlı tutuyorlar. Diğer kültürlerin festivalleri hakkında bilgi edinmek, bizi ayıran sınırların ötesinde empati ve anlayış geliştirmenin en güçlü yollarından biridir. Festivallerin olmadığı bir dünya, her anlamda daha yoksul bir dünya olurdu.

From burning Viking ships in Shetland to flower carpets in Kerala, from naked men at a Japanese temple to paper lanterns over Taiwan, festivals show how differently people celebrate. Each one tells you something about the place where it began.

İskoçya'daki Viking ateş törenlerinden Kerala'daki çiçek halılarına, Japonya'daki kar savaşlarından Tayvan'daki fenerlerle aydınlatılmış gökyüzüne kadar, dünyanın festivalleri insan yaratıcılığının ve topluluk ruhunun nefes kesen bir mozaiğini oluşturuyor. Her kutlama, insan olmanın farklı bir yoluna açılan bir penceredir.

Some are solemn and some are silly. Some are hundreds of years old, while others, like Burning Man, started only a few decades ago. But all of them bring people together: with their neighbors, with nature, with the past and with something bigger than themselves.

İster ciddi ister eğlenceli, ister kadim ister geçen yüzyılda icat edilmiş olsun, her festival içinde derin bir gerçeği barındırır: İnsanlar yalnız yaşamak için değil, birbirleriyle, doğayla, geçmişle ve kendilerinden daha büyük bir şeyle bağlantı içinde yaşamak için yaratılmıştır. Bir dahaki sefere bilmediğiniz bir festivalle karşılaştığınızda, daha yakından bakın. Olağanüstü bir şey keşfedebilirsiniz.