Końcówki przypadków w języku arabskim

Do tej pory ten kurs pomijał ostatnią samogłoskę. W starannym arabskim standardowym większość rzeczowników kończy się jednak końcówką przypadka, która pokazuje ich funkcję w zdaniu: ⁨الْكِتَابُ⁩, ⁨الْكِتَابَ⁩ i ⁨الْكِتَابِ⁩ to to samo słowo, "książka", w trzech różnych funkcjach.

Trzy przypadki

Arabski ma trzy przypadki: mianownik, biernik i dopełniacz. Z ⁨ال⁩ albo jako pierwszy rzeczownik idafy rzeczownik ma jedną krótką samogłoskę. Bez ⁨ال⁩ dostaje tanwin: podwójną samogłoskę wymawianą z n. Tanwin biernika zapisuje się z dodatkowym alifem, jak w ⁨كِتَابًا⁩, z wyjątkiem pozycji po ⁨ة⁩: ⁨سَيَّارَةً⁩.

Kiedy używa się którego przypadka

Liczba podwójna i regularne liczby mnogie

Liczba podwójna i regularna męska liczba mnoga pokazują przypadek dłuższą końcówką: jedną formą dla mianownika i drugą, wspólną dla biernika i dopełniacza. W idafie tracą ⁨ن⁩: ⁨مُعَلِّمُو الْمَدْرَسَةِ⁩ (nauczyciele szkoły). Regularna żeńska liczba mnoga ma w mianowniku ⁨ـُ⁩, a w bierniku i dopełniaczu ⁨ـِ⁩, nigdy ⁨ـَ⁩.

Dyptoty (⁨مَمْنُوع مِنَ الصَّرْف⁩)

Niektóre rzeczowniki, zwane dyptotami, nigdy nie dostają tanwinu, a bez ⁨ال⁩ mają fathę także w dopełniaczu. Należy do nich wiele imion i nazw, jak ⁨أَحْمَدُ⁩, ⁨فَاطِمَةُ⁩ i ⁨مَكَّةُ⁩ (ale nie ⁨مُحَمَّدٌ⁩), słowa według wzorca ⁨أَفْعَل⁩, jak ⁨أَحْمَرُ⁩ (czerwony), wiele słów zakończonych na ⁨ـَاءُ⁩, jak ⁨أَصْدِقَاءُ⁩ (przyjaciele), oraz liczby mnogie takie jak ⁨مَدَارِسُ⁩ i ⁨مَفَاتِيحُ⁩.

Z ⁨ال⁩ albo jako pierwszy rzeczownik idafy dyptot ma w dopełniaczu kasrę jak każdy inny rzeczownik: ⁨فِي الْمَدَارِسِ⁩, ⁨فِي مَدَارِسِ الْمَدِينَةِ⁩.

Forma pauzalna (⁨الْوَقْف⁩)

Na końcu zdania albo tam, gdzie mówiący robi pauzę, krótka końcówka odpada: ⁨كِتَابٌ⁩ czyta się kitāb, ⁨ـًا⁩ czyta się ā, a ⁨ة⁩ czyta się jak a: ⁨سَيَّارَةٌ⁩ to sayyāra. Wewnątrz zdania staranni mówcy wymawiają końcówki.

Dlatego reszta kursu pomija końcówki. Gazety i książki drukuje się bez krótkich samogłosek, przy czytaniu na głos często używa się formy pauzalnej, a dialekty mówione w ogóle nie mają przypadków. Kurs zachowuje tylko końcówki pisane literą: ⁨ـًا⁩ oraz ⁨ـَان⁩ lub ⁨ـَيْن⁩ liczby podwójnej i ⁨ـُون⁩ lub ⁨ـِين⁩ liczby mnogiej. Pełne końcówki są potrzebne do Koranu, poezji i tekstów z pełną wokalizacją, a także do mowy oficjalnej.

Częste błędy

• Dawanie tanwinu słowu z ⁨ال⁩: mów ⁨الْكِتَابُ⁩, a nie ⁨الْكِتَابٌ⁩.
• Używanie mianownika po przyimku: mów ⁨فِي الْبَيْتِ⁩, a nie ⁨فِي الْبَيْتُ⁩.
• Dawanie tanwinu pierwszemu rzeczownikowi idafy: mów ⁨بَابُ الْبَيْتِ⁩, a nie ⁨بَابٌ الْبَيْتِ⁩.
• Dawanie tanwinu dyptotowi: mów ⁨مَعَ أَحْمَدَ⁩, a nie ⁨مَعَ أَحْمَدٍ⁩.
• Stawianie fathy w żeńskiej liczbie mnogiej: mów ⁨رَأَيْتُ الطَّالِبَاتِ⁩, a nie ⁨رَأَيْتُ الطَّالِبَاتَ⁩.

Przykładowe zdania