De idafa in het Arabisch

Om te zeggen dat iets van iemand is, zet het Arabisch gewoon twee zelfstandige naamwoorden naast elkaar. Dit heet de idafa (⁨الْإِضَافَة⁩): ⁨كِتَاب الطَّالِب⁩ betekent "het boek van de student", letterlijk "boek de student".

Zo werkt de idafa

Wat bezeten wordt, komt eerst en de bezitter daarna. Er staat niets tussen: er is geen woord voor "van" en geen uitgang zoals de Engelse 's.

Het eerste woord krijgt nooit ⁨ال⁩

Het eerste zelfstandig naamwoord krijgt nooit ⁨ال⁩, ook niet als het "de" of "het" betekent. De ⁨ال⁩ op de bezitter, of een naam, maakt de hele combinatie bepaald.

Bepaald of onbepaald

Het laatste woord bepaalt of de hele idafa bepaald is. Met ⁨ال⁩ of een naam betekent ze "de, het". Zonder ⁨ال⁩ betekent ze "een".

⁨ة⁩ wordt als t uitgesproken

Als het eerste woord op ⁨ة⁩ eindigt, wordt de ⁨ة⁩ als t uitgesproken. Los is ⁨سَيَّارَة⁩ sayyāra, maar ⁨سَيَّارَة أَبِي⁩ is sayyārat abī (de auto van mijn vader). De spelling blijft hetzelfde.

Voornaamwoorden en langere ketens

Een aangehecht voornaamwoord kan de bezitter zijn: ⁨بَيْت⁩ met ⁨ـهُ⁩ geeft ⁨بَيْتُهُ⁩ (zijn huis). Een idafa kan ook drie of meer woorden hebben, en alleen het laatste kan ⁨ال⁩ krijgen: ⁨بَاب بَيْت الْمُدِير⁩ (de deur van het huis van de directeur).

Het bijvoeglijk naamwoord komt na de hele idafa

Tussen de woorden van een idafa mag niets staan, dus het bijvoeglijk naamwoord komt na de hele combinatie. Het past zich aan het woord aan dat het beschrijft en krijgt ⁨ال⁩ als de idafa bepaald is.

Veelgemaakte fouten

• ⁨ال⁩ op het eerste woord zetten: zeg ⁨كِتَاب الطَّالِب⁩, niet ⁨الْكِتَاب الطَّالِب⁩.
• Het bijvoeglijk naamwoord in het midden zetten: zeg ⁨سَيَّارَة أَبِي الْجَدِيدَة⁩, niet ⁨سَيَّارَة الْجَدِيدَة أَبِي⁩.
• "van" vertalen met ⁨مِنْ⁩: zeg ⁨بَاب الْبَيْت⁩, niet ⁨بَاب مِنَ الْبَيْت⁩.
• De ⁨ة⁩ van het eerste woord als a lezen: zeg sayyārat abī, niet sayyāra abī.

Voorbeeldzinnen