Zdanie imienne w języku arabskim

W czasie teraźniejszym arabski nie potrzebuje czasownika „jest” ani „są”. Podmiot i opis stawia się obok siebie: ⁨الْبَيْت كَبِير⁩ znaczy „Dom jest duży”.

Podmiot i orzeczenie

Zdanie imienne ma dwie części: podmiot (⁨الْمُبْتَدَأ⁩), zwykle określony, i orzeczenie (⁨الْخَبَر⁩), zwykle nieokreślone. Orzeczeniem może być przymiotnik, rzeczownik albo określenie miejsca.

Z ⁨ال⁩ czy bez niego

Gdy ⁨ال⁩ stoi przy obu słowach, powstaje wyrażenie, a nie zdanie. Brakujące „jest” widać po tym, że orzeczenie nie ma ⁨ال⁩.

Gdy obie części są określone, między nie wstawia się zaimek ⁨هُوَ⁩ lub ⁨هِيَ⁩, żeby pokazać, gdzie jest „jest”: ⁨الْمُعَلِّم هُوَ الْمُدِير⁩ (Nauczyciel jest dyrektorem).

„Jest, są”: najpierw miejsce

Zdanie nie może zaczynać się od nieokreślonego podmiotu. Gdy mówisz, że coś gdzieś jest, określenie miejsca stawiasz na początku. Ten sam schemat z ⁨عِنْدَ⁩ lub ⁨لِ⁩ znaczy „mieć”.

Pytania

Aby zadać pytanie typu tak lub nie, stawia się ⁨هَلْ⁩ (albo krótsze ⁨أَ⁩) przed zdaniem. Zaimki pytające też idą na początek. Szyk zdania się nie zmienia.

Czas przeszły i przeczenie

Brak „jest” dotyczy tylko czasu teraźniejszego. Do „był” potrzebny jest czasownik ⁨كَانَ⁩, a do „nie jest” słowo ⁨لَيْسَ⁩. Każde z nich ma osobną lekcję.

Częste błędy

• Dodawanie słowa „jest”: mów ⁨أَنَا مُتْعَب⁩, a nie ⁨أَنَا هُوَ مُتْعَب⁩.
• Dodawanie ⁨ال⁩ do orzeczenia: ⁨الْغُرْفَة نَظِيفَة⁩ (Pokój jest czysty), a nie ⁨الْغُرْفَة النَّظِيفَة⁩ (ten czysty pokój).
• Zaczynanie od nieokreślonego podmiotu: ⁨فِي الشَّارِع سَيَّارَة⁩, a nie ⁨سَيَّارَة فِي الشَّارِع⁩.
• Zapominanie o zgodzie: przymiotnik w orzeczeniu zgadza się z podmiotem, więc ⁨الْبِنْت سَعِيدَة⁩.

Przykładowe zdania