Great Explorers

People have always wondered what lies beyond the horizon. Explorers set out to find the answer, and many of them paid for it with their lives. Their voyages changed the way people saw the world and their own place in it.

Mensen hebben zich altijd afgevraagd wat er achter de horizon ligt. Ontdekkingsreizigers gingen op weg om het antwoord te vinden, en velen betaalden daarvoor met hun leven. Hun reizen veranderden de manier waarop mensen naar de wereld en naar hun eigen plaats daarin keken.

Exploration did not start in one century, and it did not belong to one civilization. Long before European ships crossed the Atlantic, Polynesian navigators were sailing across the Pacific, Arab sailors knew the routes of the Indian Ocean, and Chinese fleets were reaching the coast of Africa.

Het ontdekken van de wereld begon niet in één bepaalde eeuw en was niet het werk van één beschaving. Lang voordat Europese schepen de Atlantische Oceaan overstaken, voeren Polynesische zeevaarders al over de Grote Oceaan, kenden Arabische zeelieden de routes van de Indische Oceaan en bereikten Chinese vloten de kust van Afrika.

Some of the most impressive voyages in history took place long before the age of the great sailing ships. About 3,000 years ago, the ancestors of the Polynesians began to move east into the open Pacific. In large double-hulled canoes, they settled islands separated by thousands of kilometers of sea.

Sommige van de indrukwekkendste reizen uit de geschiedenis vonden plaats lang voor het tijdperk van de grote zeilschepen. Ongeveer 3000 jaar geleden begonnen de voorouders van de Polynesiërs oostwaarts de open Grote Oceaan in te trekken. Met grote dubbelrompkano's vestigden ze zich op eilanden die duizenden kilometers zee van elkaar scheidden.

They reached Hawaii, Easter Island and New Zealand, and they probably reached South America too: the sweet potato, a South American plant, was growing in Polynesia centuries before Europeans arrived. They had no compasses or charts. Instead, they read the stars, the shape of the ocean swells and the flight of birds, and they passed this knowledge down by word of mouth. In 1976 a replica canoe called Hōkūleʻa sailed from Hawaii to Tahiti using only these traditional methods.

Ze bereikten Hawaï, Paaseiland en Nieuw-Zeeland, en waarschijnlijk ook Zuid-Amerika: de zoete aardappel, een Zuid-Amerikaanse plant, groeide al eeuwen in Polynesië voordat de Europeanen kwamen. Kompassen en zeekaarten hadden ze niet. In plaats daarvan lazen ze de sterren, de vorm van de deining en de vlucht van vogels, en ze gaven die kennis mondeling door. In 1976 zeilde een nagebouwde kano, de Hōkūleʻa, van Hawaï naar Tahiti met alleen deze traditionele methoden.

Ibn Battuta was born in Tangier, Morocco, in 1304. In 1325 he left home to make the pilgrimage to Mecca and did not return for almost 25 years. With his later journeys, he spent about 29 years on the road and covered roughly 117,000 kilometers, far more than Marco Polo. He visited almost every Muslim land of his time and went well beyond them, to the coast of East Africa, India, the Maldives, China and the empire of Mali.

Ibn Battuta werd in 1304 geboren in Tanger, in Marokko. In 1325 vertrok hij voor de pelgrimstocht naar Mekka en hij kwam bijna 25 jaar lang niet terug. Met zijn latere reizen erbij was hij zo'n 29 jaar onderweg en legde hij ongeveer 117.000 kilometer af, veel meer dan Marco Polo. Hij bezocht bijna alle islamitische landen van zijn tijd en ging nog veel verder: naar de kust van Oost-Afrika, India, de Malediven, China en het rijk Mali.

Unlike many later explorers, he was not looking for trade or new land. The hajj started his travels, but curiosity kept him going. Back in Morocco, he dictated his memories to a scholar named Ibn Juzayy. The book, known as the Rihla ('The Journey'), describes the rulers, customs, food and daily life of dozens of places in the 14th century, and historians still rely on it today.

Anders dan veel latere ontdekkingsreizigers zocht hij geen handel of nieuw land. De hadj zette hem op weg, maar het was zijn nieuwsgierigheid die hem liet doorreizen. Terug in Marokko dicteerde hij zijn herinneringen aan een geleerde, Ibn Juzayy. Het boek, bekend als de Rihla ('De reis'), beschrijft de heersers, gewoonten, het eten en het dagelijks leven van tientallen plaatsen in de 14e eeuw, en historici gebruiken het nog altijd als bron.

Between 1405 and 1433, the Chinese admiral Zheng He led seven great voyages through Southeast Asia, India and the Persian Gulf and along the east coast of Africa. The first fleet had more than 300 ships and around 27,000 men. The largest 'treasure ships' are said to have been several times bigger than Columbus's Santa María, although historians still argue about their exact size.

Tussen 1405 en 1433 leidde de Chinese admiraal Zheng He zeven grote expedities door Zuidoost-Azië, India en de Perzische Golf en langs de oostkust van Afrika. De eerste vloot telde meer dan 300 schepen en ongeveer 27.000 man. De grootste 'schatschepen' zouden vele malen groter zijn geweest dan de Santa María van Columbus, al zijn historici het nog altijd oneens over hun precieze afmetingen.

The voyages were meant to show the power of the Ming emperor, build trade links and bring foreign rulers into China's system of tribute. Zheng He's ships called at more than 30 countries and came home with ambassadors, spices and exotic animals, including a giraffe that amazed the imperial court. After the last voyage, the court lost interest in the sea. The expeditions stopped, the great ships were left to rot, and China turned its attention inland.

De reizen moesten de macht van de Ming-keizer laten zien, handelsbanden smeden en buitenlandse heersers in het Chinese schatplichtsysteem opnemen. De schepen van Zheng He deden meer dan 30 landen aan en kwamen terug met gezanten, specerijen en exotische dieren, waaronder een giraf die het keizerlijk hof versteld deed staan. Na de laatste reis verloor het hof zijn belangstelling voor de zee. De expedities hielden op, de grote schepen werden aan hun lot overgelaten en verrotten, en China richtte zich op het binnenland.

In September 1519, the Portuguese navigator Ferdinand Magellan sailed from Spain with five ships and about 270 men. He planned to reach the Spice Islands of Asia by sailing west. His expedition became the first to sail all the way around the world, but Magellan himself did not live to see the end of it.

In september 1519 vertrok de Portugese zeevaarder Ferdinand Magalhães uit Spanje met vijf schepen en ongeveer 270 man. Hij wilde de Specerijeneilanden in Azië bereiken door naar het westen te varen. Zijn expeditie was de eerste die de hele wereld rondvoer, maar Magalhães zelf maakte het einde niet mee.

The voyage was terrible. The crews faced mutiny, hunger, scurvy and violent storms. Magellan found a dangerous passage at the southern tip of South America, now called the Strait of Magellan, and crossed the Pacific, where his men ate leather and sawdust to stay alive. In 1521 he was killed in a battle on the island of Mactan in the Philippines. In 1522 only one ship, the Victoria, made it back to Spain under Juan Sebastián Elcano, with just 18 of the original men on board. Educated Europeans already knew that the Earth was round. What the voyage showed was how huge the Pacific really was.

De reis was verschrikkelijk. De bemanningen kregen te maken met muiterij, honger, scheurbuik en zware stormen. Magalhães vond aan de zuidpunt van Zuid-Amerika een gevaarlijke doorvaart, die nu de Straat Magellaan heet, en stak de Grote Oceaan over, waar zijn mannen leer en zaagsel aten om te overleven. In 1521 sneuvelde hij in een gevecht op het eiland Mactan in de Filipijnen. In 1522 bereikte maar één schip, de Victoria, onder Juan Sebastián Elcano weer Spanje, met nog maar 18 van de oorspronkelijke bemanningsleden aan boord. Ontwikkelde Europeanen wisten al dat de aarde rond was. Wat de reis liet zien, was hoe enorm groot de Grote Oceaan werkelijk was.

From 1799 to 1804, the Prussian naturalist Alexander von Humboldt and the French botanist Aimé Bonpland explored South and Central America. They traveled about 9,600 kilometers through rainforests, along the Orinoco River and up the volcanoes of the Andes. They brought back tens of thousands of plant specimens, many of them new to science, and made careful measurements of rocks, weather and the sea.

Van 1799 tot 1804 verkenden de Pruisische natuuronderzoeker Alexander von Humboldt en de Franse botanicus Aimé Bonpland Zuid- en Midden-Amerika. Ze legden ongeveer 9600 kilometer af, door regenwouden, langs de rivier de Orinoco en de vulkanen van de Andes op. Ze namen tienduizenden plantenmonsters mee, waarvan veel nog onbekend waren voor de wetenschap, en deden zorgvuldige metingen aan gesteente, weer en zee.

Humboldt showed that plant life changes in a regular way as you climb a mountain or travel away from the equator. He drew a famous picture of the volcano Chimborazo in Ecuador to illustrate the idea. The cold ocean current along the Pacific coast of South America is named after him. His view of nature as one connected system influenced later ecology. Charles Darwin called him the greatest scientific traveler who ever lived, and his book Cosmos was a bestseller across Europe.

Humboldt liet zien dat de plantengroei op een regelmatige manier verandert als je een berg beklimt of verder van de evenaar komt. Om dat idee te verduidelijken maakte hij een beroemde tekening van de vulkaan Chimborazo in Ecuador. De koude zeestroom langs de Pacifische kust van Zuid-Amerika is naar hem vernoemd. Zijn kijk op de natuur als één samenhangend geheel had invloed op de latere ecologie. Charles Darwin noemde hem de grootste wetenschappelijke reiziger die ooit heeft geleefd, en zijn boek Kosmos werd in heel Europa een bestseller.

In 1914, Ernest Shackleton set out to make the first crossing of Antarctica on foot. His expedition never even landed on the continent. In January 1915 his ship, the Endurance, became trapped in the pack ice of the Weddell Sea. For ten months the ice slowly crushed it, and in November it sank. Shackleton and his 27 men were left camping on the drifting ice.

In 1914 vertrok Ernest Shackleton om als eerste Antarctica te voet over te steken. Zijn expeditie kwam niet eens aan land op het continent. In januari 1915 kwam zijn schip, de Endurance, vast te zitten in het pakijs van de Weddellzee. Tien maanden lang werd het schip langzaam door het ijs verpletterd, en in november zonk het. Shackleton en zijn 27 mannen moesten kamperen op het drijvende ijs.

What followed is one of the great survival stories. When the ice began to break up, the men rowed three small boats to Elephant Island. From there, Shackleton and five others sailed about 1,300 kilometers across the stormy Southern Ocean in a small open boat, the James Caird. They then crossed the mountains of South Georgia on foot to reach a whaling station and organized a rescue. In August 1916 the men left behind on Elephant Island were picked up. Not one member of the Endurance crew died.

Wat volgde, is een van de grote overlevingsverhalen. Toen het ijs begon te breken, roeiden de mannen in drie kleine sloepen naar Elephant Island. Vandaar zeilde Shackleton met vijf anderen ongeveer 1300 kilometer over de stormachtige Zuidelijke Oceaan in een klein open bootje, de James Caird. Daarna staken ze te voet de bergen van Zuid-Georgia over om een walvisstation te bereiken, en ze organiseerden een redding. In augustus 1916 werden de achtergebleven mannen op Elephant Island opgehaald. Geen enkel lid van de bemanning van de Endurance kwam om.

Exploration did not end once the land had been mapped. Today's frontiers are the deep ocean and outer space. In 1943 Jacques Cousteau and the engineer Émile Gagnan invented the Aqua-Lung, which let divers breathe underwater and opened a new era of ocean exploration. Even now, only about a quarter of the ocean floor has been mapped in detail, and we have better maps of the surface of Mars than of the seabed.

Het ontdekken hield niet op toen al het land in kaart was gebracht. De grenzen van nu zijn de diepzee en de ruimte. In 1943 vonden Jacques Cousteau en ingenieur Émile Gagnan de Aqua-Lung uit, waarmee duikers onder water konden ademen. Dat luidde een nieuw tijdperk in het onderzoek van de oceanen in. Zelfs nu is pas ongeveer een kwart van de oceaanbodem nauwkeurig in kaart gebracht, en van het oppervlak van Mars hebben we betere kaarten dan van de zeebodem.

The space race of the 20th century produced a new kind of explorer. In 1961 Yuri Gagarin became the first person in space, and in 1969 Neil Armstrong and Buzz Aldrin walked on the Moon. Today space agencies and private companies such as SpaceX are planning missions to Mars. Magellan, Ibn Battuta and Zheng He could never have imagined such journeys.

De ruimtewedloop van de 20e eeuw bracht een nieuw soort ontdekkingsreiziger voort. In 1961 was Joeri Gagarin de eerste mens in de ruimte, en in 1969 liepen Neil Armstrong en Buzz Aldrin op de maan. Nu plannen ruimtevaartorganisaties en particuliere bedrijven zoals SpaceX missies naar Mars. Magalhães, Ibn Battuta en Zheng He hadden zich zulke reizen nooit kunnen voorstellen.

The great explorers were not all heroes. Many voyages led to conquest and colonization, which brought great suffering to the people who already lived in the 'new' lands. Still, the same things run through all of these stories: the wish to see what lies beyond the map and the readiness to take risks for it.

De grote ontdekkingsreizigers waren niet allemaal helden. Veel reizen leidden tot verovering en kolonisatie, wat veel leed bracht voor de volken die al in de 'nieuwe' gebieden woonden. Toch loopt er een rode draad door al deze verhalen: de wens om te zien wat er voorbij de kaart ligt, en de bereidheid om daarvoor risico's te nemen.

Five hundred years ago, large parts of the world were blank spaces on European maps. Today satellites photograph every corner of the land, but the deep ocean and distant space are still largely unknown, and explorers are still setting out to discover them.

Vijfhonderd jaar geleden waren grote delen van de wereld nog witte vlekken op Europese kaarten. Nu fotograferen satellieten elke hoek van het land, maar de diepzee en de verre ruimte zijn nog grotendeels onbekend, en nog steeds trekken ontdekkingsreizigers erop uit om ze te verkennen.