De naamwoordelijke zin in het Arabisch

In de tegenwoordige tijd heeft het Arabisch geen werkwoord voor ‘is’ of ‘zijn’ nodig. Je zet het onderwerp en de beschrijving gewoon naast elkaar: ⁨الْبَيْت كَبِير⁩ betekent ‘Het huis is groot’.

Onderwerp en gezegde

Een naamwoordelijke zin heeft twee delen: het onderwerp (⁨الْمُبْتَدَأ⁩), meestal bepaald, en het gezegde (⁨الْخَبَر⁩), meestal onbepaald. Het gezegde kan een bijvoeglijk naamwoord, een zelfstandig naamwoord of een plaatsaanduiding zijn.

Met of zonder ⁨ال⁩

Met ⁨ال⁩ op beide woorden krijg je een woordgroep, geen zin. Dat het gezegde geen ⁨ال⁩ heeft, laat het ontbrekende ‘is’ zien.

Als beide delen bepaald zijn, zet je het voornaamwoord ⁨هُوَ⁩ of ⁨هِيَ⁩ ertussen om te laten zien waar ‘is’ staat: ⁨الْمُعَلِّم هُوَ الْمُدِير⁩ (De leraar is de directeur).

‘Er is’: eerst de plaats

Een zin kan niet met een onbepaald onderwerp beginnen. Als je zegt dat er ergens iets is, zet je de plaatsaanduiding vooraan. Hetzelfde patroon met ⁨عِنْدَ⁩ of ⁨لِ⁩ betekent ‘hebben’.

Vragen

Voor een ja-neevraag zet je ⁨هَلْ⁩ (of het kortere ⁨أَ⁩) voor de zin. Vraagwoorden komen ook vooraan. De woordvolgorde verandert niet.

Verleden tijd en ontkenning

Het ontbrekende ‘is’ geldt alleen voor de tegenwoordige tijd. Voor ‘was’ heb je het werkwoord ⁨كَانَ⁩ nodig, en voor ‘is niet’ het woord ⁨لَيْسَ⁩. Allebei hebben ze een eigen les.

Veelgemaakte fouten

• Een woord voor ‘is’ toevoegen: zeg ⁨أَنَا مُتْعَب⁩, niet ⁨أَنَا هُوَ مُتْعَب⁩.
• ⁨ال⁩ op het gezegde zetten: ⁨الْغُرْفَة نَظِيفَة⁩ (De kamer is schoon), niet ⁨الْغُرْفَة النَّظِيفَة⁩ (de schone kamer).
• Met een onbepaald onderwerp beginnen: ⁨فِي الشَّارِع سَيَّارَة⁩, niet ⁨سَيَّارَة فِي الشَّارِع⁩.
• De overeenkomst vergeten: het bijvoeglijk naamwoord in het gezegde volgt het onderwerp, dus ⁨الْبِنْت سَعِيدَة⁩.

Voorbeeldzinnen