How Sports Unite the World

On December 18, 2022, Argentina and France met in the World Cup final in Qatar, and FIFA estimated that close to 1.5 billion people watched it. Few events in history have held the attention of so many people at once. Sports can say things that are hard to put into words: a packed stadium roaring as one, a goal in the last minute or a record-breaking race means the same in Buenos Aires, Paris or Tokyo.

2022 yazında bir akşam, 1,5 milyardan fazla insan aynı anda FIFA Dünya Kupası finalini izledi; bu, tarihte hiçbir zaman olmadığı kadar çok insanın tek bir olaya odaklandığı bir andı. Sporun dil, politika ve kültürü aşan olağanüstü bir gücü var. Kalabalığın ortak kükremesi, son saniyede gelen bir zafer, insanüstü bir atletik başarı; bu anlar bizi ayıran her engeli aşar ve ortak insanlığımızı hatırlatır.

But sports are more than a show. They are big business, a stage for politics and a source of national pride. Again and again, the playing field has reflected what was happening in the wider world: rivalries between countries, the fight for civil rights, even the birth of new nations. To understand sports is to understand a good deal about how societies work.

Ancak spor, eğlenceden çok daha fazlasıdır. Sosyal bir kurum, siyasi bir arena, ekonomik bir güç ve ulusal kimliğin bir aracıdır. Tarih boyunca, oyun alanı daha geniş dünyanın mücadelelerini yansıtmıştır: sahada sembolik olarak yapılan savaşlar, pistte kazanılan sivil haklar, birlikte yarışma eylemiyle doğan uluslar. Sporu anlamak, insan toplumlarının nasıl işlediğine dair temel bir şeyi anlamak anlamına gelir.

The ancient Olympic Games were held at Olympia, in southern Greece. By tradition they began in 776 BCE, and they lasted for more than a thousand years. According to the usual account, the last games took place around 393 CE, after the Christian Roman emperor Theodosius I banned pagan festivals. The Olympics were never just a sports meeting. Held every four years, they were a religious festival in honor of Zeus, the king of the gods, and the races took place next to his great temple.

Antik Olimpiyat Oyunları, MÖ 776 civarında Yunanistan'ın Olympia kentinde başladı ve MS 393'te Hristiyan Roma imparatoru I. Theodosius tarafından kaldırılana kadar bin yıldan fazla sürdü. Bunlar sadece atletik yarışmalar değildi; tanrıların kralı Zeus'u onurlandıran, derin manevi öneme sahip bir yerde dört yılda bir düzenlenen dini bir festivaldi.

The games mattered in politics, too. Before each festival, messengers announced a sacred truce, the ekecheiria. It did not end the wars between Greek city-states, but it protected athletes and visitors on their way to Olympia and back. Only free Greek men could compete, yet they came from Greek cities all around the Mediterranean, from Sicily to Asia Minor. When the Frenchman Pierre de Coubertin organized the first modern Olympics in Athens in 1896, he hoped the games would once again bring nations together and help keep the peace.

Antik Olimpiyat Oyunları'nın en dikkat çekici özelliği, sosyal ve siyasi bir kurum olarak ne kadar önemli bir rol oynamış olmalarıdır. Oyunlar sırasında, Yunanistan'ın savaş halindeki şehir devletleri arasında Ekecheiria adı verilen kutsal bir ateşkes ilan edilir ve bu sayede sporcular ve seyirciler güvenli bir şekilde Olympia'ya seyahat edebilirdi. Savaşlar spor için durdurulurdu. Sadece özgür Yunan erkekleri yarışabilirdi, ancak oyunlar Akdeniz dünyasının dört bir yanından katılımcıları kendine çekiyordu. Pierre de Coubertin, 1896'da Olimpiyatları yeniden canlandırdığında, bu barışı teşvik edici işlevi açıkça tekrarlamayı hedefledi; atletik yarışmaları uluslararası anlayışı geliştirmek ve savaş olasılığını azaltmak için kullanmayı amaçladı.

Football, which Americans call soccer, is the most popular sport on the planet. FIFA, the sport's world governing body, has 211 member associations, more than the 193 member states of the United Nations. This is possible because some places that are not independent countries, such as England, Scotland and Hong Kong, have their own national teams. Billions of people around the world follow the game.

Kuzey Amerika'da "soccer" olarak bilinen futbol, ​​yeryüzündeki en popüler spor dalıdır. Sporun yönetim organı FIFA'nın 211 üye ülkesi vardır; bu sayı Birleşmiş Milletler'den daha fazladır. Yaklaşık 4 milyar insan kendini futbol taraftarı olarak görmektedir. Başka hiçbir insan faaliyeti, ne din, ne siyaset, ne de başka bir spor, bu düzeyde küresel katılım ve tutkuya sahip değildir.

Football spread around the world with the British in the 19th and early 20th centuries. British sailors, merchants, engineers and teachers took it to ports and cities from Montevideo to Moscow. Local people quickly made the game their own, and many countries developed a style they are proud of: the Brazilian jogo bonito, the Dutch total football of the 1970s, the Spanish tiki-taka. The first World Cup was held in Uruguay in 1930. Today it is the most-watched tournament of any single sport, and every four years it puts much of the planet in front of the same screens.

Futbolun küresel yayılımı, doğrudan İngiliz sömürgeciliği ve ticaretinin tarihiyle bağlantılıdır. İngiliz denizciler, tüccarlar, askerler ve misyonerler, 19. ve 20. yüzyılların başlarında oyunu dünyanın her köşesine taşıdılar. Ancak diğer birçok sömürge ihracatının aksine, futbol, ​​onu alan halklar tarafından hızla benimsendi ve dönüştürüldü, yerel kültürlere derinlemesine yerleşti. Brezilya'nın jogo bonito'su, İspanya'nın tiki-taka'sı, Hollanda'nın total futbolu - her ulusun oyun tarzı, ulusal karakter ve kimlik hakkında bir şeyler yansıtır. İlk kez 1930'da düzenlenen Dünya Kupası, insanlık tarihinin en büyük tek spor etkinliği haline geldi; dört yılda bir düzenlenen hem rekabetin hem de küresel topluluğun bir kutlamasıdır.

In the 20th century, sports became an important stage in the fight for equal rights. At the 1936 Olympics in Berlin, the African-American athlete Jesse Owens won four gold medals: in the 100 meters, the 200 meters, the long jump and the 4×100-meter relay. His success, in front of a Nazi regime that preached the superiority of the “Aryan race,” made headlines around the world.

20. yüzyıl boyunca spor, sivil haklar için önemli bir mücadele alanıydı. 1936'da Afrikalı-Amerikalı sprinter Jesse Owens, Berlin Olimpiyatları'nda dört altın madalya kazanarak, Nazi ideolojisinin ırksal hiyerarşi hakkındaki görüşlerine doğrudan karşı çıktı ve bu ideolojiyi savunan rejimin karşısında zaferler elde etti. Bu zaferler sadece atletik başarılar değildi; aynı zamanda dünya çapında yankı bulan siyasi açıklamalar niteliğindeydi.

In 1947 Jackie Robinson joined the Brooklyn Dodgers and became the first Black player in modern Major League Baseball, breaking a color line that had kept Black players out since the 1880s. He faced insults and death threats, and his calm courage changed how many Americans thought about integration. At the 1968 Olympics in Mexico City, the sprinters Tommie Smith and John Carlos raised black-gloved fists on the medal podium, a protest against racism that is still remembered today. South Africa was shut out of most international sports for decades because of apartheid. After apartheid ended, Nelson Mandela wore the jersey of the Springboks, the national rugby team, when South Africa won the 1995 Rugby World Cup, a gesture that helped bring the country together.

1947'de Jackie Robinson, Major League Baseball'da oynayan ilk siyahi oyuncu olarak, on yıllardır var olan ırk ayrımcılığı engelini kırdı. Sürekli düşmanlık ve ölüm tehditleriyle karşı karşıya kaldığı halde gösterdiği cesaret, ırksal entegrasyon hakkındaki kamuoyu görüşünü spor dünyasının çok ötesine taşımaya yardımcı oldu. 1968'de Olimpiyat sprinterleri Tommie Smith ve John Carlos, Meksika Şehrindeki madalya kürsüsünde siyah eldivenli yumruklarını havaya kaldırarak spor tarihinin en ikonik protestolarından birini gerçekleştirdiler. Güney Afrika'da, apartheid rejiminin uluslararası spordan dışlanması ve apartheid'in sona ermesinden sonra Nelson Mandela önderliğindeki Springboks ragbi takımının birleştirici gücü, sporun hem sosyal değişimi yansıtabileceğini hem de hızlandırabileceğini gösterdi.

Cricket was first recorded in rural England in the late 16th century, and it spread with the British Empire. Today it is the leading sport in India, Pakistan, Bangladesh and Sri Lanka, and it is hugely popular in Australia, the Caribbean and parts of Africa. Most of the world's cricket fans live in South Asia, a region of about two billion people. The game's reach is a direct legacy of the empire.

Kriket, 16. yüzyılda İngiliz kırsalında bir eğlence olarak başladı ve Britanya İmparatorluğu'nun yayılmasıyla dünyanın en yaygın oynanan sporlarından biri haline geldi. Bugün Güney Asya, Karayipler, Avustralya ve Afrika'nın bazı bölgelerinde baskın spor konumundadır; bu bölgelerin toplam nüfusu yaklaşık 2,5 milyardır. Sporun küresel erişimi, sömürgeciliğin doğrudan bir mirasıdır.

For many former colonies, cricket also became a way to stand up to their old rulers. In 1950 the West Indies, a team made up of players from several Caribbean countries, won a Test series in England for the first time, and a calypso about their victory at Lord's became famous across the Caribbean. The Trinidadian writer C.L.R. James argued in his book Beyond a Boundary (1963) that West Indian cricket was closely tied to the struggle for self-government. In the late 1970s and the 1980s the West Indies were the best team in the world, India won the World Cup in 1983 and Pakistan in 1992. The colonizers' game had been mastered by the people they once ruled.

Ancak kriketin en büyüleyici öyküsü, eski İngiliz sömürgelerinin bu oyunu onurlarını geri kazanmak ve bağımsızlıklarını savunmak için nasıl kullandıklarıdır. 1950'de birden fazla Karayip ülkesinden oyunculardan oluşan Batı Hint Adaları takımı, İngiltere'yi Test kriketinde ilk kez yendiğinde, bu Karayipler genelinde sportif bir zaferden çok daha fazlası olarak algılandı. Bilim insanı C.L.R. James, Batı Hint Adaları'ndaki kriketin kendi kaderini tayin etme mücadelesinden ayrılamaz olduğunu yazdı. Hindistan, Pakistan ve Batı Hint Adaları bağımsızlık sonrası on yıllarda dünya kriketine hakim olduğunda, bu eşitlik ve yeteneğin kanıtı olarak anlaşıldı. Sömürgecilerin oyunu, boyunduruk altına almayı amaçladığı kişiler tarafından alt edilmiş ve aşılmıştı.

In April 1971, during the world table tennis championships in Japan, the American team received a surprise invitation to visit China. Americans had hardly been able to travel there since the Communists took power in 1949. The players' trip helped prepare the way for President Richard Nixon's visit to Beijing in February 1972, which shifted the balance of the Cold War. Journalists called the episode “ping-pong diplomacy,” and the phrase is still used whenever sports open a door that politicians cannot.

Nisan 1971'de, bir grup Amerikalı masa tenisi oyuncusu, yirmi yılı aşkın bir süredir Amerikalılara neredeyse tamamen kapalı olan Çin'i ziyaret etmek için beklenmedik bir daveti kabul etti. Bu görünüşte önemsiz spor etkileşimi, doğrudan Başkan Nixon'ın 1972'deki tarihi Çin ziyaretine yol açan ve nihayetinde küresel jeopolitiği yeniden şekillendiren diplomatik bir yumuşamaya neden oldu. Bu olay, dünyaya "masa tenisi diplomasisi" terimini kazandırdı; yani sporun, resmi siyasetin açamadığı kapıları açabileceği fikrini.

Sports and politics have met many times since. At the 1972 Olympics in Munich, Palestinian terrorists killed eleven members of the Israeli team. In September of the same year, millions followed the Summit Series, an ice hockey contest between Canada and the Soviet Union that many saw as a clash between two political systems. The United States and dozens of other countries boycotted the 1980 Moscow Olympics, and the Soviet Union and most of its allies stayed away from Los Angeles in 1984. At the 2018 Winter Olympics in Pyeongchang, athletes from North and South Korea marched together under one flag. In times of high tension, sports have sometimes created human contact where diplomats could not.

Spor, defalarca diplomatik bir araç olarak kullanılmıştır. 1972 Münih Olimpiyatları, Filistinli militanların on bir İsrailli sporcuyu öldürmesiyle terörizm tarafından harap edilmişti, ancak aynı zamanda Kanada ve Sovyetler Birliği arasında buz hokeyinde milyonlarca insanın Soğuk Savaş'ın bir vekili olarak izlediği olağanüstü 'Zirve Serisi'ne de sahne olmuştu. 1980 ve 1984 Olimpiyatları, Batı ve Doğu blokları arasındaki rakip boykotlarla gölgelenmişti. Kuzey ve Güney Kore, 2018 Kış Olimpiyatları'nda birleşik bir bayrak altında birlikte yürüdü. Derin siyasi gerilim anlarında, spor arenası bazen elçiliklerin yapamadığını başarmıştır: ideolojik ayrılıklar arasında insani bir bağ kurmak.

Why are people so happy when a team of strangers scores a goal? And why do fans feel real stress during a match, with a racing heart, rising stress hormones and tense muscles, as if they were playing themselves? Researchers who study the brain and group identity have found some answers.

Milyarlarca insan, hiç tanımadıkları bir takım gol attığında neden gerçek bir sevinç duyuyor? Spor taraftarları, maç sırasında neden gerçek fizyolojik stres yaşıyorlar – kalp atış hızında artış, kortizol seviyelerinde yükselme, fiziksel gerginlik – sanki kendi bedenleri yarışıyormuş gibi? Cevap, sosyal bağ ve kimliğin sinirbiliminde yatıyor.

For many fans, a team becomes part of who they are. Psychologists call this social identity: we see the groups we belong to as part of ourselves. Brain scans of fans watching their own team show activity in areas linked to reward and to thinking about the self, and studies have found that fans' hormone levels can rise and fall with their team's results. This is why a win feels like a personal success and a defeat can hurt for days. Supporting a team answers a very old human need: to belong to a group, to share its fortunes and to celebrate together.

Bir spor takımını desteklemek, kabile aidiyetiyle aynı sinir yollarını harekete geçirir. Beyin görüntüleme çalışmaları, takımlarını izleyen taraftarların kişisel kimlik ve benlik kavramıyla ilişkili aynı beyin bölgelerinde aktivite gösterdiğini ortaya koymaktadır. Bir takımın zaferi, kelimenin tam anlamıyla kendi zaferiniz gibi hissettirir çünkü beyin, grup üyeliğini benliğin bir uzantısı olarak işler. Bu nedenle spor taraftarlığı bu kadar yoğun duygusal deneyimler yaratabilir; yaşanan sevinç, keder ve gurur nörolojik olarak gerçektir. Spor, en derin evrimsel programlamalarımızdan bazılarına dokunur: bir gruba ait olma, o grubun başarısıyla özdeşleşme ve kolektif başarıyı kutlama arzusu.

Sports can bring people together, but they also reflect the inequalities of society. Women's sports have long received far less funding, media coverage and prize money than men's, although the gap is slowly closing. Many LGBTQ+ athletes have faced discrimination, and some countries that host major events still punish same-sex relationships by law. When the Olympics or the World Cup go to countries with poor human rights records, critics ask whether sport is simply helping those governments look good.

Spor, birleştirme konusundaki olağanüstü gücüne rağmen, aynı zamanda toplumun eşitsizliklerinin de bir aynasıdır. Kadın sporları tarihsel olarak erkek sporlarının aldığı fonların, medya kapsamının ve ödül paralarının çok küçük bir kısmını almıştır, ancak bu durum yavaş yavaş değişmektedir. LGBTQ+ sporcular sistematik ayrımcılığa maruz kalmıştır ve büyük spor etkinliklerine ev sahipliği yapan birçok ülke, eşcinsel ilişkileri suç sayan yasaları sürdürmektedir. İnsan hakları sicili kötü olan ülkelerde Olimpiyat ve Dünya Kupası'nın düzenlenmesi, sporun gerçekten siyaseti aşabileceği veya kaçınılmaz olarak iş birliği yaptığı rejimleri meşrulaştırdığı konusunda süregelen tartışmaları gündeme getirmektedir.

There is also the environment. Mega-events like the Olympics need new stadiums, roads and hotels, and millions of fans fly in from around the world. Some venues, such as several stadiums built for the 2014 World Cup in Brazil, are hardly used once the event is over. Organizers now promise greener games, but critics say much more needs to change.

Küresel spor etkinliklerinin çevresel etkisi de giderek artan bir endişe kaynağıdır. Stadyumların inşası, milyonlarca seyircinin taşınması ve Olimpiyatlar gibi mega etkinliklerle ilişkili altyapı geliştirme çalışmaları önemli ekolojik ayak izleri bırakmaktadır. Sporun geleceği, birleştirme gücü ile sömürülme kapasitesi, insan başarısının kutlanması ile bazen onu çevreleyen adaletsizlikler arasındaki bu gerilimlerle dürüstçe yüzleşmeyi gerektirecektir.

Few things can make a billion people hold their breath at the same moment. Sports work like a language without words: a goal, a fall or a world record is understood everywhere. They show people at their best and sometimes at their worst, and once in a while an athlete or a team does something that seemed impossible until that day.

Spor, bir milyar insanın aynı anda nefesini tutmasını sağlayabilen nadir insan faaliyetlerinden biridir. Sözsüz konuşulan bir dil, topluluk bağlarını yenileyen bir ritüel ve insan doğasının en iyi ve en kötü yönlerinin tam olarak sergilendiği bir arenadır. Başka hiçbir ortak aktivite, bir kişinin veya bir takımın imkansızı kısa süreliğine rutin hale getiren bir başarı elde ettiği, gerçek bir aşkınlık anları yaratmaz.

People follow sports for many reasons: the wish to belong, pride in a team or a country, the beauty of a perfect movement and the drama of a close contest. These needs are as old as the games at Olympia, and they explain why, every four years, a large part of humanity sits down to watch the same match.

Sporu anlamak, insanlık hakkında temel bir şeyi anlamak demektir: ait olma ihtiyacımız, ortak kimlik ihtiyacımız, fiziksel mükemmelliğin güzelliği ve yarışmanın heyecanı. İnsanlar rekabetçi, meraklı ve sosyal varlıklar olduğu sürece – yani insan var olduğu sürece – spor var olacaktır. Ve sporda, tüm farklılıklarımıza rağmen, bir olduğumuzu hatırlatan anlar her zaman olacaktır.