Przeczenie w języku arabskim

Arabski ma kilka słów na „nie”. To, którego potrzebujesz, zależy od czasu i od tego, czy zdanie ma czasownik: ⁨لَا أَعْرِف⁩ (nie wiem), ⁨لَمْ أَذْهَبْ⁩ (nie poszedłem), ⁨لَسْتُ طَبِيبًا⁩ (nie jestem lekarzem).

Czas teraźniejszy z ⁨لَا⁩

Postaw ⁨لَا⁩ przed czasownikiem w czasie teraźniejszym. Sam czasownik się nie zmienia. Samo ⁨لَا⁩ znaczy też „nie” w odpowiedzi.

Czas przeszły z ⁨لَمْ⁩

Żeby powiedzieć, że coś się nie wydarzyło, arabski zwykle stawia ⁨لَمْ⁩ przed formą czasu teraźniejszego, a nie przeszłego. Po ⁨لَمْ⁩ czasownik jest w dżusywie: ostatnia samogłoska zmienia się w sukun, a końcówki ⁨ـُون⁩, ⁨ـِين⁩ i ⁨ـَان⁩ tracą ⁨ن⁩. Końcówkę ⁨ـُوا⁩ pisze się z tym samym niemym alifem co w czasie przeszłym. Forma z ⁨ـْنَ⁩ się nie zmienia.

Ten kurs zwykle pomija ostatnią samogłoskę czasu teraźniejszego, więc w liczbie pojedynczej jedyną widoczną zmianą jest sukun: ⁨يَكْتُب⁩, ⁨لَمْ يَكْتُبْ⁩. W tym temacie zapisujemy sukun, żeby było widać tę formę. Przy ⁨ـُون⁩, ⁨ـِين⁩ i ⁨ـَان⁩ różnicę łatwo usłyszeć: ⁨يَكْتُبُون⁩, ⁨لَمْ يَكْتُبُوا⁩.

Czas przeszły z ⁨مَا⁩

Także ⁨مَا⁩ przed czasownikiem w czasie przeszłym tworzy przeczenie w przeszłości: ⁨مَا كَتَبْتُ⁩ znaczy to samo co ⁨لَمْ أَكْتُبْ⁩. ⁨مَا⁩ jest częste w mowie i w opowiadaniach, a ⁨لَمْ⁩ częściej spotyka się w piśmie i w wiadomościach.

Czas przyszły z ⁨لَنْ⁩

⁨لَنْ⁩ znaczy „nie będzie”, „nie zrobi”. Zastępuje ⁨سَـ⁩ lub ⁨سَوْفَ⁩, a czasownik po nim stoi w subjunktywie: jego ostatnia samogłoska zmienia się w a. W zdaniach ten kurs pomija tę samogłoskę, tak jak w czasie teraźniejszym: ⁨لَنْ أَذْهَب⁩. Formy z ⁨ـُون⁩, ⁨ـِين⁩ i ⁨ـَان⁩ tracą ⁨ن⁩, tak samo jak po ⁨لَمْ⁩.

Zdania bez czasownika: ⁨لَيْسَ⁩

Zdanie bez czasownika, takie jak ⁨هُوَ طَبِيب⁩ (on jest lekarzem), neguje się za pomocą ⁨لَيْسَ⁩ (nie jest). ⁨لَيْسَ⁩ ma końcówki osobowe jak czasownik w czasie przeszłym, ale zawsze odnosi się do teraźniejszości. Słowo po nim stoi w bierniku, który w większości nieokreślonych słów widać jako ⁨ـًا⁩: ⁨هُوَ لَيْسَ طَبِيبًا⁩.

Przed słowem: ⁨غَيْر⁩

⁨غَيْر⁩ stoi przed przymiotnikiem lub rzeczownikiem i nadaje mu przeciwne znaczenie, jak przedrostek nie- po polsku: ⁨صَحِيح⁩ (poprawny), ⁨غَيْر صَحِيح⁩ (niepoprawny). Te dwa słowa tworzą idafę, dlatego ⁨غَيْر⁩ nigdy nie przyjmuje ⁨ال⁩.

Częste błędy

• Używanie ⁨لَا⁩ z czasem przeszłym: mów ⁨لَمْ أَذْهَبْ⁩ albo ⁨مَا ذَهَبْتُ⁩, a nie ⁨لَا ذَهَبْتُ⁩.
• Używanie czasownika w czasie przeszłym po ⁨لَمْ⁩: mów ⁨لَمْ يَكْتُبْ⁩, a nie ⁨لَمْ كَتَبَ⁩.
• Zostawianie ⁨ن⁩ po ⁨لَمْ⁩ lub ⁨لَنْ⁩: mów ⁨لَمْ يَكْتُبُوا⁩, a nie ⁨لَمْ يَكْتُبُون⁩.
• Stawianie ⁨لَا⁩ przed czasem przyszłym: mów ⁨لَنْ أُسَافِر⁩, a nie ⁨لَا سَأُسَافِر⁩.
• Używanie ⁨لَا⁩ w zdaniu bez czasownika: mów ⁨أَنَا لَسْتُ طَبِيبًا⁩, a nie ⁨أَنَا لَا طَبِيب⁩.
• Nieodmienianie ⁨لَيْسَ⁩: mów ⁨أَنَا لَسْتُ⁩, a nie ⁨أَنَا لَيْسَ⁩.

Przykładowe zdania