Idafa w języku arabskim

Aby powiedzieć, że coś do kogoś należy, arabski po prostu stawia dwa rzeczowniki obok siebie. Nazywa się to idafa (⁨الْإِضَافَة⁩): ⁨كِتَاب الطَّالِب⁩ znaczy "książka studenta", dosłownie "książka student".

Jak działa idafa

Najpierw stoi to, co jest posiadane, potem właściciel. Nic nie stoi między nimi: nie ma słowa "od" ani żadnej końcówki dopełniacza.

Pierwszy rzeczownik nigdy nie ma ⁨ال⁩

Pierwszy rzeczownik nigdy nie dostaje ⁨ال⁩, nawet gdy jest określony. To ⁨ال⁩ przy właścicielu albo nazwa własna sprawia, że całe wyrażenie jest określone.

Określona czy nieokreślona

Ostatni rzeczownik decyduje, czy cała idafa jest określona. Z ⁨ال⁩ albo nazwą własną jest określona. Bez ⁨ال⁩ jest nieokreślona.

⁨ة⁩ czyta się jak t

Gdy pierwszy rzeczownik kończy się na ⁨ة⁩, ⁨ة⁩ czyta się jak t. Samo ⁨سَيَّارَة⁩ to sayyāra, ale ⁨سَيَّارَة أَبِي⁩ to sayyārat abī (samochód mojego ojca). Pisownia się nie zmienia.

Zaimki i dłuższe łańcuchy

Właścicielem może być zaimek dołączony: ⁨بَيْت⁩ z ⁨ـهُ⁩ daje ⁨بَيْتُهُ⁩ (jego dom). Idafa może mieć też trzy rzeczowniki lub więcej, a tylko ostatni może mieć ⁨ال⁩: ⁨بَاب بَيْت الْمُدِير⁩ (drzwi domu dyrektora).

Przymiotnik stoi po całej idafie

Między rzeczownikami idafy nic nie może stać, więc przymiotnik idzie po całym wyrażeniu. Zgadza się z rzeczownikiem, który opisuje, i dostaje ⁨ال⁩, gdy idafa jest określona.

Częste błędy

• Dodawanie ⁨ال⁩ do pierwszego rzeczownika: mów ⁨كِتَاب الطَّالِب⁩, a nie ⁨الْكِتَاب الطَّالِب⁩.
• Wstawianie przymiotnika w środek: mów ⁨سَيَّارَة أَبِي الْجَدِيدَة⁩, a nie ⁨سَيَّارَة الْجَدِيدَة أَبِي⁩.
• Tłumaczenie przynależności przez ⁨مِنْ⁩: mów ⁨بَاب الْبَيْت⁩, a nie ⁨بَاب مِنَ الْبَيْت⁩.
• Czytanie ⁨ة⁩ pierwszego rzeczownika jako a: mów sayyārat abī, a nie sayyāra abī.

Przykładowe zdania