Czas teraźniejszy w języku arabskim

Arabski czas teraźniejszy dodaje przedrostek przed tematem, a w niektórych osobach także końcówkę po nim: ⁨يَكْتُب⁩ (on pisze), ⁨أَكْتُب⁩ (ja piszę), ⁨يَكْتُبُون⁩ (oni piszą).

Przedrostki i końcówki

Temat czasu teraźniejszego od ⁨كَتَبَ⁩ to ⁨كْتُب⁩. Osobę pokazują cztery przedrostki: ⁨أَ⁩ dla „ja”, ⁨نَ⁩ dla „my”, ⁨تَ⁩ dla „ty” i „ona”, a ⁨يَ⁩ dla „on” i „oni”. Niektóre osoby dostają też końcówkę: ⁨ـِين⁩ dla „ty” do kobiety, ⁨ـَان⁩ dla dwóch osób, ⁨ـُون⁩ dla grupy i ⁨ـْنَ⁩ dla grupy kobiet.

Uwaga: ⁨تَكْتُب⁩ znaczy zarówno „ty piszesz” (do mężczyzny), jak i „ona pisze”. O którą formę chodzi, pokazuje zaimek albo kontekst.

Ostatnia samogłoska

W pełnej gramatyce czas teraźniejszy kończy się krótką samogłoską: ⁨يَكْتُبُ⁩. Ta samogłoska zmienia się po niektórych słowach, co pokazuje temat o przeczeniu. Na końcu wypowiedzi mówiący ją opuszczają i ten kurs jej nie zapisuje: piszemy ⁨يَكْتُب⁩, a nie ⁨يَكْتُبُ⁩. Tak samo formy z ⁨ـُونَ⁩ i ⁨ـِينَ⁩ zapisuje się tak, jak brzmią w pauzie: ⁨يَكْتُبُون⁩, ⁨تَكْتُبِين⁩. Końcówka ⁨ـْنَ⁩ liczby mnogiej żeńskiej należy do formy, więc zachowuje swoją samogłoskę: ⁨يَكْتُبْنَ⁩.

Środkowa samogłoska

W czasie teraźniejszym samogłoską na drugiej literze rdzenia może być a, u lub i i nie da się jej odgadnąć z czasu przeszłego. Ucz się każdego czasownika w obu formach.

Kiedy go używać

Jedna forma oznacza i „piszę”, i „właśnie piszę”. Używa się jej do tego, co dzieje się teraz, do przyzwyczajeń i do rzeczy zawsze prawdziwych. Nie potrzeba tu żadnego czasownika posiłkowego.

Szyk zdania

Czas teraźniejszy podlega tej samej zasadzie co przeszły. Przed podmiotem czasownik zostaje w liczbie pojedynczej: ⁨يَدْرُس الطُّلَّاب هُنَا⁩ (studenci uczą się tutaj). Po podmiocie w pełni się z nim zgadza: ⁨الطُّلَّاب يَدْرُسُون هُنَا⁩.

Częste błędy

• Używanie ⁨يَـ⁩ dla „ona”: mów ⁨هِيَ تَكْتُب⁩, a nie ⁨هِيَ يَكْتُب⁩.
• Zapominanie o ⁨ـِين⁩ w rozmowie z kobietą: mów ⁨أَنْتِ تَكْتُبِين⁩, a nie ⁨أَنْتِ تَكْتُب⁩.
• Mylenie ⁨أَ⁩ i ⁨نَ⁩: ⁨أَدْرُس⁩ to „uczę się”, a ⁨نَدْرُس⁩ to „uczymy się”.
• Zgadywanie środkowej samogłoski: mów ⁨يَجْلِس⁩, a nie ⁨يَجْلُس⁩. Ucz się czasu teraźniejszego razem z przeszłym.
• Dodawanie zbędnego słowa: ⁨أَنَا أَكْتُب⁩ już znaczy „właśnie piszę”.

Przykładowe zdania